LAGI NA LANG MAY SAKIT ANG BILYONARYO AT HINDI ALAM NG MGA DOKTOR ANG DAHILAN — PERO NANG WALISIN NG KATULONG ANG ILALIM NG KAMA, NATUKLASAN NIYA ANG “BAGAY” NA PUMAPATAY SA KANYANG AMO
Si Don Arthur ay isang 50-anyos na bilyonaryo na nagmamay-ari ng malalaking shipping lines. Siya ay malakas at athletic noon, pero nitong mga nakaraang buwan, bigla siyang nanghina. Namayat siya, laging nahihilo, nagsusuka, at hindi makatulog.
Lahat ng espesyalista at doktor ay tinawag na sa mansyon. CT Scan, MRI, Blood Test—lahat ay normal. Walang makitang sakit. Sabi ng mga doktor, baka stress o depression lang.
Ang tanging nag-aalaga sa kanya ay ang kanyang bagong asawa na si Vanessa. Si Vanessa ay bata, maganda, at dating nurse.
“Huwag kayong mag-alala, ako ang bahala kay Arthur,” sabi ni Vanessa sa mga empleyado. “Bawal pumasok ang kahit sino sa kwarto namin. Baka mahawaan niyo siya ng virus. Ako lang ang magpapakain at maglilinis sa kanya.”
Dahil dito, naging isolated si Don Arthur.
Isang araw, nag-hire si Vanessa ng bagong katulong para sa general cleaning ng mansyon. Siya si Linda. Si Linda ay galing sa probinsya, medyo may edad na, at kilala sa pagiging metikuloso sa kalinisan.
“Linda,” utos ni Vanessa bago umalis papuntang spa. “Linisin mo ang buong bahay. Pero huwag na huwag mong gagalawin ang kwarto namin ni Arthur. Ako na ang naglinis dun.”
“Opo, Ma’am,” sagot ni Linda.
Pero habang naglilinis si Linda sa hallway, narinig niya ang ubo ni Don Arthur mula sa kwarto. Sunod-sunod. Parang nauubusan ng hininga.
Uhuh! Uhuh! Tulong…
Nag-alala si Linda. Bilang isang ina, hindi niya matiis na marinig ang amo niya na nahihirapan. Kumatok siya.
“Sir? Okay lang po kayo?”
Walang sumagot, pero patuloy ang ubo.
Dahan-dahang binuksan ni Linda ang pinto. Nakita niya si Don Arthur na nakahiga, maputla, at nanginginig. Napakabaho ng hangin sa loob ng kwarto. Amoy luma, amoy gamot, at may halong kakaibang matapang na kemikal.
“Tubig…” bulong ni Arthur.
Agad na kumuha si Linda ng tubig at pinainom ang matanda.
Nang makahinga na si Arthur, napansin ni Linda ang sahig. Maalikabok. Puro balat ng kendi at tissue.
Sabi ni Ma’am Vanessa, nilinis daw niya ‘to? Bakit ang dumi? isip ni Linda.
Dahil sa likas na sipag, kinuha ni Linda ang walis at dustpan.
“Sir, lilinisin ko lang po saglit habang nagpapahinga kayo. Masyadong maalikabok, baka kaya kayo inuubo.”
Nagsimulang magwalis si Linda. Nang yumuko siya para walisin ang ilalim ng malaking kama ni Don Arthur, may nahagip ang walis niya. Isang matigas na bagay.
Kalannggg.
Sumilip si Linda sa ilalim.
Dahil madilim, kinuha niya ang flashlight ng cellphone niya.
Nanlaki ang mga mata ni Linda sa nakita niya.
Sa ilalim ng kama, sa tapat mismo ng ulo ni Don Arthur (sa ilalim ng kutson), may nakalagay na isang maliit na electric burner na nakasaksak sa extension cord.
Sa ibabaw ng burner, may isang mangkok na may kumukulong likido na kulay berde. Umuusok ito nang kaunti. Ang usok ay tumatagos sa ilalim ng kama at diretsong nalalanghap ni Don Arthur habang natutulog.
Naamoy ni Linda ang usok. Nakakahilo. Masakit sa ilong.
“Diyos ko…” bulong ni Linda.
Hinila niya ang burner palabas. Pinatay niya ang saksakan.
“Ano ‘yan?” tanong ni Don Arthur, hirap na bumangon.
“Sir… nasa ilalim po ito ng kama niyo,” nanginginig na sabi ni Linda. “May pinapakuluan po.”
Tinitigan ni Don Arthur ang mangkok. Pamilyar sa kanya ang amoy. Ito ang amoy ng Mercury at Arsenic—mga lason na walang lasa pero nakakamatay kapag nalanghap nang matagal.
Biglang pumasok ang isang alaala kay Arthur. Naalala niya noong isang gabi, nagising siya at nakita si Vanessa na may nilalagay sa ilalim ng kama.
“Para sa lamok ‘to, Honey. Pampabango,” sabi ni Vanessa noon.
Pero hindi pampabango iyon. Lason iyon.
Dahan-dahang pinapatay ni Vanessa ang asawa niya gamit ang toxic fumes para magmukha itong natural death dahil sa sakit sa baga. Kapag namatay si Arthur, si Vanessa ang magmamana ng bilyon-bilyong piso.
“Linda,” sabi ni Don Arthur. Ang mata niya ay puno ng luha at galit. “Tulungan mo ako. Tumawag ka ng Pulis. At tawagan mo ang abogado ko.”
“Pero Sir, baka dumating si Ma’am Vanessa!”
“Kaya nga kailangan nating magmadali.”
Makalipas ang isang oras, dumating si Vanessa galing sa Spa. Blooming na blooming.
“Honey! I’m home!” sigaw ni Vanessa.
Umakyat siya sa kwarto. Pagbukas niya ng pinto, nagulat siya.
Nandoon si Don Arthur, nakaupo sa wheelchair, pero gising na gising at may hawak na baril (na lisensyado).
Sa tabi niya ay si Linda, ang mga Pulis, at ang Abogado.
At sa gitna ng mesa… nandoon ang electric burner at ang mangkok ng lason.
“H-Honey?” namutla si Vanessa. “Anong ibig sabihin nito?”
“Ang galing mo, Vanessa,” palakpak ni Arthur. “Akala ko inaalagaan mo ako. ‘Yun pala, niluluto mo ako nang buhay.”
“Hindi! Aromatherapy ‘yan! Para ‘yan sa stress mo!” depensa ni Vanessa, pero nanginginig na siya.
“Sinuri na ng Forensics ang laman,” sabi ng Pulis. “Positibo ito sa Mercury Vapor at Arsenic. Sapat para patayin ang isang tao sa loob ng anim na buwan.”
“Hulihin siya!” utos ng Pulis.
Pinosasan si Vanessa. Nagwala siya, umiyak, at nagmura, pero wala na siyang nagawa. Ang kanyang kasakiman ang nagpahamak sa kanya.
Dinala si Don Arthur sa ospital para ma-detoxify. Dahil nalaman nang maaga ang lason, nagawa siyang gamutin ng mga doktor. Unti-unti siyang lumakas.
Bumalik siya sa mansyon matapos ang ilang buwan.
Ipinatawag niya si Linda.
“Linda,” sabi ni Don Arthur.
“Sir? Pasensya na po kung pinakialaman ko ang kwarto niyo,” yumuko si Linda.
“Dahil sa pakikialam mo, buhay ako ngayon,” ngiti ni Don Arthur. “Ikaw lang ang nagmalasakit sa akin nang totoo. Ikaw lang ang naglinis kung saan tinatamad ang iba.”
Inabot ni Don Arthur ang isang dokumento.
“Tatanggalin na kita bilang katulong.”
Kinabahan si Linda. “S-Sir? Saan po ako pupulutin?”
“Tatanggalin kita bilang katulong… dahil ginagawa na kitang Mayordoma ng buong mansyon at Beneficiary ng aking Trust Fund. Sagot ko na ang pag-aaral ng mga anak mo at may sarili ka nang bahay.”
Napahagulgol si Linda. Niyakap siya ni Don Arthur.
Mula noon, hindi na nag-asawa ulit si Don Arthur. Masaya na siya sa piling ng mga tapat na empleyado na itinuring niyang pamilya. Napatunayan niya na minsan, ang taong magliligtas sa’yo ay hindi ang kasama mo sa kama, kundi ang taong naglilinis sa ilalim nito.
