“LAHAT NG ARI-ARIAN AY MAPUPUNTA SA KANYANG KABIT,” BASA NG ABOGADO. NAPANGITI AKO AT SUMAGOT: “KUNG GAYON, MANAMANA DIN NIYA ANG LAHAT NG IYONG MGA UTANG AT KALBARYO.”
Ang Huling Pang-iinsulto sa Isang Reyna
Nasa loob kami ng pinakamahal at pinaka-eksklusibong conference room ng Velasco & Associates Law Firm sa Makati. Ang silid ay nababalot ng nakakabinging katahimikan, basag lamang ng tunog ng pag-ikot ng aircon at ang nakakairitang halakhak ng isang babaeng nag-aakalang hawak niya ang mundo.
Sa kabilang dulo ng mahabang lamesang gawa sa mahogany, nakaupo ang asawa kong si Rafael. Ang lalaking pinaglaanan ko ng sampung taon ng aking buhay, ang lalaking tinulungan kong itayo ang kanyang kumpanya mula sa wala hanggang maging isang bilyong-pisong imperyo. Ngayon, nakatingin siya sa akin nang may pandidiris at kayabangan. Nakapulupot sa kanyang braso ang kanyang dalawampu’t dalawang taong gulang na sekretarya na si Valeria—ang kanyang kabit.
Suot ni Valeria ang isang limited edition na Chanel suit na alam kong binili gamit ang credit card na nakapangalan sa akin. May suot siyang napakalaking diyamante sa daliri na nagniningning sa ilalim ng ilaw.
“Huwag na nating patagalin ito, Clara,” malamig na sabi ni Rafael, sabay tapik sa kamay ni Valeria. “Pirmahan mo na ang annulment papers at ang Deed of Absolute Transfer. Ayoko nang makita ang pagmumukha mo. Nakakasira ng araw.”
Humarap ang abogado ni Rafael, si Atty. Cruz, at inilapag ang isang makapal na dokumento sa harap ko. Huminga siya nang malalim bago magsalita. “Ayon sa inihandang kasunduan, sumasang-ayon si Senyora Clara na isuko ang lahat ng kanyang karapatan, titulo, at interes sa Montenegro Holdings, kasama na ang tatlong mansyon sa Forbes Park, ang yacht, at ang lahat ng joint bank accounts pabor kay Senyor Rafael. At bilang karagdagan, agad na ililipat ni Senyor Rafael ang lahat ng ito sa buong pangalan ni Miss Valeria.”
Nang marinig ito ni Valeria, tumawa siya nang malakas. Isang tawa na puno ng pangungutya. Sumandal siya sa upuan at tinignan ako mula ulo hanggang paa.
“Naririnig mo ba ‘yon, Clara? Wala. Kang. Makukuha. Ni isang kusing,” pang-iinsulto ni Valeria habang pinaglalaruan ang kanyang buhok. “Ako na ang bagong reyna ng imperyo ni Rafael. Manigas ka sa kangkungan habang nagpapakasarap kami sa yaman na pinaghirapan mo. Ang tanda-tanda mo na kasi, kaya hindi mo na kayang pasayahin ang asawa mo. Tanggapin mo na lang na talo ka at umalis ka na nang walang bitbit kundi ang mga luma mong damit.”
Ang Lihim na Patibong sa Likod ng Ngiti
Tinitigan ko silang dalawa. Inasahan ni Rafael na iiyak ako. Inasahan niyang magmamakaawa ako, luluhod, o magwawala sa galit tulad ng ginagawa ng mga desperadang asawa sa mga telenovela.
Ngunit hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw. Sa halip, unti-unti akong ngumiti. Isang ngiting napakalamig at nakakakilabot na tila nagpatigil sa paghinga ng mga abogado sa loob ng kwarto.
Kinuha ko ang aking mamahaling Montblanc fountain pen. Wala akong sinabing kahit ano. Walang pag-aalinlangang pinirmahan ko ang bawat pahina ng dokumento. Flip. Sign. Flip. Sign. Ang tunog ng aking pen sa papel ay parang musika sa aking mga tainga.
“Napakabait mo naman, Valeria,” kalmado kong sabi habang dahan-dahang iniaabot ang pinirmahang makapal na kontrata sa kanya. Tinitigan ko siya sa mata. “Sigurado ka bang tatanggapin mo ang lahat-lahat ng nakapangalan kay Rafael nang walang iniwang kahit ano sa akin?”
Pabalyang inagaw ni Valeria ang papel mula sa aking kamay, nanginginig sa pananabik. “Siyempre! Bilyun-bilyon ang halaga nito! Akin na ang lahat ng luho! Akin na ang kumpanya! Akin na ang buhay mo!”
Tumayo si Rafael, inaayos ang kanyang necktie nang may pagmamalaki. “Mabuti naman at nag-isip ka nang tama, Clara. Ngayon, makakaalis ka na. Wala ka nang lugar dito.”
Tumayo rin ako. Inayos ko ang aking designer coat at kinuha ang aking Hermes bag. Tumingin ako ng diretso sa mga mata ni Rafael bago ako nagsalita, ang boses ko ay mababa ngunit nakakapanindig-balahibo.
“Kung gayon, binabati kita nang buong puso, Valeria. Dahil kasama sa pag-angkin mo sa kumpanyang iyon at sa mga mararangyang mansyong iyon… ay ang legal at buong pag-ako mo sa limang bilyong pisong utang ng Montenegro Holdings.”
Ang Pagsabog ng Katotohanan
Nawala ang halakhak ni Valeria. Nawala ang mayabang na ngiti ni Rafael. Ang mukha ng lalaking nag-akalang napakatalino niya ay biglang namutla na parang nakakita ng demonyo.
“A-Anong kalokohan ang sinasabi mo?!” sigaw ni Rafael, na napatayo at inihampas ang kamay sa lamesa. “Ang kumpanya natin ay kumikita ng daan-daang milyon bawat buwan!”
“Kumikita sana,” sagot ko habang nakangiti, inilalabas ang isang manipis ngunit napakahalagang red folder mula sa aking bag at inihagis ito sa gitna ng lamesa. “Kung hindi mo ninakaw ang pondo ng kumpanya at ginamit ang mga mansyon natin bilang kolateral para isugal sa underground casino sa Macau, at ibili ng mga alahas at sasakyan para sa napakarami mong kabit.”
Nanginig ang mga kamay ng abogado ni Rafael habang binubuksan ang red folder. Nanlaki ang mga mata nito nang makita ang mga bank statements, foreclosure notices, at ang patunay ng aking ginawa.
“Anim na buwan,” patuloy ko, naglalakad paikot sa lamesa. “Anim na buwan na ang nakakalipas nang matuklasan ko ang ginagawa mo at ang pakikipagrelasyon mo sa basurang babaeng ito. Imbes na umiyak, gumalaw ako. Ginamit ko ang aking posisyon bilang CFO para legal na ibenta ang lahat ng personal shares ko sa mga foreign investors at ilipat ang sarili kong pera sa offshore accounts sa Switzerland bago pa man tuluyang madeklarang bankrupt ang kumpanya ngayong araw.”
Humarap ako kay Valeria na ngayon ay nanginginig at hindi makapagsalita.
“At ang dokumentong kapipirma mo lang, Valeria nang hindi mo binabasa? Hindi lang iyon basta Deed of Transfer. Isa itong Absolute Transfer of Liability at Assumption of Debt. Inilipat ni Rafael sa buong pangalan mo hindi lang ang mga ari-ariang nakasangla at kukunin na ng bangko bukas, kundi pati na rin ang pananagutan sa mga malulupit na sindikatong pinagkautangan niya sa Macau. Siya ay malaya sa utang, pero ikaw… ikaw na ngayon ang hahabulin nila.”
Ang Pagbaba ng Unos at Ang Tunay na Karma
Bago pa makasigaw si Valeria o makaganti si Rafael, bumukas nang marahas ang dobleng pinto ng conference room.
Pumasok ang higit sa sampung mga pulis mula sa Criminal Investigation and Detection Group (CIDG), kasama ang mga kinatawan mula sa tatlong malalaking bangko, at mga auditors ng gobyerno. May dala silang warrant of arrest.
“Rafael Montenegro!” sigaw ng hepe ng pulisya. “Inaaresto ka namin sa patung-patong na kasong Large-Scale Corporate Fraud, Money Laundering, at Grand Estafa! May ebidensya kami ng lahat ng pagnanakaw mo sa pondo ng mga investors!”
Si Rafael ay napaluhod sa sahig, namimilipit sa takot at walang magawa habang walang-awang pinoposasan siya ng mga pulis. Umiiyak siya at nagmamakaawa. “Hindi! Clara! Tulungan mo ako! Asawa mo ako! Maawa ka!”
“Ex-husband,” pagtatama ko, sabay tingin sa aking bagong manicure. “At wala akong obligasyon sa isang kriminal.”
Sa kabilang banda, si Valeria ay nagwawala. Pinupunit niya ang kontratang pinirmahan niya kanina. “Hindi totoo ‘to! Wala akong alam dito! Rafael, hayop ka, niloko mo ako! Atty. Cruz, bawiin niyo ang pirma ko! Ayoko na sa kumpanyang ito!”
Lumapit ang abogado ng bangko kay Valeria, malamig ang tinig. “Huli na, Miss Valeria. Pirmado na at notarized ang kontrata. Kumpiskado na ang lahat ng luho mo. At bilang bagong nagmamay-ari ng mga utang ng kumpanya, may ilang mga lalaki mula sa Macau na naghihintay sa iyo sa labas ng building. Gusto ka raw nilang makausap tungkol sa limang bilyong utang mo.”
Nang marinig ang salitang ‘Macau’ at ‘sindikato’, hinimatay si Valeria at bumagsak sa malamig na sahig ng silid.
Ang Bagong Kaharian sa Europa
Makalipas ang tatlong buwan.
Nakaupo ako sa balkonahe ng aking bagong bilyong-pisong villa sa Amalfi Coast sa Italy, humihigop ng mamahaling wine habang pinapanood ang paglubog ng araw sa Mediterranean Sea.
Nabasa ko sa online news ang nangyari sa Pilipinas. Si Rafael ay nasentensiyahan ng panghabambuhay na pagkakakulong sa pinakamahirap na maximum-security prison sa bansa, kinasusuklaman ng lahat, at binubugbog ng mga inmates na nawalan din ng pera dahil sa kumpanya niya.
Si Valeria naman ay nagtatago na parang daga. Ang kanyang pamilya ay nawalan ng bahay dahil binawi ng bangko ang lahat ng iniregalo sa kanya. Pinaghahanap siya ng mga loan sharks araw at gabi, at hindi na siya makatulog nang payapa dahil alam niyang anumang oras ay sisingilin siya ng mga sindikato gamit ang sarili niyang buhay.
Ngumiti ako at itinaas ang aking baso ng wine. Akala nila, ang isang reyna ay madaling tapakan at palitan. Hindi nila alam, bago pa man nila maplano ang aking pagbagsak, hawak ko na ang posporo na susunog sa buong pagkatao nila.
Ako si Clara. At sa laro ng paghihiganti, palagi akong nananalo nang nakangiti.
