NAGPANGGAP NA TULOG ANG BILYONARYO PARA SUBUKAN ANG KATAPATAN NG KANYANG MGA TAUHAN — PERO TUMULO ANG LUHA NIYA NANG MAKITA ANG GINAWA NG KANYANG JANITRESS NA HINDI NIYA INAASAHAN
Si Don Eduardo ay isang business tycoon na nagmamay-ari ng pinakamalaking shipping lines sa bansa. Sa edad na 75, nakaratay siya sa kama dahil sa isang stroke. Bagamat nakakapagsalita at nakakagalaw pa siya nang konti, pakiramdam niya ay napapaligiran siya ng mga buwitre. Ang kanyang mga kamag-anak, mga nurse, at mga manager ay tila naghihintay na lang na malagutan siya ng hininga para makuha ang kanyang yaman.
“Pera lang ang habol nila sa akin,” bulong ni Eduardo sa sarili. “Walang nagmamahal sa akin nang totoo.”
Para malaman ang katotohanan, gumawa siya ng isang plano. Sinabi niya sa kanyang pinagkakatiwalaang doktor na palabasin na siya ay na-comatose. Sa loob ng isang araw, magpapanggap siyang tulog at walang malay. Gusto niyang marinig at makita kung ano ang gagawin ng mga tao kapag akala nila ay hindi siya nakakakita.
Nakahiga si Eduardo sa kanyang engrandeng kwarto. Nakapikit. Nakakabit ang dextrose.
Unang pumasok ang kanyang Personal Nurse at ang kanyang Pamangkin na si Rico.
“Rico, sigurado ka bang comatose na?” tanong ng nurse. “Pwede na ba nating kunin ang singsing niya?”
“Oo, tulog ‘yan,” sagot ni Rico. Naramdaman ni Eduardo na hinubad ni Rico ang kanyang mamahaling relo. “Sayang ‘to kung maililibing lang kasama niya. Akin na ‘to. Tutal, mamatay na rin naman siya bukas o makalawa. Ang tagal mamatay ng matandang ‘to, atat na akong makuha ang mana ko.”
Gustong sumigaw ni Eduardo. Gusto niyang bumangon at sampalin ang pamangkin niya. Pero pinigilan niya ang sarili. Kailangan niyang ituloy ang pagpapanggap.
Lumabas sina Rico at ang Nurse na tumatawa, dala ang relo at ilang gamit.
Ilang oras ang lumipas. Tahimik ang kwarto.
Bumukas ang pinto nang dahan-dahan. Pumasok ang isang babae. Base sa amoy ng bleach at sabon, alam ni Eduardo na ito ay si Aling Miling, ang janitress ng mansyon. Si Miling ay matagal na sa serbisyo, pero hindi niya ito masyadong pinapansin dahil tagalinis lang ito ng banyo.
Ano namang kukunin ng janitress na ‘to? isip ni Eduardo. Baka magnanakaw din siya ng unan o kumot.
Naramdaman ni Eduardo na lumapit si Miling sa kama.
Pero hindi siya ninakawan nito.
Naramdaman ni Eduardo ang isang mainit na bimpo na dumampi sa kanyang noo. Pinunasan ni Miling ang pawis niya nang napaka-ingat.
“Sir Eduardo…” bulong ni Miling. Ang boses niya ay basag. “Gising na po kayo. Huwag niyo po kaming iiwan.”
Nagtaka si Eduardo. Bakit umiiyak ang katulong na ito?
May kinuha si Miling sa bulsa ng kanyang apron. Isang maliit na bagay.
Isinuot niya ito sa paa ni Eduardo.
Medyas. Isang makapal at malambot na medyas.
“Sir,” hikbi ni Miling. “Napansin ko po kasing laging malamig ang paa niyo. Ang aircon po kasi dito sobrang lakas, tapos manipis ang kumot niyo. Bumili po ako ng medyas sa palengke. Mura lang po ito, ‘yan lang po ang kaya ng sweldo ko, pero sana makatulong para mainitan kayo.”
Nanikip ang dibdib ni Eduardo. Ang janitress na minimum wage lang ang sahod ay gumastos pa para ibili siya ng medyas? Samantalang ang pamangkin niyang milyonaryo ay ninakawan siya ng relo?
Pero hindi pa doon natatapos.
Lumuhod si Miling sa gilid ng kama. Hinawakan niya ang kamay ni Eduardo at nagdasal.
“Panginoon,” dasal ni Miling. “Parang awa Niyo na po. Dugtungan Niyo pa po ang buhay ni Sir Eduardo. Alam ko po na masungit siya minsan, pero mabuti po siyang tao. Kung kailangan Niyo po ng kapalit… bawasan Niyo na lang po ang buhay ko, ibigay Niyo sa kanya. Mas kailangan po siya ng maraming tao. Marami pa siyang matutulungan.”
Tumulo ang luha mula sa nakapikit na mata ni Eduardo.
Hindi na niya kinaya. Ang pusong bato niya ay nadurog sa sobrang emosyon. Sa tanang buhay niya, wala pang nag-alay ng buhay para sa kanya. Ang akala niyang “mababa” na tao ay siya palang may pinakamataas na kaluluwa.
“M-miling…”
Napaupo si Miling sa gulat nang dumilat si Don Eduardo at magsalita.
“S-sir?! Gising po kayo?! Diyos ko! Tatawag po ako ng doktor!” akmang tatakbo si Miling.
“Huwag!” pigil ni Eduardo. Hinawakan niya ang kamay ng matanda. “Huwag kang umalis.”
Umupo si Eduardo sa kama, umiiyak. Tiningnan niya ang medyas sa paa niya.
“Narinig ko ang lahat, Miling. Narinig ko ang dasal mo. Bakit? Bakit mo ‘to ginagawa? Bakit handa mong ibigay ang buhay mo para sa akin?”
Yumuko si Miling. “Sir… hindi niyo na po siguro natatandaan. Pero sampung taon na ang nakakaraan, noong na-ospital ang anak ko at wala kaming pambayad, kayo po ang nagbayad ng bills namin. Hindi niyo po pinalista sa akin. Sabi niyo lang sa secretary niyo, ‘Tulungan mo ‘yan.’ Dahil sa inyo, buhay ang anak ko ngayon. Utang ko po sa inyo ang lahat.”
Niyakap ni Eduardo si Miling. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman niyang may pamilya siya.
Nang hapong iyon, ipinatawag ni Eduardo ang lahat.
Pumasok si Rico at ang Nurse, gulat na gulat na nakaupo si Eduardo at malakas.
“Tito! Gising ka na! Thank God!” plastik na sigaw ni Rico.
“Thank God?” ngisi ni Eduardo. “Ibalik mo ang relo ko, Rico. At lumayas ka sa pamamahay ko. Tinatanggalan na kita ng mana. Wala kang makukuha kahit singko.”
Namutla si Rico. “Tito! Nagpapaliwanag ako!”
“Guards! Ilabas ang magnanakaw na ‘yan!”
Nang mawala na ang mga “buwitre,” humarap si Eduardo kay Miling sa harap ng mga abogado.
“Miling,” sabi ni Eduardo. “Dahil handa mong ibigay ang buhay mo para sa akin, ibibigay ko sa’yo ang buhay na nararapat sa’yo.”
Pinirmahan ni Eduardo ang isang dokumento.
“Simula ngayon, hindi ka na janitress. Ikaw na ang Administrator ng foundation ko. At inililipat ko sa pangalan mo ang isa sa mga rest house ko sa Tagaytay at bibigyan kita ng monthly allowance na 100,000 pesos habambuhay.”
Napaluhod si Miling. “Sir… sobra-sobra po…”
“Kulang pa ‘yan sa init na ibinigay ng medyas mo sa malamig kong puso,” ngiti ni Eduardo.
Mula noon, hindi na naging malungkot si Don Eduardo. Natutunan niya na minsan, kailangan mong “pumikit” para makita mo kung sino talaga ang tunay na nagmamahal sa’yo.
