NAG-MOTORSIKLO LANG ANG BILYONARYO SA PAMAMANHIKAN — BINATO SIYA NG PERA NG BIYENAN, PERO NAGULANTANG ANG LAHAT NANG SUNDUIN SIYA NG PRIVATE HELICOPTER!
Si Kyle ay isang 26-anyos na tech genius at CEO ng NovaTech, ang pinakamalaking software company sa Asya. Kahit bilyonaryo, simple lang siya. Ayaw niya ng atensyon.
Mahal na mahal niya si Bea, ang anak ni Don Enrico. Si Don Enrico ay mayaman din, pero kilala sa pagiging matapobre at mapanghusga. Hindi niya kilala si Kyle sa mukha dahil madalas itong low-key sa media. Ang alam lang niya, si Kyle ay isang “freelancer.”
Araw ng pamamanhikan.
Sa halip na dalhin ang kanyang Lamborghini, nagpasya si Kyle na gamitin ang luma at kinakalawang na motorsiklo ng kanyang yumaong lolo. Gusto niyang malaman kung tatanggapin siya ng pamilya ni Bea nang walang halong materyal na bagay.
BROOOOM! PUG-PUG-PUG!
Maingay ang tambutso ng motor ni Kyle nang huminto ito sa tapat ng mansion ni Don Enrico.
Lumabas ang Don, nakakunot ang noo. Kasama niya si Bea na mukhang kinakabahan.
“Ano ‘to?!” sigaw ni Don Enrico. “Bea, ito ba ang boyfriend mo? Ang ingay ng motor, parang basag na lata! At tignan mo ang suot, t-shirt lang?!”
“Tito, good morning po,” magalang na bati ni Kyle. Magmamano sana siya pero iniwas ni Don Enrico ang kamay nito.
“Huwag mo akong ma-Tito! Hindi tayo magka-level!” bulyaw ng matanda.
Dumeretso sila sa sala. Hindi pinaupo ni Don Enrico si Kyle.
“Diretsuhin na kita, iho,” sabi ni Don Enrico. Dumukot siya ng wallet at naglabas ng isang bundle ng pera (mga 50,000 pesos).
PAK!
Binato ni Don Enrico ang pera sa mukha ni Kyle. Nagkalat ang tig-iisang libo sa sahig.
“Ayan ang pera. Layuan mo ang anak ko. Hindi bagay si Bea sa isang hampaslupa na katulad mo na hanggang motor lang ang kayang ibigay! Ang kailangan ng anak ko ay isang bilyonaryo, tulad ng CEO ng NovaTech na si Mr. Kyle Tan na gusto kong maging business partner!”
Napangiti nang lihim si Kyle. Hindi alam ng matanda na ang kaharap niya at ang tinutukoy niya ay iisa.
“Pa, tama na po!” iyak ni Bea. “Mahal ko siya!”
“Tumahimik ka Bea! Para sa future mo ‘to!”
Pinulot ni Kyle ang isang libo sa sahig at ipinatong sa mesa.
“Don Enrico,” mahinahong sabi ni Kyle. “Hindi nabibili ng pera ang pagmamahal ko kay Bea. At ang respeto, hindi ‘yan nasusukat sa ganda ng motor.”
Tumingin si Kyle sa kanyang relo. “Pasensya na po, kailangan ko na palang umalis. May urgent board meeting ako.”
“Hah! Board meeting? Baka board member ka ng tricycle drivers association!” tawa ni Don Enrico. “Layuan mo na kami!”
Lumabas si Kyle ng bahay. Sumunod si Don Enrico para siguraduhing aalis na ito.
Habang pasakay na sana si Kyle sa motor, biglang dumilim ang langit. Humangin nang napakalakas. Ang mga puno sa garden ni Don Enrico ay halos mabunot.
DUG-DUG-DUG-DUG-DUG!
Isang makintab at itim na AgustaWestland Private Helicopter ang bumaba sa malawak na lawn sa tapat ng mansion.
Nanlaki ang mata ni Don Enrico. “Kaninong helicopter ‘yan?!”
Bumukas ang pinto ng helicopter. Bumaba ang isang piloto at dalawang bodyguard na naka-suit. Tumakbo sila palapit kay… Kyle.
Sumaludo ang piloto. “Sir Kyle! Ready na po ang chopper. Hinihintay na po kayo ng Board of Directors ng NovaTech.”
“N-NovaTech?!” utal na sigaw ni Don Enrico. “Ikaw si… Ikaw si CEO Kyle Tan?!”
Humarap si Kyle kay Don Enrico. Sinuot niya ang kanyang Aviator sunglasses.
“Opo, Sir. Ako nga,” nakangiting sagot ni Kyle. Tumingin siya sa motor niya. “Paki-sabi na lang po sa hardinero niyo, sa kanya na ‘yang motor ko. May sentimental value ‘yan, pero mukhang mas kailangan ko nang sumakay dito.”
Hinalikan ni Kyle si Bea sa noo. “Susunduin kita mamaya, Babe. Dinner tayo sa Paris.”
Sumakay si Kyle sa helicopter.
Habang lumilipad palayo ang helicopter, naiwan si Don Enrico na nakanganga, tulala, at hiyang-hiya sa sarili habang nililipad ng hangin ang mga perang binato niya kanina.
WAKAS.
