NAGULANTANG ANG BILYONARYO NANG MARINIG NIYANG KINAKAUSAP NG KATULONG ANG KANYANG KAMBAL NA ANAK — AKALA NIYA AY PINAGSASALITAAN ITO NG MASAMA, PERO ANG NARINIG NIYA AY NAGPALUHOD SA KANYA SA PAGSISISI
Si Don Adrian ay isang bilyonaryo na kilala sa pagiging malamig at walang emosyon. Dalawang taon na ang nakakaraan, namatay ang kanyang asawang si Celina habang ipinapanganak ang kanilang kambal na sina Lucas at Liam.
Dahil sa sobrang sakit ng pagkawala ni Celina, hindi matanggap ni Adrian ang mga bata. Para sa kanya, ang kambal ang dahilan kung bakit nawala ang love of his life.
“Ibigay niyo ang lahat ng kailangan nila—pagkain, damit, laruan. Pero huwag niyo silang ilalapit sa akin,” utos ni Adrian sa mga katulong. “Ayokong makita ang mukha nila.”
Dahil dito, lumaki ang kambal na takot sa sarili nilang ama. Ang tanging nag-aalaga sa kanila ay ang bagong pasok na yaya na si Yaya Fe. Si Fe ay tahimik, masipag, at parang laging may tinatagong lungkot sa mga mata.
Isang gabi, umuwi nang maaga si Adrian galing sa opisina. Masakit ang ulo niya kaya gusto niyang dumiretso sa kwarto.
Habang naglalakad siya sa hallway, napadaan siya sa Nursery Room ng kambal.
Naka-awang nang kaunti ang pinto.
Narinig niya ang boses ni Yaya Fe. Parang may kinakausap ito nang seryoso.
“Makinig kayo, Lucas, Liam,” sabi ni Fe.
Kumunot ang noo ni Adrian. Pinapagalitan ba niya ang mga anak ko?
Huminto si Adrian. Dumikit siya sa pinto para makinig (eavesdrop). Handa na siyang pumasok at sisantehin ang yaya kapag may narinig siyang masama.
Pero iba ang narinig niya.
“Alam niyo ba kung bakit hindi kayo niyayakap ng Daddy niyo?” tanong ni Fe sa mga bata.
Sumagot ang maliit na boses ni Lucas. “Kasi po… bad boy po kami? Sabi po ng ibang yaya, galit daw si Daddy sa amin kasi pinatay namin si Mommy.”
Kumirot ang puso ni Adrian sa labas ng pinto.
“Hindi,” madiin na sagot ni Fe. Ang boses niya ay nanginginig sa iyak. “Hindi kayo bad boy. At hindi galit ang Daddy niyo.”
May narinig si Adrian na pagbukas ng papel.
“Bago mamatay ang Mommy niyo…” patuloy ni Fe. “May iniwan siyang sulat. Hindi ito kayang basahin ng Daddy niyo kasi sobrang sakit pa para sa kanya. Kaya itinago niya lang ito sa drawer. Pero kinuha ko ito para basahin sa inyo.”
Nanlaki ang mata ni Adrian. Ang huling sulat ni Celina! Ang sulat na hindi niya binuksan sa loob ng dalawang taon dahil natatakot siyang tuluyang bumigay.
Binasa ni Fe ang sulat:
“To my dearest Adrian… Huwag mong sisihin ang kambal. Sila ang regalo ko sa’yo. Sila ang parte ko na maiiwan sa mundo. Kapag namimiss mo ako, yakapin mo sila, at mararamdaman mo ang yakap ko. Mahal na mahal kita.”
Narinig ni Adrian na humihikbi si Fe.
“Kaya mga anak,” sabi ni Fe sa kambal. “Ang Daddy niyo, kaya siya malayo, ay dahil sobrang mahal niya ang Mommy niyo. Sa tuwing nakikita niya kayo, naaalala niya ang sakit. Pero hindi ibig sabihin noon ay hindi niya kayo mahal. Siya ang pinakamabuting tao na kilala ko. Nagta-trabaho siya para sa inyo.”
“Yaya Fe?” tanong ni Liam. “Bakit po alam niyo lahat ‘to? Diba bago lang po kayo?”
Tumahimik sandali.
“Kasi…” bulong ni Fe. “Kasi ako ang kapatid ng Mommy niyo. Ako ang Tita Feliza niyo.“
Halos matumba si Adrian sa labas ng pinto.
Si Yaya Fe… ay si Feliza? Ang kapatid ni Celina na nag-abroad sampung taon na ang nakakaraan at nawalan ng komunikasyon dahil nagka-alitan ang pamilya?
“Nagpanggap akong yaya,” patuloy ni Fe. “Kasi narinig ko na pinapabayaan kayo ni Adrian. Galit ako sa kanya noong una. Gusto ko sana kayong itanan at ilayo sa kanya. Pero… noong nakita ko siyang umiiyak mag-isa sa opisina niya habang hawak ang picture ng Mommy niyo… na-realize ko na hindi siya masama. Wasak lang siya. Kaya nandito ako para tulungan siyang mabuo ulit.”
“Kaya Lucas, Liam… bukas, kapag nakita niyo si Daddy… yakapin niyo siya ha? Kahit hindi siya yumakap pabalik. Iparamdam niyo na andito pa kayo.”
Hindi na kinaya ni Adrian.
Binuksan niya ang pinto nang malakas.
“Sir Adrian!” gulat na tayo ni Yaya Fe (Feliza). Tinago niya agad ang sulat sa likod niya. “S-sorry po! Pinapatulog ko lang sila!”
Ang kambal ay natakot at nagtago sa likod ni Fe.
Pero hindi galit ang nasa mukha ni Adrian. Puno ito ng luha.
Dahan-dahang lumakad si Adrian palapit. Lumuhod siya sa harap ng kambal.
“D-Daddy?” takot na tanong ni Lucas.
“Lucas… Liam…” garalgal na boses ni Adrian.
Niyakap niya ang dalawang bata. Mahigpit. Ang yakap na ipinagkait niya ng dalawang taon.
“Sorry…” hagulgol ni Adrian. “Sorry mga anak… Sorry kung naging duwag si Daddy. Sorry kung sinisi ko kayo. Mahal na mahal ko kayo.”
Umiyak din ang kambal at yumakap sa kanya. “We love you, Daddy!”
Tumingin si Adrian kay Fe.
“Feliza…” sabi ni Adrian. “Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil alam kong palalayasin mo ako kapag nalaman mong kapatid ako ni Celina,” sagot ni Feliza habang umiiyak. “Gusto ko lang makasama ang mga pamangkin ko.”
Tumayo si Adrian at hinawakan ang kamay ni Feliza.
“Hindi ka yaya dito, Feliza. Pamilya ka. Salamat… salamat dahil binuksan mo ang mata ko bago mahuli ang lahat. Salamat dahil minahal mo sila noong hindi ko kaya.”
Mula sa gabing iyon, nagbago ang buhay sa mansyon. Nawala ang lamig at napalitan ng tawanan. Hindi na nag-iisa si Adrian sa pagpapalaki sa kambal. Kasama niya si Tita Feliza, na naging pangalawang ina ng mga bata, tinutupad ang huling hiling ni Celina na punuin ng pagmamahal ang tahanan.
