ITINAKWIL AKO NG MGA MAGULANG KO DAHIL NAG-ASAWA AKO NG “PANDAY,” SAMANTALANG ANG KAPATID KO AY NAGPAKASAL SA MILYONARYO — PERO NAMUTLA SILA NANG MAKILALA NILA KUNG SINO TALAGA ANG ASAWA KO SA REUNION
Si Jasmine at Vanessa ay magkapatid, pero magkaibang-magkaiba ang kanilang kapalaran. Si Vanessa ang paborito—maganda, social climber, at sunod sa luho ng kanilang inang si Donya Imelda. Si Jasmine naman ay ang “black sheep”—simple, tahimik, at mas piniling maging teacher kaysa mag-business.
Dumating ang araw na ipinakilala nila ang kanilang mga mapapangasawa.
Unang nagpakilala si Vanessa. Dala niya si Rico, isang lalaking naka-sports car, naka-Rolex, at amoy mamahaling pabango.
“Ma, Pa, ito si Rico,” pagmamalaki ni Vanessa. “May-ari siya ng chain of restaurants at resorts. Milyonaryo!”
Tuwang-tuwa si Donya Imelda at Mang Robert. “Napakagaling mong pumili, anak! Ito ang kinabukasan ng pamilya natin!”
Sumunod si Jasmine. Kasama niya si Mateo.
Si Mateo ay nakasuot lang ng simpleng polo shirt at maong. Ang kanyang mga kamay ay magaspang, puno ng kalyo, at may maliliit na sugat. Amoy araw siya at amoy kahoy.
“Ma, Pa, ito po si Mateo,” sabi ni Jasmine. “Isa siyang karpintero at gumagawa ng mga muebles.”
Nawala ang ngiti ng mga magulang niya.
“Karpintero?!” sigaw ni Donya Imelda. “Jasmine, nababaliw ka na ba? Ang ganda-ganda mo, tapos mag-aasawa ka ng hamak na panday? Ano ang ipapakain niyan sa’yo? Kusot? Pako?”
“Mabait po siya, Ma. At masikap,” pagtatanggol ni Jasmine.
“Hindi namin kailangan ng mabait! Kailangan namin ng mayaman!” bulyaw ni Mang Robert. “Kung itutuloy mo ang pagpapakasal sa hampaslupang ‘yan, lumayas ka sa pamamahay na ito! Itinatakwil ka na namin. Wala kaming anak na nagpapakasal sa construction worker!”
Masakit man, pinili ni Jasmine si Mateo. Umalis sila at nagpakasal sa huwes. Tumira sila sa isang maliit na apartment. Habang si Vanessa ay nagkaroon ng grand wedding sa isang five-star hotel at tumira sa condo.
Lumipas ang anim na buwan.
Namuhay nang simple si Jasmine. Napansin niyang napakasipag ni Mateo. Araw-araw itong umaalis nang maaga at umuuwi nang gabi na puno ng dumi ang damit. Pero napakalambing nito. Ipinagagawa siya nito ng magagandang upuan at mesa gamit ang sariling kamay.
Isang araw, nakatanggap si Jasmine ng tawag mula sa nanay niya.
“Jasmine,” mataray na sabi ni Donya Imelda. “Birthday ng Papa mo bukas. Magkakaroon kami ng Grand Dinner sa The Royal Palace Hotel. Pumunta ka. Isama mo ‘yang asawa mong panday. Gusto naming makita kung gaano kayo ka-miserable kumpara sa kapatid mo.”
Gusto sanang tumanggi ni Jasmine, pero hinawakan ni Mateo ang kamay niya.
“Pumunta tayo, Mahal,” ngiti ni Mateo. “Birthday ng Papa mo ‘yun. Magbihis tayo ng maayos.”
Kinabukasan, nagulat si Jasmine. Nagsuot si Mateo ng isang custom-made suit na kulay navy blue. Bagamat simple ang tela, napakaganda ng lapat nito sa katawan niya. Inayos niya ang buhok niya at nagsuot ng sapatos na makintab.
“Ang gwapo mo naman,” sabi ni Jasmine.
“Syempre, para hindi ka mapahiya,” kindat ni Mateo.
Pagdating nila sa The Royal Palace Hotel, ang pinakamahal na hotel sa bansa, hinarang sila sa entrance. Pero nang makita ng Guard ang mukha ni Mateo, bigla itong napa-saludo, pero sumenyas si Mateo na “huwag maingay.”
Pumasok sila sa Grand Ballroom. Nandoon na ang buong angkan. Si Vanessa at Rico ay nasa gitna, nagyayabang.
“Grabe, Rico, ang ganda ng relo mo,” sabi ng mga tita.
“Ah, oo Tita, P500,000 lang ‘to. Barya lang,” tawa ni Rico.
Nang makita nila si Jasmine at Mateo, nagtawanan sila.
“Ayan na pala ang Carpenter Couple!” sigaw ni Vanessa. “Oh, Mateo, baka may loose screw ang upuan ko ha? Pakiaayos naman. Tutal sanay ka naman sa pukpok.”
Nagtawanan ang pamilya. Yumuko si Jasmine sa hiya.
“Hayaan mo sila,” bulong ni Mateo.
Lumapit si Donya Imelda. “Mabuti nakapasok kayo? Akala ko bawal ang construction worker dito. Kumusta ang buhay sa iskwater? Gutom na ba kayo?”
“Okay naman po kami, Ma,” sagot ni Jasmine.
“Kami? Sobrang okay!” singit ni Rico. “Actually, Ma, Pa, may good news ako. Nakuha ko na ang deal para maging supplier ng Vargas Empire. Alam niyo ba ‘yun? Iyon ang pinakamalaking construction firm sa Asya! Ang may-ari nun, bilyonaryo! At bukas, ime-meet ko ang CEO nila para pumirma ng kontrata.”
“Wow!” palakpakan ang lahat. “Ang galing mo talaga, Rico! Hindi tulad ng iba dyan!” parinig kay Mateo.
Sa kalagitnaan ng dinner, biglang bumukas ang main door ng ballroom. Pumasok ang General Manager ng hotel, kasama ang limang staff na may dalang mamahaling wine.
“Hala,” sabi ni Donya Imelda. “Rico, inorder mo ba ‘yan? Ang mahal niyan!”
“H-hindi ah,” takang sagot ni Rico.
Lumapit ang General Manager sa table nila. Inasahan ni Rico na siya ang kakausapin dahil siya ang “mayaman” kuno. Tumayo pa si Rico at inayos ang coat niya.
“Good evening,” bati ni Rico. “Is this complimentary for me?”
Nilampasan ng General Manager si Rico.
Dire-diretso itong naglakad papunta sa dulo ng mesa… kay Mateo.
Yumuko nang 90 degrees ang General Manager sa harap ni Mateo.
“Good evening, Chairman Vargas,” bati ng Manager nang may sukdulang paggalang. “We didn’t know you were dining here tonight, Sir. The Presidential Suite is ready if you want to rest after the party.”
Katahimikan.
Parang huminto ang ikot ng mundo sa ballroom.
“C-Chairman… Vargas?” nauutal na tanong ni Rico. Namutla siya. Ang baso ng tubig na hawak niya ay nabitawan niya. Basag!
Tumingin si Rico kay Mateo. Tinitigan niya nang maigi ang mukha nito. Ngayon lang niya napansin. Ang mukha sa mga business magazine… ang mukha ng bilyonaryong may-ari ng Vargas Empire… ay walang iba kundi ang “panday” na nasa harap niya.
“S-Sir Mateo?” nanginginig na sabi ni Rico. “K-kayo po ang may-ari ng Vargas Empire?”
Tumayo si Mateo. Inayos niya ang butones ng kanyang suit. Wala na ang maamong mukha ng isang karpintero. Ang nasa harap nila ay ang mukha ng isang makapangyarihang CEO.
“Oo,” sagot ni Mateo, ang boses ay malalim at seryoso. “Ako si Mateo Vargas. Ang may-ari ng hotel na ito, at ang may-ari ng kumpanyang pinipilit mong pasukan, Rico.”
Napasinghap si Donya Imelda at Mang Robert. Halos himatayin sila.
“P-pero… sabi ni Jasmine… karpintero ka?” tanong ni Mang Robert.
Inakbayan ni Mateo si Jasmine.
“Karpintero ako dahil passion ko ang gumawa ng gamit. Gusto kong maramdaman ang bawat detalye ng mga building na ipinapatayo ko. Pero hindi ibig sabihin na ‘yun lang ang kaya kong gawin.”
Humarap si Mateo kay Rico.
“Rico, nire-review ko ang proposal mo. Masyadong mahal ang presyo mo para sa low-quality materials. At dahil nakita ko kung paano mo tratuhin ang asawa ko at ang pamilya niya… Denied na ang kontrata mo. Blacklisted ka na sa lahat ng kumpanya ko.”
“S-Sir! Wag po! Parang awa niyo na! Malulugi ako!” lumuhod si Rico sa harap ni Mateo. Ang hambog na lalaki kanina ay umiiyak na ngayon sa paanan ng “panday.”
Bumaling si Mateo kay Donya Imelda at Mang Robert.
“At kayo po… Ma, Pa… itinakuwil niyo ang anak niyo dahil sa pera. Hinusgahan niyo ako base sa kalyo sa kamay ko. Hindi niyo alam, ang mga kalyong ito ang nagtayo ng imperyong tinitingala niyo.”
Hinawakan ni Mateo ang kamay ni Jasmine.
“Jasmine, ayoko sa lugar na ito. Masyadong maraming peke. Umuwi na tayo.”
“Opo, Mahal,” ngiti ni Jasmine, taas-noo.
Naglakad sila palabas ng ballroom habang nakayuko ang lahat ng staff ng hotel bilang respeto.
Naiwan sina Vanessa, Rico, at ang mga magulang na tulala, hiyang-hiya, at puno ng pagsisisi. Nalaman nila na ang inaakala nilang basahan ay siya palang ginto, at ang gintong ipinagmamalaki nila (si Rico) ay tanso lang pala na kumikinang.
Simula noon, hindi na naging “black sheep” si Jasmine. Siya na ang naging reyna na hindi kayang abutin ng kanyang pamilyang mapanghusga.
