ITINAGO KO SA PAMILYA NG ASAWA KO NA AKO ANG NAG-IISANG TAGAPAGMANA NG PINAKAMAYAMANG NEGOSYANTE SA ASYA. NANG AKO AY MABUNTIS, GINAWA NILA AKONG ALIPIN AT PINAKAIN SA SAHIG NG KANILANG MANSYON. DOON NILA NATUKLASAN KUNG SINO TALAGA ANG BINABANGGA NILA.
Ang Ginto sa Ilalim ng Putik
Ako si Cassandra Valeria Del Fierro, ang nag-iisang anak ni Don Alejandro Del Fierro, ang bilyonaryong nagmamay-ari ng pinakamalaking conglomerate sa buong Asya. Mula pagkabata, namuhay ako sa karangyaan at napaligiran ng mga taong nakikipagkaibigan lamang dahil sa aking apelyido. Dahil dito, nagmakaawa ako sa aking ama na bigyan ako ng pagkakataong mamuhay nang normal at makahanap ng taong magmamahal sa akin nang totoo. Pumayag siya, sa kundisyong babantayan pa rin ako ng kanyang mga tauhan mula sa malayo.
Gumamit ako ng pangalang “Cassie”, isang simpleng probinsyana na ulila na at nagtatrabaho bilang clerk. Doon ko nakilala si Rafael, isang guwapong junior architect. Ipinakita niya ang isang pagmamahal na akala ko ay totoo. Nang mag-alok siya ng kasal, buong puso ko itong tinanggap. Akala ko, nahanap ko na ang aking kaligayahan. Ngunit ang pagpapakasal kay Rafael ang naging tiket ko patungo sa impyerno.
Ang Impyerno sa Mansyon ng mga Velasco
Ginanap ang aming kasal nang simple. Wala ang aking pamilya. Nang tumuntong ako sa malaking mansyon ng mga Velasco, sinalubong agad ako ng matatalim na tingin ng kanyang inang si Doña Margarita at kapatid na si Beatrice. Sila ay mga “nouveau riche” o bagong yaman na labis ang pagmamalaki.
“Kaya mo ba pinakasalan ang anak ko, Cassie? Dahil gusto mong makaahon sa hirap?” mataray na bungad ni Doña Margarita. “Isang linta na kumapit sa yaman ng mga Velasco!”
Tumingin ako kay Rafael, naghihintay na ipagtanggol niya ako. Ngunit umiwas lamang siya ng tingin. “Sundin mo na lang si Mama, Cassie,” mahina nitong sabi.
Mula noon, naging masahol pa sa bangungot ang buhay ko. Tinanggal ni Doña Margarita ang kalahati ng kanilang mga katulong at ipinasa sa akin ang lahat ng mabibigat na gawaing bahay. Ako ang gumigising ng alas-kwatro ng madaling araw, naglalaba ng mga mamahaling damit ni Beatrice, at naglilinis ng buong mansyon. Kapag nagkakamali ako, sinasampal at sinasabunutan nila ako. At si Rafael? Naging malamig na siya at madalas umuwing lasing, iniiwan akong mag-isang umiiyak sa banyo.
Ang Kalbaryo ng Buntis na Alipin
Kahit nang malaman nilang buntis ako, hindi lumambot ang kanilang mga puso. Sa halip, lalo nilang pinabigat ang aking mga gawain.
“Hindi porket may dinadala kang bata ay magiging reyna ka na rito. Magbanat ka ng buto!” bulyaw sa akin ng biyenan ko.
Pitong buwan na ang aking tiyan, manas na ang aking mga paa, at madalas sumakit ang aking likod, ngunit hindi nila ako binigyan ng pahinga. Naisip ko nang tawagan ang aking ama, ngunit pinigilan ko ang aking sarili, umaasang magbabago pa si Rafael para sa aming anak. Ngunit dumating ang gabi na sumira sa lahat ng aking pag-asa.
Nakatakdang magdaos ng malaking banquet si Doña Margarita para sa isang napakahalagang VIP investor na magliligtas sa bumabagsak nilang kumpanya. Inutusan akong magluto ng buong hapunan mag-isa at pinagbawalan akong kumain hangga’t hindi natatapos ang okasyon.
Ang Gabi ng Pagtutuos
Halos mahimatay ako sa pagod habang nagliligpit ng mga plato sa dining hall. Napansin kong nagtatawanan ang mga bisita kasama ang pamilya Velasco at ang VIP guest. Nang mag-angat ako ng tingin, bumilis ang tibok ng puso ko. Ang VIP guest ay walang iba kundi si Mr. Arturo Lorenzo, ang right-hand man ng aking ama!
“Sino ang babaeng iyan na nagliligpit?” takang tanong ni Mr. Lorenzo.
Namutla si Doña Margarita at mabilis na lumapit sa akin. Hinablot niya ang mga plato at kinurot ako nang patago. “Huwag niyo pong pansinin, Mr. Lorenzo. Isa lang po siyang patay-gutom na napulot namin sa kalsada. Napakatamad pa!”
“Pero… hindi pa po ako kumakain buong araw. Buntis po ako…” nanginginig kong bulong.
Sa sobrang inis at para hindi mapahiya sa bisita, kumuha si Doña Margarita ng isang baso ng mainit na sabaw at walang awang ibinuhos ito sa aking mga paa. Napasigaw ako sa hapdi at napaluhod sa sahig.
Hindi pa siya nakuntento. Dinampot niya ang isang piraso ng tinapay at inihagis ito sa sahig sa harapan ko. “Sige, pulutin mo ‘yan gamit ang bibig mo! Ipakita mo kung gaano ka ka-desperada sa pagkain!”
Tiningnan ko si Rafael na nakayuko lamang. “Rafael… tulungan mo ako…” pagmamakaawa ko.
“Gawin mo na lang ang sinasabi ni Mama, Cassie. Nakakahiya ka,” pabulong at malamig niyang sagot.
Sa sandaling iyon, namatay ang natitirang pagmamahal ko sa kanya. Dahan-dahan akong tumayo, pinunasan ang aking mga luha, at tinitigan sila nang may napakalamig na mga mata. Akma akong sasampalin ni Doña Margarita nang umalingawngaw ang isang malakas na boses.
“DON’T YOU DARE TOUCH HER!”
Ang Pagbagsak ng Maskara
Tumayo si Mr. Lorenzo, nanginginig sa matinding galit. Lumapit siya sa akin at sa harap ng lahat ng mga nakangangang bisita, yumukod siya nang halos siyamnapung digri.
“Señorita Cassandra… Patawarin po ninyo ako,” madamdaming sabi ng bilyonaryo. Humarap siya sa pamilya Velasco. “Ang babaeng nilapastangan ninyo ay si Cassandra Valeria Del Fierro. Ang nag-iisang tagapagmana ng Del Fierro Group na inaasahan ninyong magbibigay sa inyo ng investment!”
Tumigil ang pag-ikot ng mundo para sa pamilya Velasco. Namutla sila at napanganga. Ang Del Fierro Group ang nagmamay-ari ng halos lahat ng negosyo sa bansa. Hawak nila ang buhay ng kumpanya ni Rafael.
Biglang nanghina ang mga tuhod ni Doña Margarita. Napaluhod siya at gumapang palapit sa akin, humahagulgol. “Señorita Cassandra… patawarin niyo po kami! Isang malaking biro lamang po ang lahat!”
Sinipa ko ang kamay niya. “Biro? Ang pagbuhos ng mainit na sabaw sa buntis ay biro?!”
Lumuhod din si Rafael, umiiyak na parang bata. “Cassie… mahal na mahal kita! Dinadala mo ang anak ko! Parang awa mo na, huwag mo kaming sirain!”
Hinawakan ko ang mukha niya at malakas na itinulak. “Wala kang anak, Rafael. Ang batang ito ay isang Del Fierro. Nakakadiri ang pagmamahal mo.”
Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang aking ama sa harap nilang lahat. “Papa, kailangan ko po ng sundo. At gusto kong bilhin niyo ang lahat ng utang at ari-arian ng mga Velasco. Bukas na bukas din, gusto kong makita silang natutulog sa kalsada.”
“Masusunod, aking prinsesa,” sagot ng aking ama.
Inutusan ko si Mr. Lorenzo na ikansela ang lahat ng kontrata at binalaan ang lahat ng bisita na sinumang tutulong sa mga Velasco ay ituturing na kaaway ng Del Fierro Group. Mabilis na nag-alisan ang mga tao. Ilang sandali pa, dumating ang helicopter ng aking ama kasama ang dose-dosenang armadong kalalakihan. Niyakap ako ng aking ama at naglakad kami palabas ng mansyon, iniiwan silang sumisigaw at nagmamakaawa sa sahig.
Ang Bagong Simula
Kinabukasan, idineklarang bankrupt ang Velasco Corporation. Kinuha ng bangko ang lahat, pati ang kanilang mansyon. Pinalayas sila sa kalsada nang walang dalang kahit ano. Na-stroke si Doña Margarita dahil sa matinding kahihiyan, naging waitress si Beatrice ngunit laging natatanggal sa trabaho, at si Rafael ay naging palaboy na laging umiiyak sa labas ng aking kumpanya, nagmamakaawa para sa limos at kapatawaran.
Nakuha ko ang aking annulment nang walang kahirap-hirap. Ilang buwan matapos iyon, ipinanganak ko ang aking malusog na anak na lalaki. Habang karga ko siya sa loob ng aming ligtas at marangyang tahanan, napagtanto ko na ang pinakamasakit na paghihiganti ay ang pagbawi ng lahat ng bagay na mahalaga sa mga taong nanakit sa iyo, at hayaan silang panuorin kang patuloy na nagliliwanag habang sila ay nabubulok sa dilim.
