NAGBIHIS AKONG PULUBI SA LOOB NG SARILI KONG MALL PARA HANAPIN ANG SUSUNOD NA TAGAPAGMANA — PINANDIRIHAN AKO NG LAHAT, PERO MAY ISANG BABAE NA HUMAWAK SA KAMAY KO NANG MAHIGPIT BAGO AKO ITAPON NG GUARD… AT ANG GINAWA NIYA AY NAGBAGO NG BUHAY NIYA MAGPAKAILANMAN.
Ako si Donya Remedios. Sa edad na 75, ako ang may-ari ng “Remedios Prime Malls,” ang pinakamalaking chain ng shopping center sa bansa. Bilyonaryo ako, pero malungkot. Wala akong asawa, at namatay na ang nag-iisa kong anak sa aksidente. Wala akong tagapagmana.
Ayokong ibigay ang yaman ko sa mga kamag-anak kong mukhang pera na hinihintay lang akong mamatay. Gusto kong ibigay ito sa taong may mabuting puso.
Kaya isang araw, gumawa ako ng eksperimento. Nagsuot ako ng punit-punit na daster, naglagay ng dumi sa mukha, at naglakad nang nakayuko sa loob ng aking mall. Nagpanggap akong isang pulubi na naliligaw at gutom.
Naglakad ako sa tapat ng mga mamahaling boutique. “Penge naman po ng tubig… gutom na po ako…” makaawa ko sa mga dumadaan.
Pero walang pumansin sa akin. Ang mga mayayaman ay diring-diri na lumayo. Ang iba ay tinakpan ang ilong nila.
“Yuck! Bakit may pulubi dito? Guard! Paalisin niyo nga ‘yan!” sigaw ng isang babaeng puno ng alahas.
Dumating ang isang Security Guard na si Berto. Kilala ko siya sa mukha pero hindi niya ako kilala sa itsurang ito.
“Hoy! Matanda!” sigaw ni Berto. “Bawal ang pulubi dito! Nakakasira ka ng view! Lumayas ka!”
Hinawakan ako ni Berto sa braso at kinaladkad nang marahas papunta sa exit.
“Aray! Masakit!” iyak ko. Sinasadya ko talagang magpatianod para makita kung may tutulong.
“Wala akong pakialam! Doon ka sa kalsada mamatay!” sigaw ni Berto. Itutulak na sana niya ako palabas ng glass door nang biglang…
May isang kamay na humawak sa akin nang mahigpit.
“Kuya! Wag!” sigaw ng isang babae.
Hinila niya ako palayo sa guard at niyakap para protektahan. Nakita ko ang ID niya. Siya si “Joy,” isang Promo Diser ng isang fast-food chain. Payat siya, mukhang pagod, pero matapang ang mga mata.
“Bitawan mo siya, Kuya Berto!” sigaw ni Joy. “Matanda na siya! Bakit mo sinasaktan?! Tao rin ‘yan!”
“Joy, wag kang makialam kung ayaw mong mawalan ng trabaho!” banta ni Berto. “Bawal ang pulubi dito!”
“Edi paalisin natin nang maayos! Hindi kailangang manakit!” sagot ni Joy.
Humarap sa akin si Joy. Kinuha niya ang panyo niya at pinunasan ang dumi (na makeup lang) sa mukha ko.
“Lola, ayos lang po kayo?” tanong niya nang malambing. “Nasaktan po ba kayo?”
“Gutom ako, iha…” sagot ko.
Kinuha ni Joy ang wallet niya. Nakita kong 100 pesos na lang ang laman nun.
“Halika po, Lola. Kain po tayo sa Jollibee. Sagot ko na po,” ngiti niya.
Dinala niya ako sa fast food. Binilhan niya ako ng Chickenjoy gamit ang huli niyang pera. Siya? Kanin at gravy lang ang kinain niya.
“Bakit mo ako tinulungan?” tanong ko habang kumakain. “Wala ka na ngang pera oh.”
Ngumiti si Joy. “Lola, lumaki po ako sa ampunan. Alam ko po ang pakiramdam ng gutom at walang nagmamahal. Sabi ko sa sarili ko, kapag may nakita akong nangangailangan, tutulong ako kahit kaunti lang ang meron ako. Dahil ang pera kikitain pa, pero ang buhay, iisa lang.”
Tumulo ang luha ko. Nahanap ko na siya.
Habang kumakain kami, lumapit ulit si Berto kasama ang Mall Manager.
“Ayan Sir! Si Joy! Pinakain pa ang pulubi sa loob ng mall! Labag sa policy ‘yan!” sumbong ni Berto.
“Joy!” sigaw ng Manager. “You are fired! Ilabas mo ‘yang pulubi na ‘yan ngayon din!”
Tumayo ako. Pinagpag ko ang daster ko.
“Walang aalis,” sabi ko sa aking tunay na boses—malamig at puno ng kapangyarihan.
Nagulat ang Manager. “Lola?”
Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa (isang latest iPhone) at tinawagan ang head ng security. “Papuntahin mo ang lahat ng Board Members sa Food Court. Ngayon din.”
Sa loob ng limang minuto, dumating ang mga executives at abogado ng kumpanya. Tumatakbo sila palapit sa akin.
“Donya Remedios!” sigaw nila, sabay yuko.
Nanlaki ang mga mata ni Joy, ni Berto, at ng Manager.
“D-Donya Remedios?” utal ng Manager. “Ang… ang may-ari ng mall?”
Tinanggal ko ang wig ko at pinunasan ang mukha ko. Humarap ako sa Manager at kay Berto.
“Tinawag niyo akong basura sa sarili kong mall,” sabi ko. “You are both fired. I don’t need employees who have no heart.”
Humarap ako kay Joy na nakanganga at hawak pa ang chicken bone.
Hinawakan ko ang kamay niya—iyong kamay na humawak sa akin noong walang may gusto.
“Joy,” ngiti ko. “Dahil ibinigay mo sa akin ang huling pera mo, at ipinagtanggol mo ako noong walang ibang gumawa… Simula ngayon, hindi ka na Promo Diser.”
“Po?” kabadong tanong ni Joy.
“Ikaw na ang bagong tagapagmana ko. I will adopt you. At lahat ng mall na nakikita mo? Sayo na ‘yan.”
Napaiyak si Joy at niyakap ako. “Lola… hindi ko po deserve…”
“Deserve mo, anak. Dahil sa mundong puno ng mga taong nagpapanggap, ikaw lang ang nagpakita ng totoong kabutihan.”
Sa araw na iyon, ang pulubing pinalayas ay naging lola, at ang promo diser na nagmagandang-loob ay naging bilyonaryo.
WAKAS.
