NAGNAKAW NG GAMOT AT TINAPAY ANG ISANG BATANG GUTOM PARA SA AMANG NAGHIHINGALO — HINULI SIYA NG MAY-ARI, PERO SA HALIP NA IPAKULONG, ISANG BAGAY ANG IBINIGAY NITO NA NAGPABAGO SA KANILANG BUHAY MAGPAKAILANMAN
Si Leo ay sampung taong gulang pa lamang. Payat, madungis, at laging gutom. Nakatira sila ng kanyang Tatay Mario sa isang barung-barong sa ilalim ng tulay.
Malubha ang sakit ni Tatay Mario. May Tuberculosis ito at laging umuubo ng dugo. Dahil sa kahirapan, hindi na nakakapagtrabaho ang ama. Ang tanging inaasahan nila ay ang pangangalakal ni Leo ng bote at dyaryo.
Pero nitong mga nakaraang araw, umulan nang malakas. Walang nakalakal si Leo. Walang kita. Walang pagkain.
“Leo… tubig…” mahinang ungol ni Tatay Mario. Ang init ng katawan nito ay parang apoy.
Walang maibigay si Leo. Ubos na rin ang gamot. Nakikita ni Leo na nahihirapan ang tatay niya. Takot na takot siya. Mamamatay na ba si Tatay? Huwag naman po sana.
Desperado, lumabas si Leo sa gitna ng ulan. Tumakbo siya papunta sa bayan.
Huminto siya sa tapat ng isang Botika at Grocery Store. Nakita niya sa estante ang gamot para sa ubo at lagnat. Nakita rin niya ang mainit na Pan de Sal. Kumalam ang sikmura niya.
Alam niyang mali. Pero mas matimbang ang pagmamahal niya sa ama.
Dahan-dahang pumasok si Leo. Habang busy ang tindera sa pakikipag-kwentuhan, mabilis niyang dinampot ang isang banig ng gamot at isang balot ng tinapay. Isinuksok niya ito sa kanyang punit na t-shirt.
Akmang lalabas na siya nang biglang…
PRRT!
“Hoy! Bata! Magnanakaw!”
Nahuli siya ng Security Guard. Hinawakan siya sa kwelyo at kinaladkad pabalik sa loob.
“Bitawan niyo po ako! Parang awa niyo na!” iyak ni Leo. “Para lang po sa Tatay ko! Mamamatay na po siya!”
“Wala akong pakialam! Magnanakaw ka!” sigaw ng Guard. “Boss! May nahuli akong daga dito!”
Lumabas ang may-ari ng tindahan. Si Mang Ben. Isang Filipino-Chinese na mukhang istrikto.
“Anong nangyari?” tanong ni Mang Ben.
“Nagnakaw po, Boss. Gamot at tinapay. Ipapulis na po natin para madala.”
Tiningnan ni Mang Ben si Leo. Nanginginig ang bata sa takot at lamig. Umiiyak ito nang tahimik.
“Bakit mo ginawa ‘yan?” tanong ni Mang Ben.
“Kasi po… si Tatay…” hikbi ni Leo. “Wala po kaming pera. Umuubo po siya ng dugo. Gutom na gutom na po siya. Papatayin niyo na lang po ako, huwag niyo lang pong kunin ang gamot. Kailangan po ‘to ng Tatay ko.”
Natigilan si Mang Ben. Nakita niya sa mata ng bata ang sinseridad at takot. Hindi ito mata ng kriminal. Mata ito ng isang anak na nagmamahal.
“Bitawan mo siya,” utos ni Mang Ben sa Guard.
“Pero Boss—”
“Sabi ko bitawan mo!”
Binitawan ng guard si Leo.
Kumuha si Mang Ben ng isang plastic bag. Nilagyan niya ito hindi lang ng isang banig ng gamot, kundi tatlong kahon. Nilagyan niya ng gatas, de-lata, bigas, at maraming tinapay.
Inabot niya ito kay Leo.
“Iho,” sabi ni Mang Ben. “Huwag kang magnanakaw. Masama ‘yun. Pero naiintindihan ko kung bakit mo ginawa. Sa susunod, kapag kailangan mo ng tulong, lumapit ka sa akin. Huwag mong kukuhanin nang walang paalam.”
Inabutan pa niya si Leo ng P1,000. “Ipambili mo ng prutas para sa Tatay mo. Umuwi ka na.”
Hindi makapaniwala si Leo. “S-salamat po! Maraming salamat po! Babayaran ko po kayo balang araw! Pangako po!”
Tumakbo si Leo pauwi. Dahil sa tulong ni Mang Ben, gumaling si Tatay Mario. Naka-survive sila.
Lumipas ang 30 Taon.
Si Mang Ben ay matanda na. 80 anyos na siya. Isang araw, inatake siya sa puso sa loob ng kanyang tindahan.
Dinala siya sa pinakamalaki at pinakamahal na ospital sa Maynila. Kinailangan siyang operahan sa puso (Heart Bypass).
Ang anak ni Mang Ben na si Grace ay umiiyak sa billing section.
“Doc, gawin niyo po ang lahat,” pakiusap ni Grace. “Pero… aaminin ko po, bagsak na ang negosyo namin. Hindi ko po alam kung saan kukuha ng 3 Million Pesos para sa operasyon.”
Isinagawa ang operasyon. Naging matagumpay. Ligtas na si Mang Ben.
Pero ang problema ay ang Bill.
Takot na takot si Grace nang dumating ang Statement of Account. Inaasahan niyang milyon ang babayaran nila. Mapipilitan silang ibenta ang bahay at lupa.
Binuksan ni Grace ang sobre nang nanginginig ang kamay.
Nanlaki ang mata niya.
Sa total amount due, ang nakalagay ay: PHP 0.00
Status: PAID IN FULL.
“Paano?” tanong ni Grace sa nurse. “Sino ang nagbayad?”
May inabot na maliit na note ang nurse. “Galing po ito sa Head Surgeon na nag-opera sa tatay niyo. Si Dr. Leonardo Cruz.”
Binasa ni Grace ang sulat para sa kanyang amang si Mang Ben.
To Mang Ben,
Huwag po kayong mag-alala sa bill. Ito ay bayad na.
Binayaran na po ito 30 taon na ang nakakaraan… sa pamamagitan ng isang banig ng gamot, isang balot ng tinapay, at P1,000 na ibinigay niyo sa isang batang gutom na nagnakaw sa tindahan niyo.
Ako po ang batang iyon, Mang Ben. Dahil sa kabutihan niyo noong gabing iyon, nabuhay ang Tatay ko ng sampung taon pa. At dahil sa inspirasyon na ibinigay niyo, nagsikap ako para maging doktor. Ipinangako ko sa sarili ko na balang araw, babayaran ko ang kabutihan niyo.
Kaya ang operasyon niyo ay libre na. Ito ang sukli ko sa pag-asa na ibinigay niyo sa akin.
Nagmamahal,
Dr. Leo
Nang magising si Mang Ben at nabasa ang sulat, humagulgol siya.
Ang maliit na kabutihan na ginawa niya noon—na halos nakalimutan na niya—ay bumalik sa kanya bilang isang higanteng biyaya na nagdugtong sa sarili niyang buhay.
Niyakap niya si Grace. “Anak, totoo pala. Ang itinanim mong kabutihan, aanihin mo rin balang araw.”
Pumunta si Dr. Leo sa kwarto ni Mang Ben. Nagyakapan sila. Ang magnanakaw noon at ang biktima, ngayon ay magkaibigan na pinagbuklod ng tadhana at pagmamahal.
