NAGMAHAL AKO NG ISANG “DRIVER” NA WALANG PERA DAHIL GALIT AKO SA MAYAMAN — PERO NANG APIHIN KAMI NG DATING BOSS KO, NAGULAT AKO NANG YUMUKO ANG MGA GUARDS SA “DRIVER” KO AT TINAWAG SIYANG: “SIR PRESIDENT.”
Ako si Jenny.
Dalawang taon na ang nakararaan, natanggal ako sa trabaho bilang Junior Accountant sa Imperial Group of Companies.
Hindi dahil bobo ako o tamad. Natanggal ako dahil pinagbintangan ako ng Manager kong si Mr. Roxas na nagnakaw ng pondo. Ang totoo, siya ang nagnakaw, at ako ang ginawa niyang scapegoat.
Sinubukan kong magpaliwanag sa Board, pero hindi ako pinakinggan. Ang sabi nila, ang utos daw galing sa Presidente ay tanggalin ako agad.
Simula noon, namuhi ako sa mga mayayaman. Lalo na sa Presidente ng Imperial Group na hindi ko pa nakikita, pero sa isip ko ay isang demonyong walang puso.
Para mabuhay, namasukan ako bilang tindera sa isang maliit na Karinderya malapit sa isang construction site.
Doon ko nakilala si Lando.
Isa siyang delivery boy at minsan ay driver ng mga materyales.
Simple lang siya. Laging naka-sumbrero, medyo gusgusin ang t-shirt, at laging pagod.
Pero mabait siya. Magalang. At higit sa lahat, totoo.
“Jenny, pasensya ka na ha. Siomai rice lang ang kaya kong ilibre sa’yo sa monthsary natin,” sabi ni Lando isang gabi, nahihiya.
Hinawakan ko ang kamay niya. Ang gaspang ng palad niya, tanda ng hirap sa trabaho.
“Lando, ano ka ba? Kahit tuyo pa ‘yan, basta kasama kita, masaya ako. Ayoko sa mayaman. Ang mga mayayaman, mapang-api. Ikaw, kahit wala kang pera, mayaman ka sa pagmamahal.”
Nakita ko ang lungkot at gulat sa mata ni Lando.
“Paano kung… paano kung malaman mong mayaman pala ako?” biro niya.
Tumawa ako. “Sus! Kung mayaman ka, bakit ka nagbubuhat ng semento? Tigilan mo nga ako. Kain na tayo.”
Hindi ko alam, ang Lando na kaharap ko ay siya palang si Lance Imperial. Ang may-ari ng kumpanyang nagtanggal sa akin.
Nagpanggap siyang mahirap dahil pagod na siya sa mga babaeng pera lang ang habol sa kanya. Gusto niyang makahanap ng babaeng mamahalin siya kahit wala siyang titulo. At natagpuan niya ‘yon sa akin.
ANG MULING PAGTATAGPO
Isang araw, malungkot na dumating si Lando.
“Jen, kailangan kitang isama sa Head Office ng Imperial Group. May idedeliver daw kasi ako, pero kailangan ko ng tulong magbuhat. Wala akong kasama. Pwede mo ba akong samahan? Saglit lang tayo.”
Kinabahan ako. Ayoko nang bumalik sa building na ‘yon.
“Lando, alam mo naman na ayoko diyan. Diyan ako galing. Masama ang loob ko sa kumpanyang ‘yan.”
“Please, Jen? Para sa akin? Kailangan ko lang talaga ng tulong para hindi ako matanggal sa trabaho.”
Dahil mahal ko siya, pumayag ako.
Nagsuot ako ng simpleng t-shirt at maong. Si Lando naman ay naka-cap at luma niyang jacket.
Pagpasok namin sa lobby ng Imperial Group, nakayuko ako.
Bitbit ko ang isang kahon habang bitbit ni Lando ang dalawa.
Pasakay na sana kami ng Service Elevator nang biglang bumukas ang Main Elevator.
Lumabas si Mr. Roxas. Ang manager na sumira sa buhay ko.
Nakita niya ako.
“Well, well, well,” ngisi ni Mr. Roxas. “Look who’s back. Ang magnanakaw na accountant. Ano ‘yan? Janitress ka na ngayon?”
Tumigil ako. “Excuse me, Mr. Roxas. Tumutulong lang ako.”
Tinignan ni Mr. Roxas si Lando.
“At sino ‘yang kasama mo? Boyfriend mo? Mukhang basahan ah. Bagay nga kayo. Isang magnanakaw at isang hampaslupa.”
“Tama na po,” pigil ko, naiiyak na. “Wala kaming ginagawang masama sa inyo.”
“Umalis kayo dito!” sigaw ni Mr. Roxas. “Guards! Palabasin ang mga ‘to! Nakakadumi sila ng floor ko!”
Lumapit ang mga guard. Hahawakan sana ako sa braso para kaladkarin.
Hinarangan ako ni Lando.
“Huwag na huwag niyong hahawakan ang girlfriend ko,” sabi ni Lando. Ang boses niya… nagbago. Hindi na ito ang boses ng isang delivery boy. Ito ay boses na puno ng awtoridad.
Tumawa si Mr. Roxas. “Aba! Matapang ang driver! Sino ka ba sa akala mo?! Kilala mo ba kung sino ako?! Manager ako dito! Kayang-kaya kitang ipapatay sa gutom!”
Dahan-dahang ibinaba ni Lando ang bitbit niyang kahon.
Tinanggal niya ang kanyang sumbrero.
Inayos niya ang kanyang buhok.
Tinanggal niya ang luma niyang jacket, at lumabas ang suot niyang malinis na Polo Shirt na may burda ng logo ng kumpanya—hindi logo ng empleyado, kundi logo ng Owner.
Tumingin siya sa mga Guards.
“Chief of Security,” tawag ni Lando.
Nanlaki ang mata ng Chief Guard. Namutla siya.
Agad na sumaludo ang lahat ng guard. Sabay-sabay silang yumuko.
“GOOD MORNING, SIR LANCE!”
LANCE.
Nalaglag ang panga ni Mr. Roxas. “S-Sir Lance Imperial?! Ang Presidente?!”
Napatingin ako kay Lando. “L-Lando? Anong ibig sabihin nito?”
Hindi pinansin ni Lando—o ni Lance—si Mr. Roxas. Humarap siya sa akin at hinawakan ang kamay ko.
“Sorry, Jen. Nagsinungaling ako. Ako si Lance. Ako ang may-ari ng kumpanyang ito.”
“P-Pero…” nalilito ako. “Sabi mo driver ka lang…”
Humarap si Lance kay Mr. Roxas. Ang tingin niya ay nakakamatay.
“Mr. Roxas. Narinig ko ang sinabi mo sa girlfriend ko. Tinawag mo siyang magnanakaw.”
“S-Sir! Totoo naman po!” nanginginig na depensa ni Roxas. “Siya po ang nagnakaw ng pondo two years ago! Kaya ko siya tinanggal!”
“Talaga?” tanong ni Lance. “Sa loob ng anim na buwan na nagpanggap ako bilang driver, pina-imbestigahan ko ang lahat ng files ng kumpanya nang palihim. At alam mo kung ano ang nakita ko?”
Naglabas si Lance ng cellphone at ipinakita ang isang audit report.
“Nakita ko na ikaw ang nagbulsa ng 5 Million Pesos at pinalabas mong si Jenny ang may gawa dahil ginamit mo ang password niya. Ikaw ang magnanakaw, Mr. Roxas.”
Bumagsak si Mr. Roxas sa sahig. “Sir… parang awa niyo na…”
“Tinanggal mo ang babaeng mahal ko,” galit na sabi ni Lance. “Pinahirapan mo siya. At ngayon, ininsulto mo pa siya sa harap ko.”
“You are fired,” deklara ni Lance. “At hindi lang ‘yan. Ipapakulong kita. Hinihintay ka na ng mga pulis sa labas.”
Kinaladkad ng mga guard si Mr. Roxas palabas habang nagsisisigaw at nagmamakaawa.
Naiwan kami ni Lance sa lobby. Pinagtitinginan kami ng mga empleyado.
Lumapit sa akin si Lance.
“Jen… galit ka ba?”
Umiiyak ako. “Bakit hindi mo sinabi? Sabi ko sa’yo galit ako sa may-ari ng Imperial…”
“Alam ko,” sagot niya. “Kaya natakot akong sabihin. Pero Jen, nung nakilala kita, narealize ko na tama ka. Naging bulag ako sa nangyayari sa kumpanya ko. Dahil sa’yo, nalaman ko ang totoo. At dahil sa’yo… natuto akong magmahal nang totoo.”
Lumuhod si Lance sa harap ko.
Sa gitna ng lobby, sa harap ng maraming tao.
“Jenny, hindi ko maibabalik ang sakit na dinanas mo noon. Pero hayaan mong bumawi ako habang buhay. Bilang boss mo, ibinabalik kita sa trabaho bilang Finance Head.”
May dinukot siya sa bulsa niya. Isang singsing.
“At bilang lalaking nagmamahal sa’yo… Will you marry me? Hindi bilang driver, kundi bilang ako?”
Tinignan ko siya. Wala akong nakitang yabang. Ang nakita ko lang ay ang Lando na minahal ko—ang lalaking kasama kong kumain ng siomai rice, ang lalaking naging sandalan ko.
Yaman o hirap, siya pa rin ‘yan.
“Oo, Lance,” sagot ko habang tumutulo ang luha. “Oo!”
Nagyakapan kami habang nagpapalakpakan ang mga tao.
Ang babaeng dating pinalayas bilang magnanakaw, ngayon ay nagbalik bilang First Lady ng kumpanya.
At si Mr. Roxas? Nabulok siya sa kulungan, habang kami ni Lance ay namuhay nang masaya, pinatutunayan na ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa laman ng bulsa, kundi sa laman ng puso.
WAKAS
