NA-CANCEL ANG FLIGHT KO KAYA UMUWI AKO AGAD — PAGBUKAS KO NG PINTO, MAY BABAENG SUOT ANG ROBE KO AT TINANONG AKO: “IKAW BA ANG REAL ESTATE AGENT?” — TUMANGO AKO AT NAGPANGGAP, DAHIL ORAS NA PARA SA “OPEN HOUSE” NG KATOTOHANAN
Ako si Claire.
Isang International Flight Attendant sa isang prestigious airline. Sanay ang asawa kong si Dave na wala ako sa bahay ng ilang araw o minsan ay linggo. Ang alam niya, nasa Dubai ako ngayon para sa isang layover at sa makalawa pa ang balik ko.
Kampante siya. Kampante rin ako na tapat siya.
Pero dahil sa isang malakas na bagyo sa Japan kung saan dapat ang connecting flight namin, na-cancel ang schedule. Umuwi ako nang hindi nag-aabiso dahil gusto ko siyang i-surprise.
Dala-dala ko pa ang isang mamahaling relo na matagal na niyang gusto bilang regalo.
Sabik na sabik akong makita siya.
Pagdating ko sa tapat ng bahay namin sa Ayala Alabang, napansin kong bukas ang lahat ng ilaw sa sala.
“Baka nagpupuyat si Dave kakalaro ng video games,” isip ko.
Binuksan ko ang pinto gamit ang susi ko nang dahan-dahan.
Pagpasok ko, hindi video games ang bumungad sa akin.
Sa grand staircase ng bahay namin, may isang babaeng nakatayo.
Maganda, maputi, sexy, at mukhang bata pa.
Pero ang nagpa-init ng ulo ko ay hindi ang presensya niya.
Kundi ang suot niya.
Suot niya ang paborito kong Red Silk Robe. Ang robe na regalo sa akin ng yumaong nanay ko. Sagrado ang gamit na ‘yon para sa akin.
Nagkatinginan kami.
Inasahan kong sisigaw siya. Inasahan kong magugulat siya na may pumasok na ibang tao.
Pero sa halip, ngumiti siya nang malapad.
“Oh, hi!” bati ng babae, sabay baba ng hagdan na parang siya ang may-ari ng bahay. “Ang aga mo naman. Ikaw ba yung Real Estate Agent na hinihintay namin? Si Ms. Reyes?”
Natigilan ako.
Real Estate Agent?
Bakit may hinihintay na ahente sa bahay ko? At bakit ang babaeng ito—na halatang kumportable sa pamamahay ko—ay nagtatanong kung ibebenta ko ang bahay?
Mabilis na gumana ang utak ko. Flight Attendant ako; sanay ako sa pressure. Kung magwawala ako ngayon at sasabunutan ko siya, baka makatakas sila sa kwento. Baka may hindi pa ako alam.
Kailangan kong malaman ang buong plano.
Kaya huminga ako nang malalim, itinago ang galit sa likod ng isang matamis na ngiti, at itinago ang maleta ko sa gilid ng pinto.
“Yes,” pagsisinungaling ko. Inayos ko ang blazer ko. “Ako nga. Ms. Reyes at your service. Sorry kung napaaga ako, traffic kasi kaya nagmadali na ako.”
“Great!” pumalakpak ang babae habang hinihimas ang silk robe ko. “Ako nga pala si Lexi. Ang ganda ng bahay na ‘to ‘no? Sabi ng boyfriend ko, ibebenta na daw niya ito nang mura kasi rush sale. Gusto na daw niyang pakawalan ang mga bad memories niya dito kasama ang baliw niyang ex-wife.”
BALIW NA EX-WIFE.
Kumulo ang dugo ko.
Kasal kami! Legal na mag-asawa! At anong bad memories? Binigay ko sa kanya ang lahat! Ang bahay na ito, ang kotse niya, ang luho niya—ako ang nagbabayad lahat!
“Talaga po?” sagot ko, pinipigilan ang panginginig ng boses ko. “Rush sale pala. Sayang naman. Nasaan po ang… boyfriend niyo?”
“Nasa shower pa si Dave. Lalabas din ‘yun maya-maya. While waiting, pwede mo bang i-tour ako sa kitchen? Gusto kong makita kung malaki ang space para sa cooking show vlogs ko.”
“Sure, Ma’am Lexi,” sagot ko. “This way please.”
Sinamahan ko siya sa kusina—ang kusinang ako mismo ang nag-design at nagbayad gamit ang bonus ko.
“Alam mo,” sabi ko habang tinuturo ang countertop. “Ang owner nito, yung tinatawag niyong ‘baliw na ex-wife’, siya ang bumili ng Carrara Marble na ‘yan mula sa Italy. Mahal ‘yan. Nasa 500,000 pesos ang halaga niyan. Sayang naman kung ibebenta lang ng boyfriend mo nang mura.”
“Sus,” irap ni Lexi habang kumukuha ng ubas sa ref—ang ubas na ako ang bumili! “Wala namang taste yung babaeng ‘yun sabi ni Dave. Baduy daw. Gusto ni Dave, modern at minimalist. Kaya pag binili namin ‘to, ipapagiba ko ‘tong kusina. Gusto ko color pink.”
Masakit. Sobrang sakit marinig na ang mga pinaghirapan ko ay tinatawag na “baduy” ng kabit ng asawa ko.
Nagpatuloy kami sa Master Bedroom.
Pagpasok ko, halos himatayin ako sa galit.
Nakita ko ang mga gamit ko—ang mga damit, sapatos, at bag ko—na nakasilid sa mga balikbayan box sa gilid ng kwarto. Nilagyan pa ng label na “FOR DONATION.”
Tinatapon na pala ni Dave ang mga gamit ko habang wala ako! Planado ang lahat!
“So,” sabi ni Lexi, umupo sa kama namin at tumalbog-talbog pa. “Magkano ba talaga ang last price? Sabi ni Dave, pwede daw 15 Million. Cash ko bibilhin galing sa trust fund ko.”
15 MILLION?
Ang market value ng bahay na ito sa Ayala Alabang ay 40 Million Pesos! Ibebentang palugi ni Dave para lang makuha niya ang pera nang mabilis at matanan ang babaeng ito?! Ninanakawan na nga ako, niloloko pa ako!
Sa wakas, bumukas ang pinto ng banyo sa loob ng kwarto.
Lumabas si Dave.
Nakatapis lang ng tuwalya. Basa pa ang buhok. Kumakanta-kanta pa siya.
“Babe,” tawag ni Dave kay Lexi nang hindi tumitingin. “Nandiyan na ba yung Agent? Sabihin mo sa kanya, 15 Million, take it or leave it. Kailangan na nating umalis bago bumalik yung bruha kong asawa sa makalawa.”
“Andito na siya, Babe!” sagot ni Lexi. “Kaubap ko na.”
Lumingon si Dave.
“Good evening, Ms. Re—”
Natigilan si Dave.
Nakita niya ako. Nakatayo sa paanan ng kama, katabi si Lexi, nakahalukipkip at nakatingin sa kanya nang diretso.
Namutla siya. Nalaglag ang panga niya. Para siyang nakakita ng multo. Ang kulay ng mukha niya ay naging kasing puti ng tuwalya niya.
“C-Claire?!” utal ni Dave. Halos mabulol siya.
Napakunot ang noo ni Lexi. Tumingin siya sa akin, tapos kay Dave.
“Claire?” tanong ni Lexi. “Sino si Claire? Diba si Ms. Reyes ‘to? Yung Agent?”
Dahan-dahan akong lumapit kay Dave.
“Hi, Honey,” bati ko nang nakangiti, pero ang mata ko ay nanlilisik. “Na-cancel ang flight ko. Surprise. Nagustuhan mo ba ang Open House tour natin?”
“H-Honey… let me explain…” umatras si Dave.
Humarap ako kay Lexi na gulat na gulat.
“Ms. Lexi,” sabi ko nang malumanay. “To answer your question… Hindi ako si Ms. Reyes. Ako si Claire. Ang asawa niya. At ang tinatawag niyong ‘baliw na ex-wife’ na may-ari ng lahat ng inaapakan mo ngayon.”
Napatayo si Lexi sa gulat. “W-What?! Sabi ni Dave hiwalay na kayo! At sa kanya ang bahay na ‘to! Pinakita niya sa akin ang titulo!”
“Well,” tumingin ako kay Dave na nanginginig na sa takot. “Dave is a liar. At kung may pinakita man siyang titulo, peke ‘yon o photocopy lang.”
Binuksan ko ang bag ko at inilabas ang Original Land Title na laging nasa safe ko. Kinuha ko ito bago ako umalis papuntang Dubai dahil balak ko sanang ipa-appraise para sa insurance. Buti na lang nasa akin.
“Tignan mo, Lexi,” paliwanag ko habang ipinapakita ang papel. “Nakapangalan ito kay Claire Mendoza. Wala ang pangalan ni Dave. Bakit? Dahil ako ang bumili nito bago pa kami ikasal. This is Paraphernal Property. Nakikitira lang siya.”
Tinignan ko si Dave.
“Dave, since naghahanap ka ng Agent para ibenta ang bahay…”
Kinuha ko ang maleta ko sa labas ng pinto at binuksan ang main door ng kwarto.
“You are EVICTED. Get out.”
“C-Claire! Asawa mo ako!” makaawa ni Dave, hawak ang tuwalya niya na malalaglag na. “Wala ‘to! Nabudol lang ako! Pinilit lang ako ng babaeng ‘yan!”
“Ang kapal ng mukha mo!” sigaw ni Lexi. “Sabi mo hiwalay na kayo! Sabi mo mayaman ka!”
“At ikaw, Lexi,” baling ko sa babae. Ang boses ko ay naging matigas. “Hubarin mo ang robe ko. Ngayon din.”
“H-Ha?”
“Ang sabi ko, hubarin mo ‘yan. Regalo ‘yan ng nanay ko na namatay sa cancer. Hindi pwedeng dumikit diyan ang dumi ng isang kabit. HUBARIN MO O GUGUNTINGIN KO DIYAN SA KATAWAN MO?!”
Namumula sa hiya at takot, nagmamadaling hinubad ni Lexi ang robe sa harap namin. Naka-underwear lang siya. Kumaripas siya ng takbo papunta sa banyo para magbihis ng sarili niyang damit at tumakbo palabas ng bahay na parang magnanakaw, iniwan si Dave na nakatunganga.
“Claire… please… pag-usapan natin ‘to…” iyak ni Dave, lumuluhod.
“Dati, Dave. Dati, pinag-uusapan natin lahat. Pero nung tinawag mo akong ‘baliw’ at sinubukang ibenta ang bahay ko nang palihim? Tapos na ang usapan.”
Kinuha ko ang telepono.
“Security? This is Ms. Claire sa Block 5. Please send guards here immediately. I have a trespasser.”
Sa loob ng sampung minuto, kinaladkad si Dave ng mga security guard palabas ng gate—walang bahay, walang pera, at walang kabit. Ang dala lang niya ay ang tuwalya at ilang damit na inihagis ko sa labas.
Nang gabing iyon, mag-isa ako sa malaking bahay.
Kinuha ko ang Silk Robe na isinuot ni Lexi.
Dinala ko ito sa garden.
Binuhusan ko ng lighter fluid.
At sinindihan.
Habang pinapanood kong naaabo ang robe kasama ang mga alaala ng kasinungalingan ni Dave, uminom ako ng Red Wine.
Masakit, oo. Pero mas masarap sa pakiramdam na alam kong ako ang nanalo.
Ang Open House ay sarado na.
At ang General Cleaning ng buhay ko… ay tapos na.
WAKAS
