ISANG ORAS BAGO ANG AMING KASAL, NADINIG KO ANG MAPAPANGASAWA KO NA MAY KAUSAP SA TELEPONO. NANG MARINIG KO ANG TUNAY NA DAHILAN KUNG BAKIT NIYA AKO PAKAKASALAN, TULUYAN GUMUHO ANG MUNDO KO. ANG INAKALA NILANG ARAW NG KANILANG TAGUMPAY AY NAGING ARAW NG KANILANG PINAKAMALAKING KAHIHIYAN.
Ang Perpektong Nobyo
Ako si Elena, dalawampu’t walong taong gulang at isang matagumpay na negosyante. Maaga akong naulila sa mga magulang, kaya nasanay akong mag-isa sa buhay at magtayo ng sarili kong imperyo. Sa kabila ng aking yaman, ang tanging kulang sa akin ay isang pamilyang uuwian.
Kaya nang makilala ko si Gabriel, akala ko ay sinagot na ng langit ang mga panalangin ko. Siya ay mabait, maalalahanin, at pinaramdam niya sa akin na hindi na ako nag-iisa. Ipinakilala niya rin ako sa kanyang ina, si Doña Martha, at sa kanyang nakababatang kapatid na may malalang sakit sa bato (kidney disease) na si Bianca. Minahal ko sila na parang tunay kong pamilya. Sinagot ko ang mga gastusin nila sa ospital at binigyan ko si Gabriel ng posisyon sa kumpanya ko.
Ngayon ang araw ng aming kasal. Nakasuot ako ng isang napakagandang Vera Wang na gown. Nakatingin ako sa salamin, napakasaya. Ngunit hindi ko alam na ang araw na ito pala ang gigising sa akin mula sa isang mahaba at malupit na bangungot.
Ang Lihim sa Likod ng Pinto
Isang oras bago ang seremonya, naisip kong isorpresa si Gabriel sa kanyang holding room para ibigay ang isang regalong relo. Tahimik akong naglakad sa pasilyo ng simbahan, iniiwasang gumawa ng ingay ang aking mga takong.
Nang makarating ako sa tapat ng pinto niya, napansin kong nakaawang ito nang bahagya. Rinig na rinig ko ang boses ni Gabriel na may kausap sa telepono. Boses iyon ng kanyang ina, si Doña Martha, dahil naka-loudspeaker ito.
“Gabriel, anak, sigurado ka bang napapirma mo na siya sa mga medical forms?” tanong ng biyenan ko mula sa kabilang linya.
“Opo, Ma,” natatawang sagot ni Gabriel. “Sinabi ko sa kanya na life insurance policy ‘yon para sa future naming dalawa. Hindi alam ng tangang ‘yon na medical consent form ‘yon para sa organ donation.”
Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Organ donation?
“Mabuti naman!” tuwang-tuwang sagot ni Doña Martha. “Diyos ko, sawang-sawa na akong magpanggap na gusto ko ang babaeng ‘yan! Napaka-boring at napaka-seryoso sa buhay. Pero dahil siya lang ang kaisa-isang nahanap nating may perfect match at bihirang blood type para sa kidney transplant ni Bianca, kailangan natin siyang pagtiyagaan.”
Parang pinasabugan ng bomba ang aking dibdib. Nagsimulang manginig ang aking mga kamay at nanlamig ang buo kong katawan.
“Konting tiis na lang, Ma,” malamig at walang-awang dugtong ng lalaking papakasalan ko sana. “Pagkatapos ng kasal ngayon, hawak ko na ang kalahati ng yaman niya. I-papa-schedule na natin agad ang ‘aksidente’ o biglaang operasyon para makuha ang kidney niya. Kapag nakuha na natin ang bato niya para kay Bianca at na-secure na natin ang pera niya, hihiwalayan ko rin agad ang ulilang ‘yan. Hindi ko naman talaga siya minahal. Nakakadiri nga siyang yakapin eh.”
“Galingan mo sa altar mamaya, anak. Umiyak ka kunwari para mas maniwala ang mga bisita,” halakhak ng kanyang ina bago ibinaba ang tawag.
Ang Pagguho at Ang Pagbangon
Nabitawan ko ang hawak kong maliit na kahon, ngunit mabilis ko itong nasalo. Gusto kong sumigaw. Gusto kong umiyak at magwala. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng buong buhay ko, ang pamilyang inakala kong tatanggap sa akin… ay mga demonyong nag-aabang lamang na hiwain ang aking katawan at pagnakawan ako!
Tiningnan nila ako bilang isang naglalakad na kidney donor at isang bangko. Walang halaga ang pagmamahal ko sa kanila.
Tumulo ang isang butil ng luha sa aking pisngi, ngunit mabilis ko itong pinunasan. Ang matinding sakit at pangungulila ay biglang napalitan ng isang nag-aapoy at nakakamatay na galit.
Hindi ako iiyak, sabi ko sa aking sarili. Kung gusto nilang maglaro, papakitaan ko sila ng laro na hindi nila kailanman malilimutan.
Kinuha ko ang aking cellphone at agad na tinawagan ang aking head lawyer at ang Chief of Security ko. Nagbigay ako ng mga mabilisang utos sa loob lamang ng sampung minuto.
Ang Paglakad sa Altar
Tumunog na ang mga kampana. Nagbukas ang malalaking pinto ng katedral. Ang simbahan ay puno ng mga bilyonaryo, mga sikat na personalidad, at media. Sa dulo ng altar, nakatayo si Gabriel. Napakagwapo niya sa kanyang suit, nakangiti nang napakatamis, at may mga pekeng luha pa sa kanyang mga mata habang pinapanood akong naglalakad palapit sa kanya.
Sa gilid, nakaupo si Doña Martha, nagpapanggap na isang proud na ina habang pumapalakpak.
Habang naglalakad ako sa gitna ng aisle, ngumiti ako. Ngunit ito ay isang malamig at mapanganib na ngiti. Nang makarating ako sa altar, inabot ni Gabriel ang aking kamay at hinalikan ito.
“Napakaganda mo, mahal ko,” bulong niya.
“Salamat, Gabriel,” sagot ko, tinititigan nang mabuti ang kanyang mga mapagkunwaring mata.
Nagsimula ang misa. Walang ideya ang lahat sa paparating na bagyo. Hanggang sa dumating ang bahagi na pinakahihintay ko.
“Gabriel,” tanong ng pari, “tinatanggap mo ba si Elena bilang iyong legal na asawa?”
“Opo, Father. Buong puso po,” madramang sagot niya.
Humarap sa akin ang pari. “Elena, tinatanggap mo ba si Gabriel bilang iyong legal na asawa, sa hirap at ginhawa, sa sakit at kalusugan?”
Binalot ng katahimikan ang simbahan. Lahat ay naghihintay ng aking matamis na “Opo”.
Inilapit ko ang aking bibig sa mikropono ng pari. Tumingin ako kay Gabriel, pagkatapos ay kay Doña Martha.
“Hindi po, Father,” malakas at malinaw na sagot ko.
Ang Pagsabog ng Katotohanan
Nag-gasp ang daan-daang bisita. Nagkatinginan ang mga tao. Nalaglag ang panga ni Gabriel at mabilis na namutla.
“E-Elena… b-babe, anong sinasabi mo? Kinakabahan ka lang ba?” pilit na tawa ni Gabriel, sinusubukang hawakan ang braso ko, ngunit marahas ko itong iwinaksi.
“Hindi ako kinakabahan, Gabriel. Pandiring-pandiri ako sa’yo,” malamig kong sagot sa mikropono na rinig sa buong katedral. “Isang oras bago ang kasal na ito, narinig ko ang usapan ninyo ng nanay mo sa telepono. Narinig ko kung paano ninyo pinlano na lokohin ako, pakasalan ako, at hiwain ang katawan ko para makuha ang kidney ko para sa kapatid mo!”
Parang pinasabugan ng granada ang loob ng simbahan. Nagsimulang magsigawan at mag-kumpulan ang mga reporters na imbitado sa kasal. Napatayo si Doña Martha, hawak ang kanyang dibdib, halos himatayin sa gulat.
“E-Elena! Wala akong sinabing ganyan! Gawa-gawa mo lang ‘yan! Baka na-stress ka lang!” natatarantang sigaw ni Gabriel, pinagpapawisan ng malamig. “Wag mong gawin sa akin ‘to sa harap ng maraming tao!”
“Gawa-gawa?” Ngumisi ako. Kinuha ko ang isang papel mula sa bulsa ng aking gown at itinaas ito sa hangin. “Ito ang medical consent form na pinapirmahan mo sa akin noong isang linggo, na ipinalabas mong life insurance document! At alam mo ba kung anong ginawa ko bago ako maglakad sa aisle na ito?”
Tumingin ako kay Doña Martha. “Tinawagan ko ang aking mga abogado at ang ospital. Kinansela ko na ang anumang medical support at donation para sa kapatid mong si Bianca. Ipinatigil ko na rin ang pagbabayad ko sa mga hospital bills niyo. Simula bukas, kayo na ang magbabayad ng milyun-milyong utang ninyo sa ospital.”
“Hindi! Walanghiya ka!” nagwawalang sigaw ni Doña Martha mula sa upuan, pilit na lumalapit sa altar ngunit hinarang ng aking mga security guards. “Mamamatay ang anak ko kapag ginawa mo ‘yan!”
“Kung namatay man siya, Doña Martha, sisihin niyo ang kasakiman ninyong mag-ina,” malamig kong hatol. Humarap muli ako kay Gabriel. “At Gabriel, tinanggal na kita sa posisyon mo sa kumpanya ko. Kinumpiska ko na rin ang mga sasakyan at credit cards na binigay ko sa’yo. Bumalik ka na sa pagiging patay-gutom.”
Ang Huling Hakbang Palayo
“Elena, please! Patawarin mo ako! Mahal kita, maniwala ka!” umiiyak na lumuhod si Gabriel sa altar, pilit na inaabot ang laylayan ng aking gown. Wala na siyang pakialam sa kahihiyan; ang tanging nasa isip niya ay ang pagkawala ng kanyang bilyun-bilyong pangarap.
Tiningnan ko siya mula sa itaas. “Sabi mo sa telepono kanina, nakakadiri akong yakapin, hindi ba? Well, ngayon, kahit dilaan mo ang sapatos ko, wala ka nang makukuha sa akin.”
Tumalikod ako. Habang naglalakad ako pabalik sa aisle, umaalingawngaw ang hagulgol ni Gabriel at ang mga sumpa ng kanyang ina. Ang mga bisitang kanina ay nag-aabang ng isang kasal ay nakatayo ngayon at tahimik na nakasaksi sa pagbagsak ng dalawang mapagkunwari.
Lumabas ako ng katedral at sumalubong sa akin ang sariwang hangin at sikat ng araw. Naiyak ako, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa kaluwagan. Muntik ko nang ibigay ang buhay at katawan ko sa mga demonyo. Ngunit ngayon, malaya na ako. At sisiguraduhin kong sa susunod na magmamahal ako, ako lamang at hindi ang yaman ko ang kanilang makikita.
