NAGPAKASAL AKO SA EDAD NA 58 AT ITINAGO KONG MAY-ARI AKO NG HACIENDA — NANG APIHIN AKO NG BAGONG ASAWA KO AT NG MGA ANAK NIYA, GINULANTANG SILA NG ISANG DOKUMENTO NA HINDI NILA BINASA BAGO KAMI IKASAL
Si Corazon ay 58 anyos na. Simple lang siyang manamit—laging naka-daster o simpleng blouse, walang kolorete sa mukha, at laging nakatali ang buhok. Sa tingin ng marami, isa lang siyang ordinaryong biyuda na umaasa sa maliit na pensyon.
Pero ang hindi alam ng mundo, si Corazon ay ang may-ari ng “Viña de Corazon”, ang pinakamalawak at pinakasikat na Vineyard (taniman ng ubas at gawaan ng alak) sa Batangas. Milyon-milyon ang kita nito buwan-buwan. Pero dahil namatay ang una niyang asawa sampung taon na ang nakakaraan, naging mapag-isa siya. Gusto niyang makahanap ng makakasama sa buhay na mamahalin siya hindi dahil sa yaman niya, kundi dahil sa kung sino siya.
Kaya nagpanggap siyang mahirap.
Nakilala niya si Ramon sa isang parke. Si Ramon ay 60 anyos, biyudo rin, at mukhang disenteng ginoo. May dalawa itong anak na sina Eric at Carla, na parehong nasa 30s na.
Naging mabait si Ramon kay Corazon. “Hindi mahalaga kung wala kang pera, Corazon,” sabi ni Ramon noong nililigawan pa siya. “Ang mahalaga, magkasama tayo sa pagtanda.”
Na-in love si Corazon. Akala niya, nahanap na niya ang true love.
Bago sila ikasal, may inabot si Corazon na isang dokumento kay Ramon.
“Ramon, pirmahan mo muna ito,” sabi ni Corazon. “Isa itong kasunduan na ang Pre-Nuptial Agreement. Nakalagay dito na kung ano ang akin ay akin, at kung ano ang iyo ay iyo. Wala akong pera, Ramon. Puro utang ang naiwan ng asawa ko. Ayokong madamay ka sa mga utang ko.”
Natawa si Ramon. “Utang? Naku, sige pipirmahan ko ‘to! Ayokong magbayad ng utang mo ‘no! Proteksyon ko rin ‘to.”
Mabilis na pinirmahan ni Ramon at ng mga anak niya (bilang witness) ang dokumento nang hindi man lang binabasa ang fine print. Ang nasa isip nila: Wala namang pera ang matandang ‘to, kami pa ang mawawalan.
Ikinasal sila. At sa araw mismo pagkatapos ng kasal, lumabas ang tunay na kulay ni Ramon at ng mga anak niya.
Dinala ni Ramon si Corazon sa bahay niya. Hindi ito mansyon, pero maayos.
“Oh, Corazon,” sabi ni Ramon, biglang nagbago ang tono. “Simula ngayon, ikaw na ang gagawa ng gawaing bahay. Pinaalis ko na ang katulong para makatipid. Tutal, sanay ka naman sa hirap, ‘di ba?”
“Ha? Pero Ramon, akala ko ba…”
“Huwag ka nang magreklamo!” singit ni Eric, ang anak na lalaki. “Wala ka na ngang ambag sa bahay, mag-iinarte ka pa? Palamunin ka na nga lang ni Papa eh.”
“Oo nga,” dagdag ni Carla. “At yung kwarto sa baba, yung dating bodega? Doon ka matulog. Ayaw ni Papa na katabi ka kasi humihilik ka raw. At saka, amoy luma ka.”
Nasaktan si Corazon. Ang malambing na Ramon ay naging malupit. Ang mga anak nito ay naging mga demonyo.
Ginawa nilang katulong si Corazon. Taga-luto, taga-laba, taga-linis. Tuwing hihingi si Corazon ng pera pambili ng gamot, sinusumbatan siya.
“Gamot na naman? Mamatay ka na lang kaya para mabawasan ang gastos!” sigaw ni Ramon.
Tiniis ni Corazon ang lahat ng iyon sa loob ng tatlong buwan. Gusto niyang makasigurado. Gusto niyang makita kung may natitira pang kabutihan sa puso nila. Pero wala.
Isang araw, nagkagulo sa bahay.
“Papa! Napanood mo ba sa balita?” sigaw ni Carla. “Yung sikat na Viña de Corazon sa Batangas, magkakaroon ng Grand Wine Tasting Event para sa mga elite! Mayaman ang may-ari nun! Sabi nila, namimigay daw ng mamahaling wine at cash gifts sa mga bisita!”
“Talaga?” nagliwanag ang mata ni Ramon. “Pwes, pupunta tayo! Kailangan nating makilala ang may-ari. Baka pwede tayong maka-raket o makahingi ng investment para sa negosyo ko.”
“Isama natin si Corazon,” sabi ni Eric habang tumatawa. “Gawin nating taga-bitbit ng gamit. Para mukha tayong Don at Donya na may alalay.”
Kinaladkad nila si Corazon.
“Magbihis ka ng maayos-ayos, ha?” banta ni Ramon. “Ayokong mapahiya kami sa itsura mong pulubi. Suotin mo yung uniform ng katulong namin dati.”
Sumunod si Corazon. Tahimik lang siya. Pero sa loob-loob niya, Ito na ang araw.
Bumiyahe sila papunta sa Batangas. Pagdating sa Viña de Corazon, napanganga sina Ramon, Eric, at Carla.
Napakalawak ng lupain. Puno ng ubas. Ang mansyon sa gitna ay gawa sa bato at salamin. Maraming mamahaling kotse ang nakaparada.
“Grabe, ang yaman siguro ng may-ari nito,” inggit na sabi ni Carla.
Pagbaba nila sa sasakyan, pinabitbit nila kay Corazon ang mga payong at bag nila.
“Bilisan mo, alalay!” utos ni Eric.
Naglakad sila papunta sa entrance. Hinarang sila ng Guard.
“Invitation please?” sabi ng Guard.
“Ah… wala kaming invitation,” sabi ni Ramon. “Pero kilala ko ang may-ari! Close kami!”
“Sorry po, sir. Exclusive event po ito,” masungit na sabi ng Guard. “Umalis na kayo.”
“Kilala mo ba ako?! Ako si Ramon—”
“Guard,” biglang nagsalita si Corazon mula sa likuran. Ang boses niya ay hindi na boses ng takot na asawa. Ito ay boses ng awtoridad. “Papasukin mo sila.”
Napatingin ang Guard kay Corazon. Nanlaki ang mata nito.
“M-Madam?!” gulat na sabi ng Guard. Agad itong sumaludo at binuksan ang gate nang maluwag. “Welcome back po, Madam! Pasensya na po, hindi ko kayo nakilala sa suot niyo!”
Nagulat sina Ramon. “Madam? Bakit ka tinawag na Madam?”
“Baka naawa lang sa kanya kasi mukhang matanda,” bulong ni Carla.
Pumasok sila. Pagdating sa Grand Hall, sinalubong sila ng General Manager ng hacienda.
“Senyora Corazon!” bati ng Manager, yumuko at humalik sa kamay ni Corazon. “Hinihintay na po kayo ng Board of Directors. Handa na po ang vintage wine para sa toast.”
“Salamat, Mateo,” sagot ni Corazon.
Inabot ni Corazon ang mga bag at payong kay Ramon.
“Hawakan mo ‘to,” utos ni Corazon kay Ramon.
“H-ha? Corazon, anong nangyayari?” nanginginig na tanong ni Ramon.
Tinanggal ni Corazon ang kanyang “uniform” na apron. Sa ilalim nito, nakasuot siya ng isang elegante at mamahaling blusa. Inayos niya ang kanyang buhok.
Naglakad siya papunta sa stage. Ang lahat ng mayayamang bisita ay tumahimik at tumingin sa kanya.
“Magandang hapon sa inyong lahat,” sabi ni Corazon sa mikropono. “Ako si Corazon, ang may-ari ng Viña de Corazon.”
Nalaglag ang panga nina Ramon, Eric, at Carla. Ang “katulong” na inaalila nila… ang “palamunin” na sinusumbatan nila… ay isang multi-millionaire.
Agad na tumakbo si Ramon paakyat ng stage.
“Corazon! Mahal ko!” sigaw ni Ramon, biglang nagbago ang ihip ng hangin. “Bakit hindi mo sinabi?! Asawa mo ako! Ibig sabihin… akin din ang lahat ng ito! Mayaman na tayo!”
“Oo nga, Mama Corazon!” sigaw ni Carla at Eric, tumatakbo rin palapit. “Sorry na po sa mga nasabi namin! Naglalambing lang naman kami eh! Love na love ka namin!”
Ngumiti si Corazon. Isang ngiting malamig.
“Asawa?” tanong ni Corazon. “Oo, kasal tayo. Pero nakalimutan niyo na ba ang pinirmahan niyo bago ang kasal?”
“Yung… Pre-Nup?” tanong ni Ramon. “Pero para sa utang mo ‘yun, di ba?”
Naglabas si Corazon ng kopya ng dokumento. Ipinalabas ito sa malaking screen sa likod ng stage.
“Basahin niyo nang maigi,” sabi ni Corazon.
Binasa ni Ramon ang Section 5:
“COMPLETE SEPARATION OF PROPERTY: Ang lahat ng ari-arian ni Corazon, kabilang ang Viña de Corazon, mga lupa, at bank accounts, ay mananatiling kanya lamang. Ang asawang si Ramon ay walang karapatan sa kahit singko, bago man o pagkatapos ng kasal. Ang dokumentong ito ay nagpoprotekta kay Corazon mula sa sinumang asawa na may masamang intensyon.”
Namutla si Ramon.
“P-pinirmahan ko ‘yan… kasi akala ko mahirap ka! Akala ko puro utang ka!” sigaw ni Ramon.
“Eksakto,” sagot ni Corazon. “Ang kasakiman mo ang nagpahamak sa’yo. Kung minahal mo ako nang totoo kahit akala mo mahirap ako, pinunit ko sana ang papel na ‘yan at ibinigay sa’yo ang mundo. Pero pinili niyong apihin ako.”
Humarap si Corazon sa mga Guards.
“Guards, ilabas ang mga trespassers na ito. At siguraduhin niyong hindi na sila makakatapak sa lupa ko.”
“Hindi! Corazon! Asawa mo ako! Mahal kita!” nagmamakaawa si Ramon habang kinakaladkad siya ng mga guard.
“Carla! Eric! Bitbitin niyo ang mga bag ko!” sigaw ni Ramon sa mga anak niya habang tinatapon sila sa labas ng gate.
Naiwan si Corazon sa stage, hawak ang isang baso ng pinakamasarap niyang alak.
“Cheers,” sabi niya sa sarili, at sa kalayaang nakuha niya.
Umuwi sina Ramon na walang nakuha. Dahil sa hiya at sa pagsisisi, nag-away-away ang mag-aama. Nalaman din ng buong bayan ang ginawa nila, kaya wala nang may gustong makipagkaibigan sa kanila.
Si Corazon naman ay nanatiling masaya sa kanyang hacienda, pinapalibutan ng mga taong tapat sa kanya. Natutunan niya na ang tunay na pag-ibig ay hindi kailangang subukan ng yaman, pero ang yaman ay kayang ilabas ang tunay na kulay ng mga huwad na tao.
