NAGPANGGAP SIYANG BULAG PARA SUBUKAN ANG BAGONG KATULONG — HINDI ALAM NG BABAE, NAKIKITA NIYA ITONG SUOT ANG ALAHAS NG KANYANG YUMAONG ASAWA, AT NAGHIHINTAY LANG SIYA NG CUE PARA HULIHIN ITO
Limang taon na mula nang mamatay si Isabella, ang asawa ni Don Arturo. Sa loob ng limang taon, nalunod ang bilyonaryo sa lungkot sa loob ng kanyang malaking mansyon sa Forbes Park. Pero kasabay ng lungkot ang pag usbong ng isang mapait na katotohanan: maraming tao ang lumalapit lang sa kanya dahil sa kanyang pera.
Kaya naman nang magpasya siyang kumuha ng private caretaker na tutira sa mansyon, naisipan niyang gumawa ng isang eksperimento. Isang dula.
Nagpanggap si Don Arturo na nawalan siya ng paningin dahil sa labis na depresyon at katandaan.
Suot ang kanyang itim na salamin at hawak ang isang tungkod, tinanggap niya si Maya. Si Maya ay bata, maamo ang mukha, at puno ng mga kwento ng paghihirap sa probinsya. Mukha itong anghel na naghahanap lang ng disenteng trabaho.
“Don Arturo,” malambing na sabi ni Maya sa unang araw niya. “Huwag po kayong mag-alala. Ako po ang magiging mata niyo. Aalagaan ko po kayo.”
Sa likod ng madilim na lente ng kanyang salamin, kitang-kita ni Arturo ang bahagyang ngisi sa labi ni Maya habang tinitignan nito ang mga mamahaling vase at painting sa paligid.
Nagsimula na ang palabas.
Lumipas ang isang buwan. Magaling umarte si Arturo. Kunwari ay nababangga siya sa mga pader, nahihirapang abutin ang baso ng tubig, at laging humihingi ng tulong kay Maya kahit sa maliliit na bagay.
Dahil dito, naging kampante si Maya. Naramdaman niyang siya na ang reyna ng mansyon dahil baldado ang hari.
Isang gabi, habang kunwaring natutulog si Arturo sa kanyang tumba-tumba sa library, narinig niya ang pamilyar na lagutok ng pinto sa dulo ng hallway.
Ang kwarto ni Isabella.
Ito ang kwartong mahigpit na ipinagbabawal ni Arturo na buksan ninuman. Sinabi niya kay Maya na nandoon ang mga alaala ng kanyang asawa at ayaw niyang magulo ang mga ito. Pero tuso si Arturo. Sadyang iniwan niyang nakabukas nang bahagya ang safe sa loob ng kwarto—isang pain.
Narinig niya ang mahihinang yabag ni Maya papasok sa kwarto. Narinig niya ang pagbukas ng kahon ng alahas.
Sa likod ng kanyang mga nakapikit na mata, na-imagine ni Arturo ang eksena. Ang kwintas na gawa sa purong ginto at may palawit na sapphire—ang paborito ni Isabella—ay nasa mga kamay na ngayon ng isang estranghero.
Hindi gumalaw si Arturo sa kanyang kinauupuan. Hinayaan niya ang katahimikan ng gabi. Maya-maya pa, lumabas si Maya sa kwarto.
Hindi siya bumalik sa kanyang quarters. Sa halip, dumiretso siya sa malaking salamin sa sala, ilang metro lang ang layo mula sa “natutulog” na si Arturo.
Dahan-dahang iminulat ni Arturo ang kanyang mga mata sa likod ng itim na salamin.
Nakita niya si Maya. Suot nito ang sapphire necklace ni Isabella. Suot din nito ang diamond earrings na regalo niya sa kanyang asawa noong 10th anniversary nila.
Nakita ni Arturo kung paano humanga si Maya sa sarili nito sa salamin. Inayos ni Maya ang kanyang buhok, umikot-ikot, at ngumiti na para bang siya ang may-ari ng buong mundo. Wala na ang maamong katulong; pinalitan na ito ng isang babaeng uhaw sa yaman.
“Bagay na bagay sa’kin,” bulong ni Maya sa sarili, hindi alam na ang “bulag” na matanda sa likod niya ay dilat na dilat ang mga mata.
Kumuyom ang kamao ni Arturo. Ang bawat hibla ng pagkatao niya ay gustong tumayo, sigawan si Maya, at palayasin ito sa kanyang pamamahay. Ang pagsuot nito sa alahas ni Isabella ay isang malaking pambabastos sa alaala ng kanyang asawa.
Pero nagtimpi siya. Hindi pa ito ang tamang oras.
Masyado pang maaga para tapusin ang dula. Gusto niyang makita kung gaano kalalim ang kasakiman ng babaeng ito. Gusto niyang malaman kung hanggang saan ang kaya nitong gawin kapag akala niya ay walang nakakakita.
Ipinikit muli ni Arturo ang kanyang mga mata at nagpakawala ng isang malakas na hilik—isang paalala kay Maya na siya ay naroon pa, pero “walang kalaban-laban.”
Narinig niyang nagmamadaling tinanggal ni Maya ang mga alahas at tumakbo pabalik sa kwarto ni Isabella para ibalik ang mga ito.
Napangiti ng mapait si Don Arturo sa dilim. Ang daga ay kumagat na sa keso, pero hindi pa nito alam na nasa loob na siya ng bitag. Bukas, sisiguraduhin niyang mas malaki ang pain na iiwan niya. Hihintayin niyang tuluyang malunod si Maya sa sarili nitong kasakiman bago niya hilahin ang tali.
