“MUKHA KANG BASAHAN KAYA HUWAG KANG HAHARAP SA MGA INVESTORS!” SIGAW NG STEPMOTHER KO BAGO NIYA AKO KINULONG SA KUSINA — PERO NANG DUMATING ANG “MYSTERY BUYER” NG KUMPANYA NILA, LUMABAS AKO HINDI PARA MAGSILBI NG KAPE, KUNDI PARA PIRMAHAN ANG TRANSFER OF OWNERSHIP.
Ako si Carmela.
Sa mata ng stepmother kong si Donya Glenda at stepsister kong si Sashi, isa lang akong palamunin.
Simula nang mamatay ang Daddy ko, inangkin na nila ang Villahermosa Textile, ang kumpanyang itinayo ng namayapa kong ina.
Ginawa nila akong head servant. Ako ang nagluluto, ako ang naglalaba, at ako ang nag-aayos ng mga designs na ipinagmamalaki ni Sashi sa mga fashion show. Oo, ako ang gumuguhit, pero si Sashi ang umaani ng palakpak.
“Carmela!” sigaw ni Donya Glenda mula sa sala. “Bilisan mo diyan sa kusina! Darating na ang mga representatives ng Altamirano Group. Sila ang bibili ng 60% ng kumpanya. Kailangan maging perfect ang dinner!”
Lumabas ako ng kusina, punas-punas ang pawis sa noo. Amoy sibuyas at mantika ang suot kong lumang t-shirt.
“Tita, handa na po ang pagkain. Pwede na po ba akong umakyat para magbihis? Gusto ko sanang makilala ang mga investors. Diba sabi ni Daddy noon, may share din ako sa—”
PAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko.
“Share?!” tawa ni Sashi, na naka-suot ng Chanel dress. “Wala kang share, Carmela! Isa kang anak sa labas sa paningin ng mundo! At anong sabi mo? Haharap ka sa investors? Tignan mo nga ang itsura mo! Mukha kang basahan! Nakakahiya ka!”
“Huwag kang lalabas ng kusina!” duro ni Donya Glenda. “Kapag nakita ka ng CEO ng Altamirano, baka isipin nila na low class ang pamilya namin. Diyan ka lang! Ikaw ang maghuhugas ng pinggan pagkatapos namin kumain!”
Kinaladkad nila ako pabalik sa kusina at ni-lock ang pinto mula sa labas.
Napaupo ako sa sahig, umiiyak.
Rinig ko ang tawanan nila sa labas. Rinig ko ang pagdating ng mga bisita.
Akala nila, api-apihan lang ako.
Akala nila, wala akong alam.
Pero may isang sikreto akong hindi nila alam: Ako si C.V.
ANG HAPUNAN NG KASINUNGALINGAN
Sa dining area, todo asikaso si Donya Glenda at Sashi sa mga bisita.
Ang kaharap nila ay si Atty. Cruz, ang legal counsel ng Altamirano Group.
“Nasaan po ang CEO na si Mr. Altamirano?” tanong ni Sashi habang nagpapa-cute. “Gusto ko sana siyang makilala.”
“Parating na po siya,” magalang na sagot ni Atty. Cruz. “Pero bago siya dumating, gusto muna niyang tikman ang Signature Dish ng pamilya Villahermosa. Ang balita kasi namin, ang Kare-Kare niyo ang dahilan kung bakit sikat ang catering business niyo.”
“Ah, yes!” pagmamalaki ni Donya Glenda. “Luto ‘yan ng anak kong si Sashi. Napakagaling niyang magluto. Mana sa akin.”
Ang totoo, ako ang nagluto niyan bago nila ako ikinulong.
Tinikman ni Atty. Cruz ang kare-kare. Tumango siya. “Masarap. Napakasarap.”
Ngumiti si Sashi. “Thank you, Attorney. Secret recipe ko ‘yan.”
“Kung gayon,” sabi ni Attorney. “Handa na ang kontrata. Bibilhin ng Altamirano Group ang kumpanya niyo sa halagang 500 Million Pesos. Pero may isang kondisyon ang CEO namin.”
“Kahit ano!” sagot agad ni Donya Glenda, nasisilaw sa pera.
“Gusto ng CEO na personal na ipakilala sa kanya ang tunay na nagpapatakbo ng negosyo at gumagawa ng mga designs. Dahil nabalitaan niyang may ibang tao sa likod ng tagumpay niyo.”
Namutla si Sashi. “A-Ako nga po! Ako ang designer! Ako ang cook!”
Biglang bumukas ang main door ng mansyon.
Pumasok ang mga bodyguard.
“Nandito na ang CEO,” anunsyo ng guard.
Pumasok ang isang lalaking matanda na, naka-wheelchair. Si Don Ricardo Altamirano.
Pero hindi siya ang tunay na Boss. Isa lang siyang Chairman Emeritus.
Sa likod niya, may naglalakad na babae.
Naka-suot ito ng Midnight Blue Gown na punong-puno ng Swarovski crystals. Naka-maskara ito ng ginto na tumatakip sa kalahati ng mukha. Ang tindig niya ay parang Reyna.
“Good evening,” bati ng babae. Ang boses ay pamilyar, pero puno ng awtoridad.
“Sino ‘yan?” bulong ni Donya Glenda kay Sashi. “Ang ganda ng gown niya. Mas mahal pa sa bahay natin.”
Lumapit ang babae sa mesa.
Tinignan niya ang Kare-Kare.
“Sabi niyo, luto niyo ito?” tanong ng babae kay Sashi.
“Y-Yes, Ma’am,” sagot ni Sashi.
“Talaga?” Kumuha ng kutsara ang babae. “Kung ikaw ang nagluto, bakit hindi mo alam na allergic ako sa peanut butter? Ang kare-kare na niluluto ng tunay na Villahermosa ay gumagamit ng cashew nuts at hindi mani.”
Natigilan si Sashi. “H-Ha?”
Dahan-dahang tinanggal ng babae ang kanyang maskara.
Bumagsak ang mahaba at itim niyang buhok.
Humarap siya kay Donya Glenda at Sashi na parehong nanlaki ang mga mata at halos malaglag ang panga.
“C-Carmela?!” sigaw ni Donya Glenda. “Paano kang nakalabas sa kusina?! At bakit suot mo ‘yan?!”
Ngumiti ako.
“Hindi ako tumakas, Tita. May susi ako. Dahil ang bahay na ito… ay akin.”
“Anong pinagsasasabi mo?!” sigaw ni Sashi. “Baliw ka na! Attorney, palabasin niyo ang katulong na ‘yan!”
Tumayo si Atty. Cruz at yumuko sa akin.
“Good evening, Ms. CEO.”
CEO.
Tumigil ang mundo ng mag-ina.
“Let me introduce myself properly,” sabi ko habang umuupo sa kabisera—ang upuan ng Daddy ko na ipinagdamot nila sa akin.
“Ako si Carmela Villahermosa. Pero sa business world, kilala ako bilang C.V., ang founder ng Altamirano-Villahermosa Merger. Si Don Ricardo ay lolo ko sa mother side na matagal niyo nang itinago sa akin. Nang mamatay si Daddy, hinanap ako ni Lolo. Siya ang nagpondo sa akin para itayo ang sarili kong imperyo habang ginagawa niyo akong alila.”
Naglabas ako ng folder.
“Ang mga designs na ipinagyayabang mo, Sashi? Naka-copyright ‘yan sa pangalan ko. Ang recipe ng kare-kare? Patentado ko ‘yan. At ang kumpanyang Villahermosa Textile na binebenta niyo?”
Tinignan ko si Donya Glenda na nanginginig na sa takot.
“Binili ko na ang utang niyo sa bangko last week. So technically, ako na ang may-ari ng kumpanya niyo, ng bahay na ito, at ng lahat ng gamit niyo.”
“H-Hindi totoo ‘yan!” sumugod si Donya Glenda para sampalin ako.
Pero sinalag ko ang kamay niya. Mahigpit.
“Huwag na huwag mo akong dadampian ng marumi mong kamay, Glenda,” sabi ko nang madiin. “Tapos na ang panahon ng pang-aapi niyo.”
Binitawan ko ang kamay niya at napaupo siya sa sahig.
“Carmela, anak!” biglang nagbago ang ihip ng hangin. Lumapit si Donya Glenda, umiiyak. “Patawarin mo kami! Alam mo naman na mahal ka namin diba? Strict lang ako kasi gusto kitang maging matatag! Pamilya tayo!”
“Pamilya?” Tumawa ako nang mapakla. “Kanina lang, tinawag niyo akong basahan. Kinulong niyo ako sa kusina para hindi ako makita ng investors. Ngayon, pamilya?”
Tumingin ako kay Sashi.
“Sashi, hubarin mo ang kwintas na suot mo. Bigay ‘yan ng Daddy ko sa akin nung 18th birthday ko na ninakaw mo.”
“Ayoko! Akin ‘to!” sigaw ni Sashi.
“Guards,” utos ko.
Pumasok ang mga pulis.
“Arestuhin sila. Para sa Estafa, Falsification of Documents (dahil pineke nila ang Will ni Daddy), at Serious Illegal Detention dahil sa pagkulong sa akin sa kusina.”
Habang pinoposasan sila, nagwawala si Sashi at Donya Glenda.
“Carmela! Walang hiya ka! Tatanawin mo kaming utang na loob! Pinakain ka namin!”
Lumapit ako sa kanila bago sila ilabas ng pinto.
“Pinakain? Ako ang nagluto ng pagkain niyo sa loob ng sampung taon. Ako ang naglinis ng dumi niyo. Bayad na ako.”
Tinignan ko si Donya Glenda sa mata.
“Sabi mo kanina, huwag akong haharap sa investors dahil mukha akong basahan? Well, Tita… ngayon, kayo na ang dadalhin sa lugar na bagay sa inyo—sa kulungan, kung saan basahan talaga ang higaan.”
Dinala sila palabas ng mansyon habang nagkakagulo ang media sa labas.
Naiwan ako sa dining room.
Kasama si Lolo Ricardo at Atty. Cruz.
“Are you okay, Apo?” tanong ni Lolo.
Huminga ako nang malalim. Tinignan ko ang Kare-Kare na nasa mesa.
Kumuha ako ng wine glass.
“I’m better than okay, Lolo,” ngiti ko. “Finally, makakakain na ako sa sarili kong pamamahay nang hindi nagmamadali.”
Sa gabing iyon, hindi lang kumpanya ang nabawi ko.
Nabawi ko ang pangalan ko, ang dignidad ko, at ang respeto na matagal nang ipinagkait sa akin.
Ang dating taga-hugas ng pinggan, ngayon ay siya nang nagmamay-ari ng buong banquet.
WAKAS
