ISANG BATANG SAMPAGUITA VENDOR ANG NAGBIGAY NG LIBRENG BULAKLAK SA LALAKING UMIİYAK SA PARKE — 15 TAON ANG LUMIPAS, SA GITNA NG KANYANG KASAL, BUMABA ANG ISANG HELICOPTER AT INABUTAN SIYA NG SUSI NG MANSYON DAHIL ANG BULAKLAK NA IYON ANG PUMIGIL SA LALAKI SA PAGPAPAKAMATAY
ANG HULING GABI (15 TAON NA ANG NAKARAAN)
Gabi na sa Rizal Park. Umuulan nang mahina.
Nakaupo si Ginoong Arthur sa isang basang bench. Hawak niya ang isang bote ng alak sa kaliwang kamay, at sa kanang kamay naman ay isang kutsilyo.
Si Arthur ay isang negosyanteng nalugi, iniwan ng asawa, at baon sa utang. Pakiramdam niya ay wala na siyang silbi.
“Tapusin na natin to,” bulong ni Arthur sa sarili habang nanginginig. Handa na siyang wakasan ang kanyang buhay.
Sa gitna ng kanyang pag-iyak, naramdaman niya ang isang maliit na kamay na kumalabit sa kanya.
“Kuya?”
Tumingala si Arthur. Nakita niya ang isang batang babae, mga pitong taong gulang. Payat, nakayapak, at basang-basa sa ulan. May bitbit itong basket ng Sampaguita.
Si Maya.
“Bata, umalis ka dito,” taboy ni Arthur. “Wala akong pambili ng bulaklak. Wala akong pera.”
Hindi umalis si Maya. Tinignan niya ang mata ni Arthur na puno ng luha.
“Kuya, bakit ka po umiiyak?” inosenteng tanong ni Maya. “Masama po ba ang pakiramdam niyo?”
Dumukot si Maya ng isang kwintas ng Sampaguita mula sa basket niya. Ito ang pinakamabango at pinakamaganda.
Inabot niya ito kay Arthur.
“Heto po, Kuya. Sa inyo na lang po.”
“Wala nga akong pera!” sigaw ni Arthur.
“Libre na po,” ngiti ni Maya. “Bigay ko po sa inyo. Sabi po kasi ni Nanay, kapag malungkot daw ang tao, kailangan nila ng bulaklak para gumanda ang mundo. Huwag na po kayong umiyak. Andito naman si Lord eh.”
Ipinatong ni Maya ang bulaklak sa kamay ni Arthur na may hawak na kutsilyo.
“Uwi na po kayo, Kuya. May naghihintay pa sa inyo.”
Tumakbo palayo ang bata sa ulan.
Naiwan si Arthur. Tinitigan niya ang puting bulaklak. Naamoy niya ang bango nito sa gitna ng baho ng alak. Naramdaman niya ang init ng kabutihan ng bata.
Binitawan niya ang kutsilyo. Humagulgol siya.
Sa gabing iyon, hindi namatay si Arthur. Nabuhay siya ulit.
ANG SIMPLENG KASAL (KASALUKUYAN)
Lumipas ang labinlimang taon.
Si Maya ay dalaga na. Lumaki siyang mabait at masipag, pero mahirap pa rin. Ngayong araw ang kasal niya sa kanyang childhood sweetheart na si Kiko.
Dahil kapos sa pera, ang kasal ay ginanap lang sa isang Public Garden. Simple lang ang handa—pancit, tinapay, at juice. Ang gown ni Maya ay tinahi lang ng nanay niya.
“Pasensya ka na, Maya,” bulong ni Kiko sa altar. “Ito lang ang kaya kong ibigay.”
“Ano ka ba,” ngiti ni Maya. “Basta kasama kita, sapat na.”
Habang nagpapalitan sila ng Vows, biglang lumakas ang hangin.
WUP-WUP-WUP-WUP!
Nagliparan ang mga mantel ng mesa. Napahawak ang mga bisita sa kanilang sumbrero.
“Ano ‘yun?! May bagyo ba?!” sigaw ng pari.
Tumingala sila. Isang kulay gintong Helicopter ang bumababa sa gitna ng garden!
“Sino ‘yan?!”
Lumapag ang helicopter. Bumukas ang pinto. Bumaba ang mga bodyguard na naka-itim.
Sumunod na bumaba ang isang matandang lalaki. Naka-suot ito ng napakamahal na Gray Suit. Ang kanyang buhok ay puti na, pero matikas ang tindig. Ang mukha niya ay puno ng awtoridad.
Dire-diretso siyang naglakad papunta sa altar kung saan nakatayo si Maya at Kiko.
ANG PAGKILALA
Natakot ang mga bisita. Akala nila ay ipapatigil ang kasal.
Huminto ang matandang lalaki sa harap ni Maya.
“Ikaw ba si Maya dela Cruz?” tanong ng lalaki.
“O-Opo… sino po sila?” nanginginig na tanong ni Maya.
Ngumiti ang matanda. May dinukot siya sa kanyang bulsa.
Isang maliit na kahon ng salamin. Sa loob nito ay may isang tuyong bulaklak ng Sampaguita na naka-preserba.
“Naalala mo pa ba ito?” tanong ng lalaki.
Tinignan ni Maya ang bulaklak. Napaisip siya.
“Labinlimang taon na ang nakakaraan,” kwento ng lalaki sa harap ng lahat. “May isang batang babae na nagbigay nito sa isang lalaking walang-kwenta sa parke. Ang batang iyon ang nagpaalala sa lalaki na may pag-asa pa.”
Nanlaki ang mata ni Maya. “K-Kuya Arthur?”
“Ako nga, Maya,” maluha-luhang sabi ni Don Arthur. “Noong gabing iyon, magpapakamatay na sana ako. Hawak ko na ang kutsilyo. Pero dumating ka. Binigyan mo ako ng bulaklak at sinabing ‘Huwag na po kayong umiyak.’“
“Dahil sa’yo, hindi ko tinuloy. Umuwi ako. Lumaban ako sa buhay. Itinayo ko ulit ang negosyo ko. At ngayon… isa na ako sa pinakamayamang tao sa bansa.”
“Hinanap kita ng mahabang panahon, Maya. At ngayong nakita na kita… gusto kong bayaran ang utang ko.”
ANG REGALO NG BUHAY
Inabot ni Don Arthur ang isang pulang kahon kay Maya.
“Buksan mo.”
Binuksan ni Maya ang kahon. Laman nito ay isang susing ginto at isang titulo ng lupa.
“S-Susi po?”
“Yan ang susi ng Villa Maya,” sabi ni Don Arthur. “Isang mansion sa Forbes Park. Kumpleto sa gamit, may swimming pool, at may staff na bayad na ng sampung taon.”
Napasinghap ang mga bisita. Mansion?!
“At heto pa,” naglabas ng tseke si Don Arthur. “10 Million Pesos. Para sa pagsisimula niyo ng asawa mo. Para hindi niyo na maranasan ang hirap na dinanas ko noon.”
“Sir Arthur… sobra-sobra po ito!” iyak ni Maya. “Bulaklak lang po ang binigay ko… limang piso lang po ang halaga nun noon!”
Hinawakan ni Don Arthur ang kamay ni Maya.
“Hija, ang bulaklak na binigay mo ay nagkakahalaga ng buhay ko. Walang presyo ang buhay. Kulang pa ang mansyon na ‘yan para pasalamatan ka sa pagsagip sa akin.”
Humarap si Don Arthur sa mga bisita.
“Makinig kayong lahat. Ang babaeng ito ay isang anghel. Noong wala akong wala, siya lang ang naging mabuti sa akin. Kaya ngayon na nasa akin na ang lahat, ibibigay ko sa kanya ang mundo.”
WAKAS
Niyakap ni Maya si Don Arthur. Ang buong garden ay napuno ng palakpakan at iyakan.
Dahil sa isang maliit na kabutihan na ginawa ng isang bata 15 taon na ang nakakaraan, ang kanyang simpleng kasal ay naging simula ng isang marangyang buhay.
Napatunayan ni Maya na: Huwag tayong magsasawang gumawa ng mabuti, kahit sa maliliit na bagay. Dahil hindi natin alam, baka ang simpleng ngiti o bulaklak na ibibigay natin ngayon ay siyang magliligtas ng isang buhay at babalik sa atin bilang isang himala.
WAKAS
