NAGPANGGAP AKONG TULOG AT NAG-IWAN NG BAG NG PERA SA KAMA PARA SUBUKAN ANG ANAK NG KASAMBAHAY KO—PERO ANG GINAWA NIYA ANG NAGPAIYAK SA AKIN
Ako si Don Enrico. Sa edad na 65, may-ari ako ng pinakamalaking shipping lines sa bansa. Pero sa kabila ng yaman, malungkot ako. Wala akong asawa at anak. Ang tanging kasama ko sa mansyon ay ang mga katulong at ang pamangkin kong si Jake.
Alam kong hinihintay lang ni Jake na mamatay ako. Ilang beses ko na siyang nahuli na nagnanakaw ng pera sa wallet ko, pero pinapatawad ko dahil kadugo ko siya.
Isang araw, kinuha ko ang isang mahirap na mag-ina mula sa probinsya para maging stay-in staff. Si Aling Celia at ang anak niyang dalaga na si Ana. Payat sila, luma ang mga damit, at halatang galing sa hirap.
“Don Enrico, gagawin po namin ang lahat. Kahit anong trabaho, huwag lang po kaming magutom,” makaawa ni Aling Celia.
Dahil sa dami ng manloloko sa paligid ko, naging mapaghinala ako. Naisip kong subukan ang katapatan ng anak niyang si Ana.
Isang hapon, nagpanggap akong may sakit. Humiga ako sa kama. Sa aking bedside table, naglagay ako ng tatlong bundle ng pera (₱300,000) at ang aking Solid Gold Rolex na relo.
Iniwan kong bukas ang pinto. Pumikit ako at nagkunwaring humihilik nang malakas.
Ilang sandali pa, narinig ko ang mga yapak. Pumasok si Ana para maglinis at magdala ng gamot.
Sumilip ako nang bahagya sa pagitan ng mga mata ko.
Nakita ko si Ana. Huminto siya sa tabi ng mesa. Nakita niya ang pera at ang gintong relo. Nanlaki ang mga mata niya. Lumingon siya sa paligid para tignan kung may nakatingin.
“Huli ka,” sabi ko sa isip ko. “Kukunin mo rin ‘yan gaya ng iba.”
Dahan-dahang inabot ni Ana ang kamay niya papunta sa mesa. Hinanda ko na ang sarili ko para sigawan siya.
Pero… laking gulat ko sa sumunod na nangyari.
Hindi niya kinuha ang pera. Sa halip, kinuha niya ang relo at pera at dahan-dahang ipinasok sa loob ng drawer ng bedside table ko.
“Naku, delikado ito. Baka may makakita at nakawin kay Sir,” bulong niya sa sarili.
Pagkatapos, inayos niya ang kumot ko. Hinipo niya ang noo ko para tignan kung mainit ako. Lumuhod siya sa gilid ng kama at ipinikit ang mga mata.
“Lord… pagalingin niyo po si Sir Enrico. Siya lang po ang tumanggap sa amin ni Nanay. Huwag niyo po muna siyang kukunin,” dasal niya nang taimtim.
Tumulo ang luha ko habang nakapikit. Sa buong buhay ko, walang nagdasal para sa akin nang ganito.
Biglang bumukas ang pinto nang padabog.
BLAG!
Pumasok si Jake, ang pamangkin ko. Amoy alak at sigarilyo.
“Hoy patay-gutom!” sigaw ni Jake kay Ana. “Anong ginagawa mo diyan? Nagnanakaw ka ‘no?!”
“H-Hindi po Sir Jake! Nagdadasal lang po ako…” sagot ni Ana na nanginginig sa takot.
Lumapit si Jake sa bedside table. Nakita niyang wala doon ang pera at relo.
“Nasaan ang pera ni Tito?! Nasaan ang relo?! Kinuha mo ‘no? Ibalik mo ‘yon kundi ipapapulis kita!”
Hinila ni Jake ang buhok ni Ana.
“Aray ko po! Sir, tinago ko lang po sa drawer para safety!” iyak ni Ana.
Binuksan ni Jake ang drawer at nakita ang pera. Ngumisi siya nang nakakaloko. Kinuha niya ang pera at ang relo, at ibinulsa niya ito.
“Ganito ang gagawin natin,” sabi ni Jake habang hawak ang braso ni Ana nang mahigpit. “Sasabihin ko kay Tito na ninakaw mo ito at nabawi ko lang sa’yo. Unless… papayag kang sumama sa kwarto ko ngayon.”
Bastusan ang tingin ni Jake kay Ana.
“Huwag po Sir! Maawa po kayo!” pumiglas si Ana at sinampal si Jake.
“Walanghiya ka!” Akmang susuntukin na ni Jake si Ana.
“SUBUKAN MO!”
Bumangon ako mula sa kama na parang leon. Ang boses ko ay dumagundong sa buong kwarto.
Nanigas si Jake. Namutla siya na parang papel.
“T-Tito Enrico? G-Gising ka?” nauutal na tanong ni Jake. “Tito! Buti gising ka! Huli ko sa akto ‘tong katulong na ‘to! Ninanakaw ang pera mo kaya kinuha ko para itago!”
Tumayo ako at lumapit kay Jake. Walang sali-salita, isang malakas na SAMPAL ang ibinigay ko sa kanya.
PAK!
Tumilapon si Jake sa sahig.
“Akala mo ba tulog ako? Nakita ko ang lahat!” sigaw ko. “Ang babaeng ito, na tinatawag mong patay-gutom, ay mas mayaman pa ang ugali kaysa sa’yo! Siya, tinago ang pera para protektahan ako. Ikaw? Ninakaw mo na, binaboy mo pa siya!”
“Tito, sorry! Pamangkin mo ako!”
“Wala akong pamangkin na demonyo!” Kinuha ko ang telepono at tinawag ang security. “Kaladkarin niyo ang lalaking ito palabas ng gate. I-ban siya sa lahat ng kumpanya ko. Tanggalan siya ng mana. Wala siyang makukuha kahit singko!”
Habang hinihila si Jake palabas, lumapit ako kay Ana na umiiyak sa sulok. Niyakap ko siya.
“Tahan na, hija. Ligtas ka na.”
Mula noon, itinuring ko nang tunay na anak si Ana. Pinag-aral ko siya sa pinakamagandang unibersidad at siya ang nagmana ng lahat ng ari-arian ko. Pinatunayan niya na ang tunay na yaman ay wala sa bulsa, kundi nasa puso.
