NAGKABIT NG HIDDEN CAMERA ANG BILYONARYO PARA HULIHIN ANG KATULONG NA “UMAUBOS” NG PAGKAIN — PERO TUMIGIL ANG MUNDO NIYA NANG MAKITA KUNG SINO ANG PINAPAKAIN NITO SA LIKOD NG BAHAY
Si Don Fernando ay isang retiradong business tycoon. Sa edad na 70, nasa kanya na ang lahat—pera, mansyon, mga sasakyan. Pero siya ang pinakamalungkot na tao sa mundo. Sampung taon na ang nakakaraan, pinalayas niya ang kaisa-isa niyang anak na si Patrick dahil pinili nitong maging pintor kaysa patakbuhin ang kumpanya. Simula noon, wala na siyang balita dito. Namatay ang asawa ni Fernando sa lungkot, at sinisi niya si Patrick dito.
Dahil sa pait ng buhay, naging masungit si Fernando. Walang katulong na tumatagal sa kanya. Lahat ay umaalis dahil sa kanyang pagiging istrikto at kuripot.
Hanggang sa dumating si Lorna.
Si Lorna ay isang biyuda, nasa edad 40, tahimik at masipag. Tiniis niya ang mga sigaw ni Fernando.
“Lorna! Ang alat ng sabaw!”
“Lorna! Bakit may alikabok dito?!”
Tumatango lang si Lorna at ngumingiti. “Sorry po, Sir. Aayusin ko po.”
Pero nitong mga nakaraang linggo, may napansin si Fernando na kakaiba.
Masyadong mabilis maubos ang groceries. Bumibili siya ng isang kilong hotdog, kinabukasan wala na. Nagluluto si Lorna ng Adobo na pang-limang tao, pero si Fernando lang naman ang kumakain. Kapag tinatanong niya kung nasaan ang tira, ang sagot ni Lorna ay: “Kinain ko na po, Sir. Masiba po kasi ako.”
Pero napansin ni Fernando na hindi naman tumataba si Lorna. Payat pa rin ito.
Mas lalo siyang naghinala nang makita niya sa CCTV ng guard house na tuwing alas-kwatro ng hapon, lumalabas si Lorna sa back gate (likod ng bahay) na may bitbit na malaking eco-bag. Babalik siya matapos ang 30 minuto na wala nang dala.
Nagnanakaw siya, isip ni Fernando. Binebenta niya ang pagkain ko sa labas! Kaya pala mabilis maubos!
Galit na galit si Fernando. Ayaw niya sa magnanakaw. Gusto niyang huliin si Lorna sa akto para maipakulong niya ito at hindi na makapamerwisyo sa iba.
Nag-order si Fernando ng isang high-tech na Hidden Camera na may audio recording. Lihim niya itong ikinabit sa isang puno malapit sa back gate kung saan madalas lumabas si Lorna.
Hapon ng Biyernes. Hinihintay ni Fernando ang sandaling iyon.
Nakita niya si Lorna sa kusina. Nagbalot ito ng maraming pagkain—fried chicken, kanin, prutas, at mga gamot na binili ni Fernando pero hindi ginagamit. Nilagay ni Lorna ang lahat sa bag at dahan-dahang lumabas sa likod.
Binuksan ni Fernando ang kanyang laptop sa loob ng kwarto para panoorin ang Live Feed.
“Huli ka,” bulong ni Fernando. “Tingnan natin kung sino ang binebentahan mo.”
Sa video, nakita niyang binuksan ni Lorna ang maliit na gate.
Pero walang buyer na naghihintay. Walang tindahan.
Sa halip, may isang maliit na bata—isang batang lalaki na nasa edad pito, gusgusin, payat, at madungis—ang tumakbo palapit kay Lorna.
“Tita Lorna!” sigaw ng bata.
Niyakap ni Lorna ang bata. “Jun-jun! Heto na ang pagkain. Mainit pa ‘yan. Kainin mo na.”
Naupo ang bata sa damuhan at kumain nang mabilis, parang gutom na gutom.
Nanood si Fernando. Sino ‘yan? Anak ba niya?
Habang kumakain ang bata, nagtanong ito. Ang audio ay malinaw na narinig ni Fernando.
“Tita… galit pa po ba si Lolo?” tanong ng bata.
Natigilan si Fernando. Lolo?
Sumagot si Lorna habang pinupunasan ang dumi sa mukha ng bata. “Hindi, Jun-jun. Hindi galit si Lolo Fernando. Malungkot lang siya. Alam mo ba, niluto niya ‘yang fried chicken na ‘yan para sa’yo? Sabi niya, ibigay ko daw sa paborito niyang apo.”
Nagsinungaling si Lorna. Si Lorna ang nagluto noon.
“Talaga po?” nagliwanag ang mata ng bata. “Eh bakit hindi niya kami pinapapasok ni Papa? Bakit dito lang kami sa labas nakatira sa tent?”
“Kasi… may sakit pa si Papa mo. Ayaw ni Lolo na mahawa. Pero mahal na mahal kayo ni Lolo. Tignan mo, pinadalan niya ng gamot si Papa mo.”
Inilabas ni Lorna ang mga gamot.
“Ibigay mo ‘to kay Patrick ha? Sabihin mo inumin niya para gumaling na siya.”
Patrick.
Napatayo si Fernando sa kanyang upuan. Ang kape na hawak niya ay nabitawan niya. Basag!
Si Patrick? Ang anak niya? Nasa labas lang ng gate? Nakatira sa tent? At ang batang iyon… ang batang kumakain ng tira-tira niya… ay ang apo niya?
Patuloy ang panonood ni Fernando, tumutulo na ang luha.
“Tita,” sabi ng bata. “Sana gumaling na si Papa. Sabi niya kasi, bago siya mamatay, gusto niya lang masilayan si Lolo kahit sa malayo. Gusto niyang humingi ng tawad. Tita, sabihin mo kay Lolo, sorry na po sabi ni Papa. Good boy naman po ako eh.”
“Shhh,” yakap ni Lorna sa bata, umiiyak na rin. “Huwag mong sabihin ‘yan. Gagaling ang Papa mo. At balang araw, bubuksan ni Lolo ang gate na ‘yan at yayakapin kayo.”
Hindi na kinaya ni Fernando.
Tumakbo siya.
Ang matandang uugod-ugod na ay tumakbo nang mabilis pababa ng hagdan, palabas ng kusina, papunta sa back gate.
Binuksan niya ang gate nang padabog.
Nagulat si Lorna. “S-sir Fernando! P-paliwanag ko po! Huwag niyo po kaming ipakulong! Binabawas ko naman po sa sweldo ko ang—”
Pero hindi siya pinansin ni Fernando.
Dumiretso ang tingin ni Fernando sa batang may hawak ng fried chicken. Ang bata ay kamukhang-kamukha ni Patrick noong maliit pa ito. Ang mata. Ang ilong.
“L-lolo?” nanginginig na tanong ng bata.
Lumuhod si Fernando sa damuhan at niyakap ang bata. Ang kanyang mamahaling damit ay nadumihan ng putik at grasa mula sa bata, pero wala siyang pakialam.
“Apo… Diyos ko, apo ko…” hagulgol ni Fernando.
“Lolo, sorry po,” iyak ng bata. “Wag niyo po kaming palayasin.”
“Hindi… hindi…” iyak ni Fernando. “Nasaan ang Papa mo?”
Tinuro ng bata ang isang tagpi-tagping tolda sa di kalayuan, sa ilalim ng tulay.
Tumakbo si Fernando papunta doon, kasama si Lorna at ang bata. Sa loob ng tolda, nakita niya si Patrick. Payat na payat, ubo nang ubo, at nakahiga sa karton.
“Patrick!” sigaw ni Fernando.
Dumilat si Patrick. “P-papa? Panaginip ba ‘to?”
Binuhat ni Fernando ang kanyang anak. Ang anak na pinalayas niya sampung taon na ang nakakaraan dahil sa pride. Ang anak na hinayaan niyang maghirap dahil lang sa hindi nito sinunod ang gusto niya.
“Anak, patawarin mo ako,” iyak ni Fernando. “Ang sama kong ama. Patawarin mo ako.”
“Papa… mahal kita,” bulong ni Patrick bago nawalan ng malay dahil sa panghihina.
Dinala sila ni Fernando sa ospital. Dahil sa yaman at koneksyon niya, nabigyan ng best medical treatment si Patrick. Gumaling ito matapos ang ilang buwang gamutan.
Bumalik sila sa mansyon. Pero hindi na ito malungkot.
Puno na ng laruan ang sala. May nagtatakbuhan. May tawanan.
Si Lorna? Akala niya ay sisantehin siya dahil sa “pagnanakaw” at pagsisinungaling. Nag-impake na siya para umalis.
“Saan ka pupunta?” tanong ni Fernando.
“Sir, aalis na po. Nagnakaw po ako ng pagkain eh.”
“Hindi ka nagnakaw,” sabi ni Fernando. “Nagligtas ka. Kung hindi dahil sa’yo, namatay na ang anak at apo ko sa gutom at sakit. Kung hindi dahil sa kasinungalingan mo na ‘mahal’ ko sila, baka sumuko na sila sa buhay.”
Inabot ni Fernando ang isang susi.
“Ito ang susi ng guest house sa garden. Dyan ka na titira. Hindi ka na katulong. Parte ka na ng pamilya. Ikaw ang Tita Lorna ng apo ko, at kapatid na ang turing ko sa’yo.”
Simula noon, hindi na nagsara ang gate ng mansyon. Palagi itong bukas para sa pamilya.
Natutunan ni Don Fernando na ang CCTV ay hindi lang pala panghuli ng masama. Minsan, ito ang nagmumulat sa atin sa mga bagay na hindi natin nakikita dahil bulag tayo sa galit—ang katotohanan na ang pagmamahal ay laging naghihintay lang sa labas ng ating pinto.
