NAGPAKASAL AKO SA MATANDANG BILYONARYO PARA SA PERA, PERO SA UNANG GABI NAMIN, HINDI NIYA AKO GINALAW AT PINANOOD LANG HABANG NATUTULOG — KINABUKASAN, NATUKLASAN KO ANG LAGIM SA LIKOD NG PAGPAPAKASAL NIYA SA AKIN
Ako si Clara. Dalawampu’t isang taong gulang. Isang simpleng estudyante na ang tanging pangarap ay makatapos at maiahon ang pamilya sa hirap. Ngunit nagbago ang lahat nang ma-diagnose ang Tatay ko ng malalang sakit sa puso. Kailangan namin ng 2 Million Pesos para sa operasyon. Wala kaming ganoong halaga.
Sa gitna ng aking desperasyon, lumapit sa amin ang isang abogado. May alok daw ang kanyang kliyente.
Ang kliyente ay si Don Emilio, ang pinakamayamang haciendero sa aming probinsya. Siya ay 75 taong gulang na. Sabi-sabi sa bayan, “sinumpa” daw ang matandang ito. Tatlong beses na siyang ikinasal, at lahat ng asawa niya ay namatay nang maaga sa misteryosong paraan. Tinatawag siyang “Black Widower.”
Ang alok: Pakakasalan ko si Don Emilio, at siya ang sasagot sa lahat ng gastusin sa ospital ng Tatay ko, plus bibigyan pa kami ng monthly allowance.
Wala akong choice. Pumikit ako at tinanggap ang alok. Ibinenta ko ang sarili ko para sa buhay ng ama ko.
Ang kasal ay ginanap sa loob ng malaki at madilim na mansyon ni Don Emilio. Walang ibang bisita kundi ang abogado at ang huwes. Walang bulaklak. Walang musika. Para itong isang lamay kaysa kasal.
Si Don Emilio ay nakaupo sa kanyang wheelchair. Matanda na talaga siya, kulubot ang balat, at malalim ang mga mata na parang laging nakatingin sa malayo. Hindi siya ngumingiti. Nang isout niya ang singsing sa akin, ang kamay niya ay malamig na parang yelo.
Natakot ako. Ano kaya ang gagawin niya sa akin? Maraming kwento na manyakis daw ang matanda. Na mahilig daw ito sa mga batang babae para “bumata” ang pakiramdam.
Dumating ang gabi. Ang gabi ng aming Honeymoon.
Nasa kwarto ako. Napakalaki nito, puno ng mga antigong gamit, at amoy luma. Nakasuot ako ng manipis na pantulog, nanginginig sa takot at lamig ng aircon. Hinihintay ko ang pagpasok niya. Inihanda ko na ang sarili ko sa kung ano man ang gagawin niya. Pikit-mata na lang, Clara, sabi ko sa sarili. Para kay Tatay.
Bumukas ang pinto.
Pumasok si Don Emilio, sakay ng kanyang electric wheelchair.
Tumibok nang mabilis ang puso ko. Aatras sana ako, pero sumandal ako sa headboard ng kama.
Pero hindi siya lumapit sa kama.
Huminto siya sa paanan ng kama, mga dalawang metro ang layo. Pinatay niya ang ilaw, maliban sa isang maliit na lampshade sa sulok. Ang kwarto ay nabalot ng anino.
“H-Don Emilio…” nanginginig kong tawag.
“Shhh,” sabi niya. Ang boses niya ay paos at mahina.
Hindi siya tumayo. Hindi siya lumapit para hawakan ako. Nanatili lang siyang nakaupo sa dilim, nakatitig sa akin.
“Matulog ka na,” utos niya.
“Po?”
“Matulog ka na. Huwag mo akong intindihin. Gusto lang kitang… panoorin.”
Nanindig ang balahibo ko. Ang paraan ng pagsabi niya ay nakakapangilabot. Hindi ito bastos, pero parang… gutom. Parang gutom ang mga mata niya sa pagtingin sa mukha ko.
“P-pero…”
“Sabi ko matulog ka!” bigla siyang sumigaw, dahilan para mapatalon ako sa takot. “Ipihit mo ang katawan mo pakanan. Matulog ka nang nakatagilid. At hayaan mo lang akong tingnan ka.”
Dahil sa takot, sumunod ako. Humiga ako, tumalikod sa kanya, at pumikit. Pero hindi ako makatulog. Rinig ko ang bawat paghinga niya sa dilim. Pakiramdam ko ay binabantayan ako ng isang multo.
Buong magdamag, nandoon lang siya. Nakaupo. Nakatingin. Hindi gumagalaw.
Nagising ako kinabukasan na masakit ang ulo. Wala na si Don Emilio sa kwarto.
Bumangon ako at lumabas. Nakita ko ang mayordoma na si Manang Fe.
“Gising na po pala kayo, Senyora Clara,” bati ni Manang Fe. “Nasa hardin po si Don Emilio.”
Hindi ako mapakali. Kailangan kong malaman kung bakit ganoon ang inasal niya kagabi. Bakit hindi niya ako ginalaw? Bakit pinanood niya lang ako? May sakit ba siya sa utak?
Naglakad-lakad ako sa mansyon. Napadpad ako sa dulo ng hallway sa second floor. May isang pinto doon na laging nakakandado. Pero ngayon, nakabukas ito nang bahagya. Siguro ay nalimutan ni Don Emilio na isara nang lumabas siya kanina.
Pumasok ako.
Ang kwarto ay puno ng alikabok. Mukhang ilang dekada nang walang tumitira. Pero sa gitna, may isang malaking painting na natatakpan ng tela.
Dahil sa kuryosidad, tinanggal ko ang tela.
Napasinghap ako. Napahawak ako sa bibig ko.
Ang painting ay larawan ng isang babae. Isang napakagandang babae na nakasuot ng wedding gown na estilo noong 1950s.
Ang babae sa painting… kamukhang-kamukha ko.
Ang mata, ang ilong, ang hugis ng mukha. Para akong nakatingin sa salamin, pero luma ang style.
Sa ilalim ng painting, may nakasulat:
Isabella – 1952
Biglang may nagsalita sa likod ko.
“Siya ang una kong asawa.”
Napapitlag ako. Nasa pinto si Don Emilio.
“D-Don Emilio…”
Pumasok ang matanda. Ang mukha niya ngayon ay hindi na nakakatakot. Puno ito ng lungkot. Tumingin siya sa painting, tapos tumingin sa akin.
“Si Isabella,” kwento ni Don Emilio. “Ang nag-iisang babaeng minahal ko. Namatay siya sa gabi mismo ng kasal namin. Inatake siya sa puso habang natutulog. Hindi ko man lang siya nayakap. Hindi ko man lang siya nailigtas.”
Lumapit siya sa akin.
“Sa loob ng 50 taon, hinanap ko siya sa ibang babae. Nag-asawa ako ng iba, pero hindi sila si Isabella. Hanggang sa nakita kita sa palengke isang araw.”
Hinawakan niya ang pisngi ko. Malamig pa rin ang kamay niya, pero naramdaman ko ang panginginig nito.
“Kamukhang-kamukha mo siya, Clara. Noong nakita kita, akala ko nagbalik siya. Akala ko binigyan ako ng Diyos ng pangalawang pagkakataon na makita siya.”
Doon ko naintindihan.
Kaya niya ako pinakasalan. Hindi dahil sa libog. Hindi dahil gusto niya ng batang asawa.
Kundi dahil gusto niyang buhayin ang isang alaala.
“Kagabi…” patuloy ni Don Emilio, tumutulo ang luha. “Noong pinanood kitang matulog… sa sandaling iyon, naniwala ako na buhay pa siya. Na kasama ko pa siya. Iyon lang ang gusto ko, Clara. Ang maramdaman kahit isang gabi lang na hindi siya nawala sa akin.”
Naawa ako sa kanya. Ang matandang kinatatakutan ng lahat ay isa lang palang lalaking wasak ang puso na hindi maka-move on sa nakaraan. Ang kasal na ito ay hindi tungkol sa pera o kapangyarihan. Tungkol ito sa pangungulila.
“Don Emilio…” sabi ko. “Hindi po ako si Isabella. Ako po si Clara.”
Tumango siya. “Alam ko. At napaka-selfish ko para ikulong ka sa multo ng nakaraan ko.”
May kinuha siyang sobre sa bulsa niya at inabot sa akin.
“Ito ang annulment papers. Nakapirma na ako. At ito ang tseke na 5 Million Pesos. Sapat na ‘yan para sa tatay mo at para makapagsimula ka ng negosyo.”
“Po? Pinalalaya niyo na ako?”
“Oo, hija. Nakuha ko na ang gusto ko. Nakita ko na siya ulit sa pamamagitan mo. Sapat na ‘yung isang gabi na pinanood kitang matulog para matahimik ang kaluluwa ko. Masyado kang bata para matali sa isang matandang malapit nang mamatay. Umalis ka na at mabuhay ka para sa sarili mo.”
Umalis ako sa mansyon nang araw na iyon. Hindi bilang isang asawa, kundi bilang isang taong nakasaksi ng isang wagas, bagamat kakaibang pag-ibig.
Ang pera ay nakatulong sa pamilya ko. Gumaling si Tatay. Nakatapos ako ng pag-aaral.
Pagkalipas ng isang taon, nabalitaan kong namatay si Don Emilio. Natagpuan daw siya sa loob ng kwartong iyon, nakaupo sa harap ng painting ni Isabella, may ngiti sa labi.
Pumunta ako sa libing niya. Ako lang ang umiyak. Hindi dahil sa lungkot, kundi dahil alam kong sa wakas, hindi na niya kailangang manood sa dilim. Kasama na niya ang tunay na Isabella. At ako? Ako ang naging tulay para sa kanilang muling pagkikita.
