“LASA ITO NG LUGAW NI MAMA NA NAWALA 20 YEARS AGO!” — NAPAHAGULGOL ANG CEO NANG MATIKMAN ANG LUGAW SA KARINDERYA… NANG TIGNAN NIYA ANG TINDERA, HALOS HIMATAYIN SIYA DAHIL ITO ANG INANG SABI NG PAMILYA AY PATAY NA!
Si Adrian ay ang CEO ng pinakamalaking Food Corporation sa bansa. Kahit anong sarap ng pagkain sa mga 5-star restaurant, hindi pa rin siya masaya. Hinahanap-hanap pa rin niya ang lasa ng Arroz Caldo (lugaw) ng kanyang ina na si Isabel.
Dalawampung (20) taon na ang nakakaraan, sinabi ng kanyang Tita at Lolo na namatay daw ang kanyang ina sa isang aksidente sa barko. Walang bangkay na nakita. Bata pa si Adrian noon kaya naniwala siya. Lumaki siyang nangungulila.
Isang maulan na gabi, nasiraan ng kotse si Adrian sa isang liblib na lugar sa Maynila. Habang hinihintay ang towing service, nakaramdam siya ng gutom at ginaw.
Nakita niya ang isang maliit at maduming karinderya sa gilid ng kalsada. May nakasulat sa karton: “Mainit na Lugaw – 20 Pesos”.
Pumasok si Adrian. “Manang, isang order nga po.”
Isang matandang babae na gusgusin, puti ang buhok, at tulala ang naglapag ng mangkok sa mesa niya. “Kain… mainit…” bulong ng matanda.
Kinuha ni Adrian ang kutsara at humigop ng sabaw.
Nanlaki ang mga mata ni Adrian.
Ang lasa… Ang tamang timpla ng luya, ang tostado ng bawang, at ang secret ingredient na kasubha…
Eksaktong-eksakto ito sa luto ng Mama niya!
Tumulo ang luha ni Adrian. Hindi siya pwedeng magkamali. Ito ang lasa ng pagmamahal na 20 taon na niyang hinahanap.
Tinitigan niya ang matandang tindera. Nakatalikod ito at naghuhugas ng pinggan habang kumakanta ng isang pamilyar na lullaby.
🎶 “Sa ugoy ng duyan… sana’y di magmaliw…” 🎶
Nanginig ang buong katawan ni Adrian. Tumayo siya at lumapit sa matanda.
“Manang…” tawag ni Adrian.
Humarap ang matanda. Hinawi ni Adrian ang buhok nito na nakatakip sa mukha.
Sa noo ng matanda, may peklat na hugis crescent moon.
Halos himatayin si Adrian. Ang peklat na ‘yun… nakuha ‘yun ng Mama niya nung iligtas siya nito sa pagkahulog sa hagdan nung bata pa siya!
“M-Mama?!” sigaw ni Adrian.
Natakot ang matanda. “Sino ka? Huwag mo akong saktan! Wala akong anak! Patay na ang anak ko!”
“Mama! Ako ‘to! Si Adrian! Ang anak mo!” iyak ni Adrian habang niyayakap ang ina.
“Adrian?” natigilan ang matanda. “Ang… ang baby ko?”
Biglang sumakit ang ulo ng matanda. Bumalik ang mga alaala.
Hindi siya namatay sa aksidente. Ipinadukot siya ng biyenan niya (ang Lolo ni Adrian) at ng Tita ni Adrian dahil ayaw nila sa kanya (dahil mahirap lang siya). Ipinatapon siya sa malayong probinsya at pinalabas na patay na. Dahil sa trauma, nawalan siya ng alaala at naging palaboy, hanggang sa napadpad siya dito at nagtinda ng lugaw—ang tanging bagay na naaalala niyang gawin.
“Anak ko… Buhay ka…” hagulgol ni Isabel habang hinahawakan ang mukha ni Adrian.
Dinala ni Adrian ang kanyang ina pauwi. Ipinagamot niya ito at binihisan.
Nang malaman ni Adrian ang katotohanan, ipinakulong niya ang kanyang Tita at ang mga kasabwat nito sa Illegal Detention at Kidnapping.
Sa huli, ang CEO na naghahanap ng perpektong lasa ay natagpuan na ang kanyang kasiyahan. Hindi sa mamahaling pagkain, kundi sa isang mangkok ng lugaw na luto ng inang akala niya ay nawala na magpakailanman.
WAKAS.
