NAGPANGGAP AKONG CONSTRUCTION WORKER SA SARILI KONG SITE PARA HULIHIN ANG KURAKOT NA FOREMAN — PINAGTAWANAN NIYA AKO DAHIL SA LUMA KONG HELMET, PERO NANG DUMATING ANG MGA ENGINEER, LAHAT SILA AY SUMALUDO SA AKIN… DAHIL AKO PALA ANG MAY-ARI NG BUONG BUILDING NA ITO.
Ako si Don Miguel. Isa akong Engineer at may-ari ng “BuildStrong Corp,” isa sa pinakamalaking construction firm sa bansa. Nakarating sa akin ang sumbong na ang mga materyales sa bago naming site ay ninanakaw at ang mga trabahador ay hindi binabayaran nang tama.
Nagpasya akong mag-imbestiga. Nagsuot ako ng punit-punit na damit, lumang hard hat na may mantsa ng pintura, at nagpanggap na si “Miggy,” isang extra laborer.
Sa unang araw ko, nakita ko agad ang hirap. Ang Foreman na si Berto ay walang awa.
“Bilisan niyo kumilos! Mga tamad!” sigaw ni Berto habang naka-upo sa lilim at umiinom ng softdrinks. “Kayo dyan! Buhatin niyo ‘yang semento paakyat sa 5th floor! Walang gagamit ng elevator!”
Habang nagbubuhat ako, napansin kong manipis ang halo ng semento. Tinitipid. At ang mga bakal na ginagamit ay substandard.
“Boss Berto,” lakas-loob kong sabi habang nagpapahinga saglit. “Parang kulang po sa semento ang halo. Baka humina ang pundasyon ng building.”
Namula si Berto sa galit. Lumapit siya sa akin at dinuro ako sa noo. “Sino ka para turuan ako?! Isa ka lang hamak na laborer! Amoy pawis! Kung ayaw mong mawalan ng trabaho, tumahimik ka! Tandaan mo, ako ang diyos dito!”
Tinabig niya ako kaya natumba ako sa tumpok ng buhangin. Nagtawanan ang ibang sipsip na trabahador.
Dumating ang lunch break. Wala akong dalang pagkain dahil naiwan ko ang wallet ko sa kotse na nakaparada sa malayo. Umupo ako sa isang sulok, pagod at gutom.
May lumapit sa akin. Si Mang Kulas, isang matandang karpintero na payat at mukhang sakitin. Inabutan niya ako ng kalahating tuyo at kanin na nakabalot sa dahon ng saging.
“Kain ka, pare,” sabi ni Mang Kulas. “Hayaan mo na si Berto. Tiisin mo na lang para sa pamilya mo. May sakit ang asawa ko at kailangan ng dialysis, kaya kahit anong mura at sigaw niya, tinitiis ko. Kailangan ko ng sweldo sa Sabado.”
Naantig ang puso ko. Ang taong kapos sa lahat ay siya pang handang magbigay ng kaisa-isang pagkain niya.
Kinabukasan, nahuli ko si Berto na nagbebenta ng mga bakal at semento sa isang junk shop truck sa likod ng site. Ito pala ang dahilan kung bakit tinitipid ang materyales.
“Berto!” sigaw ko, suot ang aking awtoridad. “Nagnanakaw ka sa kumpanya! Ipapahamak mo ang mga taong titira sa building na ‘to!”
Nagulat si Berto. “Aba’t… pakialamero kang matanda ka! Guards! Bugbugin niyo ‘to at itapon sa labas!”
Susugudin sana ako ni Berto at ng mga tauhan niya, nang biglang dumating ang isang convoy ng mga itim na SUV. Bumaba ang Chief Engineer, ang Head Architect, at ang mga Lawyer ng kumpanya.
“Anong nangyayari dito?!” sigaw ng Chief Engineer.
“Sir!” sumbong ni Berto, nagpapanggap na biktima. “Itong laborer na ‘to, nagnanakaw ng bakal! Nahuli ko! Sinasaktan pa ako!”
Tumingin ang Chief Engineer sa akin. Nanlaki ang mga mata niya. Nabitawan niya ang hawak niyang plano.
“S-Sir Miguel?” utal ng Chief Engineer.
Dahan-dahan kong tinanggal ang luma kong helmet at pinagpag ang alikabok sa damit ko. Tumingin ako ng diretso kay Berto.
“Magandang umaga, Engr. Santos,” bati ko sa tunay kong boses.
Nag-salute ang lahat ng Engineer at Architect sa akin nang sabay-sabay. “Good morning, Sir President!”
Nanginig ang tuhod ni Berto. Ang kaninang maangas na mukha ay napalitan ng takot. “P-President?”
Lumapit ako kay Berto. “Oo, Berto. Ako si Don Miguel. Ang may-ari ng kumpanyang ninanakawan mo. At ang laborer na tinulak at minura mo? Siya ang nagpapasweldo sa’yo.”
“Sir! Patawad po! Maawa kayo! May pamilya ako!” lumuhod si Berto at nagmakaawa.
“Wala kang awa sa mga trabahador mo, tapos hihingi ka ng awa sa akin?” sabi ko nang madiin. “You’re fired. At sasampahan kita ng kaso para sa qualified theft at endangerment. Mabubulok ka sa kulungan.”
Humarap ako kay Mang Kulas na nakanganga sa gilid, hindi makapaniwala.
Lumapit ako sa kanya at hinawakan ang balikat niya. “Mang Kulas,” ngiti ko. “Salamat sa tuyo kahapon. ‘Yun ang pinakamasarap na tanghalian ko.”
“Sir…” naiyak ang matanda.
“Dahil sa kabutihan at katapatan mo,” deklara ko. “Sagot ko na ang pagpapagamot at dialysis ng asawa mo habambuhay. At simula ngayon, ikaw na ang bagong Foreman ng site na ito. Doble ang sweldo mo.”
Nagpalakpakan ang lahat ng trabahador. Napaiyak si Mang Kulas at niyakap ako.
Sa huli, napatunayan ko na ang pundasyon ng isang gusali ay mahalaga, pero ang pundasyon ng mabuting pagkatao ang pinakamahalaga sa lahat. Ang helmet at semento ay nabibili, pero ang puso ay hindi.
WAKAS.
