NA-CANCEL ANG FLIGHT KO PA-PARIS KAYA UMUWI AKO AGAD — PAGPASOK KO SA GATE, MAY CATERING AT ARKONG PANG-KASAL SA HARDIN KO. IKAKASAL PALA ANG WALANGHIYA KONG ASAWA SA KABIT NIYA GAMIT ANG BAHAY AT PERA KO!
Ako si Architect Georgina “George” Diaz. Kilala ako bilang istrikto, metikulosa, at perfectionist. Lahat ng bagay sa buhay ko, planado. Ang bahay namin sa exclusive village sa Quezon City? Ako ang nag-design niyan. Bawat hollow block, bawat tiles, bawat tanim sa garden—dugo at pawis ko ang puhunan.
Ang asawa kong si Leo? Siya ang “lucky charm” ko, sabi nila. Pero sa totoo lang, siya ang lucky dahil pinakasalan niya ako. Wala siyang permanenteng trabaho. “Entrepreneur” daw siya, pero ako ang financier ng lahat ng negosyo niyang nalulugi.
Ang alam ni Leo, nasa airport na ako papuntang Paris para sa isang buwang business trip. Ito ang unang pagkakataon na mawawala ako nang matagal.
Pero dahil sa technical problem ng eroplano, na-cancel ang flight. Kailangan naming bumalik bukas.
Imbis na mag-check in sa hotel, nag-book ako ng Grab pauwi. Gusto kong sorpresahin si Leo. Gusto kong magluto ng dinner para sa aming dalawa bago ako umalis ulit.
Pagdating ko sa tapat ng gate ng bahay namin, nagtaka ako.
Bakit bukas ang gate? At bakit may nakaparadang puting van na may logo ng sikat na Catering Service?
Pumasok ako nang tahimik. Habang papalapit ako sa garden, naririnig ko ang romantic music. Violin. Perfect by Ed Sheeran.
Sumilip ako sa gilid ng bougainvillea plants.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
Ang garden ko… ang paborito kong garden… ay naging wedding venue.
May puting arko na puno ng bulaklak. May red carpet. May mga silya kung saan nakaupo ang ilang kamag-anak ni Leo at ilang kaibigan. May pari sa harap.
At sa dulo ng altar? Nakatayo si Leo. Naka-barong Tagalog. Gwapo, pero pawisan.
Naglalakad sa red carpet ang isang babae. Bata, maputi, at buntis. Nakasuot siya ng simpleng puting bestida at may hawak na bouquet.
Ikakasal sila. SA LOOB NG BAHAY KO. SA ARAW NA ALAM NILANG NASA ABROAD AKO.
Ang kapal ng mukha! Hindi lang ito panloloko. Ito ay pambababoy sa teritoryo ko!
Kumalma ako. Pinigilan ko ang luha. Hindi ako iiyak. Magwawala ako, pero with class.
Kinuha ko ang phone ko. Nag-live ako sa Facebook.
Caption: “MY HUSBAND IS MARRYING HIS MISTRESS INSIDE MY HOUSE. WATCH LIVE.”
Naglakad ako papasok sa gitna ng seremonya.
“Itigil ang kasal!” sigaw ko, pero hindi sa dramatikong paraan. Sa boses na parang nag-uutos sa construction site.
Napatigil ang violin. Lumingon ang lahat.
“G-George?!” sigaw ni Leo. Namutla siya. Parang nakakita ng multo. “A-Anong ginagawa mo dito?! Nasa Paris ka dapat!”
Ang babaeng buntis (ang bride) ay napahawak sa tiyan niya. “Babe? Sino siya? Sabi mo patay na ang asawa mo?!”
“Patay?!” Tumawa ako nang malakas. Nag-echo ang tawa ko sa buong garden. “Leo, honey, buhay na buhay ako. At papatayin kita sa demandahan.”
Lumapit ako sa pari.
“Father,” sabi ko nang magalang. “Fake po ang kasal na ‘to. Una, kasal pa po kami ng lalaking ‘yan sa huwes at sa simbahan. Bigamy po ang ginagawa niyo. Pangalawa, trespassing kayo sa property ko.”
“H-Hindi ko alam, Misis…” nanginginig na sabi ng pari at mabilis na isinara ang bibliya niya.
Humarap ako sa mga bisita—mga kamag-anak ni Leo na laging nanghihingi ng pera sa akin.
“At kayo!” duro ko sa Tita ni Leo na kumakain ng canape mula sa catering. “Ang kakapal ng mukha niyo. Alam niyong kasal kami ni Leo, pero kinukunsinti niyo ‘to? Dahil ano? Dahil nabuntis niya ang babaeng ‘yan?”
“George, please! Let’s talk inside!” pagmamakaawa ni Leo. Lumapit siya at akmang hahawakan ako. “Wag dito! Nakakahiya!”
PAAAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi niya.
“Nakakahiya?!” sigaw ko. “Ang nakakahiya, Leo, ay yung ginamit mo ang credit card ko para bayaran ang catering na ‘to! Nakita ko ang notification sa phone ko kanina! Akala ko na-hack ako, ‘yun pala ginagamit mo pang-pakasal sa iba!”
Bumaling ako sa babaeng buntis na umiiyak na ngayon.
“At ikaw, Miss,” sabi ko. “Hindi ako galit sa’yo kung naloko ka lang. Pero kung alam mong may asawa siya at pumatol ka pa rin… lumayas ka sa pamamahay ko bago ko ipakaladkad sa aso ko ‘yang bestida mo.”
“Babe… totoo ba?” tanong ng babae kay Leo. “Sabi mo sa’yo ‘tong bahay! Sabi mo hiwalay na kayo!”
“Wala siyang pera!” sigaw ko. “Palamunin ko lang ‘yan! Pati brief niyan, ako ang bumibili!”
Sa puntong iyon, dumating ang mga pulis at barangay tanod na tinawagan ko habang nasa gate pa lang ako.
“Ma’am George?” tanong ng pulis.
“Officer,” tinuro ko si Leo. “I want to file a case of Adultery and Concubinage. Huli sa akto. May pari, may witness, may video.”
“At pa-blotter na rin po ang trespassing ng mga taong ‘to,” turo ko sa mga bisita. “This is private property. Get them out.”
Nagkagulo. Nagtakbuhan ang mga bisita palabas. Ang catering crew, nagmamadaling magligpit ng pagkain dahil takot madamay.
Si Leo, nakaluhod sa harap ko habang pinoposasan.
“George! Maawa ka! Buntis si Rhea! Paano sila?!” iyak ni Leo.
Yumuko ako para magpantay ang mukha namin.
“Sana inisip mo ‘yan bago ka nag-book ng catering gamit ang pera ko,” bulong ko. “Tandaan mo, Leo. Ako ang nagtayo ng bahay na ‘to. Kaya ko ring gibain ang buhay mo.”
“Ilabas niyo na ‘yan,” utos ko sa pulis.
Nang matapos ang gulo, naiwan akong mag-isa sa garden. Wasak ang arko ng bulaklak. Kalat ang mga pagkain.
Pero payapa ang loob ko.
Kumuha ako ng isang bottle of wine mula sa iniwang setup ng catering. Binuksan ko ito at nagsalin sa baso.
Umupo ako sa silyang dapat uupuan ng bride.
“Cheers,” sabi ko sa hangin. “To a new life. Without parasites.”
Kinabukasan, tuloy ang lipad ko pa-Paris. Pero bago ako umalis, pinalitan ko lahat ng locks ng bahay at nagpalagay ako ng electric fence.
Ang “Happy Ever After” ni Leo? Sa kulungan ang bagsak.
