ITINAGO NG MISTER ANG KANILANG ANAK DAHIL “SUNOG” DAW ANG MUKHA NG INA — PERO SA LOOB NG MALL, YUMAKAP ANG BATA SA ISANG NAPAKAGANDANG BABAE, AT NANLAMIG ANG LALAKI NANG SABIHIN NITO: “AKO ITO… ANG MUKHANG SINUNOG MO, AT NGAYON AY BABALIKAN KITA”
Si Marco ay isang matagumpay na arkitekto, pero mayroon siyang madilim na sikreto. Limang taon na ang nakakaraan, nagkaroon ng “aksidente” sa kanilang bahay. Nasunog ang mukha ng asawa niyang si Elena.
Ang totoo, hindi ito aksidente. Si Marco ang may kagagawan. Sa gitna ng mainit nilang pag-aaway dahil sa pambabae ni Marco, tinulak niya si Elena sa kusina kung saan may kumukulong mantika at sumabog ang tangke ng gas.
Nakaligtas si Elena, pero nasira ang mukha niya.
Dahil sa pandidiri at takot na makasuhan, pinalabas ni Marco na baliw si Elena. Ipinadala niya ito sa isang secluded facility sa probinsya at sinabing patay na ito. Ang anak nilang si Bimby, na noon ay dalawang taong gulang pa lang, ay inilayo niya.
“Wala ka nang nanay, Bimby,” laging sinasabi ni Marco sa anak. “Patay na siya. At kung makita mo man siya sa panaginip mo, tandaan mo… isa siyang halimaw. Nakakatakot ang mukha niya.”
Lumaki si Bimby na takot sa multo ng kanyang ina. Pero sa puso ng bata, nangungulila siya.
Isang Linggo, dinala ni Marco si Bimby sa isang High-End Mall sa Makati. Naka-shades si Marco, feeling sikat. Kasama niya ang bago niyang girlfriend na si Stacy, isang model.
Habang abala si Marco at Stacy sa pagtingin ng mamahaling sapatos, napahiwalay si Bimby.
Naglakad-lakad ang pitong taong gulang na bata. Hanggang sa may maamoy siya.
Amoy sampaguita.
Ito ang amoy na naaalala niya noong sanggol pa siya. Ang amoy ng yakap ng Nanay niya.
Sinundan ni Bimby ang amoy. Nakita niya ang isang babaeng nakatayo sa tapat ng fountain. Nakasuot ito ng pulang dress na elegante. Ang likod pa lang nito ay napakaganda na. Ang buhok ay mahaba at alon-alon.
Dahan-dahang lumapit si Bimby. Hinila niya ang laylayan ng dress ng babae.
“Mama?” bulong ni Bimby.
Lumingon ang babae.
Napakaganda niya. Makinis ang balat, matangos ang ilong, at mapupula ang labi. Para siyang artista.
Pagkakita niya kay Bimby, namuo ang luha sa mga mata ng babae.
“Bimby…” bulong nito.
Agad na yumakap si Bimby sa binti ng babae. Hindi niya alam kung bakit, pero sigurado ang puso niya. “Mama! Mama ko!”
Naramdaman ng babae ang higpit ng yakap ng anak na limang taon niyang hindi nakita. Lumuhod siya at niyakap pabalik ang bata.
Sa sandaling iyon, dumating si Marco.
“Bimby!” sigaw ni Marco. Nakita niya ang anak na yakap ng isang estranghera.
Tumakbo si Marco at marahas na hinila si Bimby palayo sa babae.
“Bitawan mo ang anak ko!” sigaw ni Marco. “Sino ka ba?! Kidnapper ka ba?!”
Humarang si Marco sa harap ni Bimby. “Bimby, di ba sabi ko sa’yo wag kang lalapit sa hindi mo kakilala?!”
Tumayo ang babae. Inayos niya ang kanyang dress. Kalmado siya. Napapalibutan na sila ng mga tao dahil sa sigawan.
“Miss,” duro ni Marco sa babae. “Pasalamat ka hindi ako tatawag ng pulis! Sa susunod na hawakan mo ang anak ko, ipapakulong kita!”
Tatalikod na sana si Marco para umalis.
“Marco,” tawag ng babae. Ang boses ay malamig, puno ng diin.
Natigilan si Marco. Kilala niya ang tono na ‘yon.
Humarap ulit si Marco. “Paano mo nalaman ang pangalan ko?”
Tinanggal ng babae ang kanyang mamahaling sunglasses. Tinitigan niya si Marco sa mata.
“Hindi mo na ba ako kilala?” tanong ng babae.
“H-hindi. Sino ka?”
Ngumiti ang babae. Isang ngiting puno ng pait at tagumpay.
“Ako ‘to, Marco. Si Elena.”
Nanlaki ang mata ni Marco. “I-imposible! Si Elena ay… si Elena ay sunog ang mukha! Pangit siya! Halimaw siya! Ikaw… napakaganda mo!”
Lumapit si Elena kay Marco. Atras naman nang atras si Marco sa takot.
“Oo, Marco,” sabi ni Elena nang malakas para marinig ng mga tao. “Sinunog mo ang mukha ko limang taon na ang nakakaraan. Iniwan mo ako sa ospital para mabulok. Inakala mong mamamatay ako sa impeksyon at depresyon.”
Hinawakan ni Elena ang kanyang makinis na pisngi.
“Pero hindi mo alam, may tumulong sa akin. Isang espesyalista sa Europa ang nag-ayos ng mukha ko. Dumaan ako sa sampung operasyon. Tiniis ko ang sakit ng pagbabalat ng balat ko, ang sakit ng pagkakadurog ng buto ko… lahat ‘yon, tiniis ko para sa araw na ito.”
Hinawakan ni Marco ang braso ni Bimby na parang panangga. “Huwag kang lalapit! Anak ko ‘to!”
Akmang hihilahin ni Marco si Bimby paalis.
“HUWAG MONG HAWAKAN ANG ANAK KO!” sigaw ni Elena. Ang boses niya ay umalingawngaw sa buong mall.
“Ako ang legal na ina niya!” patuloy ni Elena. “At ikaw? Ikaw ang lalaking nagtangkang pumatay sa akin!”
Biglang dumating ang mga security guards ng mall. Pero hindi nila hinuli si Elena. Yumuko sila kay Elena.
“Ma’am Elena, okay lang po kayo?” tanong ng Head Security.
Naguluhan si Marco. “Ma’am? Bakit…?”
“Hindi mo ba alam, Marco?” ngisi ni Elena. “Ang mall na tinatapakan mo ngayon? Ang lupang kinatatayuan mo? Akin na ito. Binili ko ito gamit ang yaman ng pamilyang tumulong sa akin sa Europe.”
“Guards,” utos ni Elena. “Huwag niyong paalisin ang lalaking ‘yan. Parating na ang mga pulis dala ang Warrant of Arrest para sa kasong Frustrated Parricide at Kidnapping.”
Binitawan ni Marco si Bimby sa gulat. Tumakbo si Bimby papunta kay Elena.
“Mama!” iyak ni Bimby.
Binuhat ni Elena ang anak niya. “Nandito na si Mama, anak. Hindi na tayo magkakahiwalay. At hinding-hindi na tayo sasaktan ng Tatay mo.”
Dumating ang mga pulis at pinosasan si Marco sa harap ng maraming tao at ng kanyang girlfriend na si Stacy (na tumakas na sa hiya).
Habang kinakaladkad si Marco, sumigaw ito: “Elena! Patawarin mo ako! Asawa mo pa rin ako!”
Tumingin lang si Elena, ang mukha ay napakaganda pero ang mata ay kasing-tigas ng bato.
“Ang asawang kilala mo ay namatay na sa apoy na sinimulan mo,” sagot ni Elena. “Ang kaharap mo ngayon ay ang karma na hindi mo matatakasan.”
Umalis si Elena kasama si Bimby, taas-noo, habang si Marco ay dinala sa lugar kung saan siya nababagay—sa likod ng rehas, kung saan walang operasyon ang makakaayos ng sira niyang buhay.
