INIWAN NIYA AKO AT ANG AMING BABY SA GITNA NG BAGYO NG NIYEBE PARA MAMATAY — MAKALIPAS ANG ANIM NA LINGGO, PUMASOK AKO SA KASAL NIYA DALA ANG ISANG BAGAY NA DUMUROG SA KANYANG MUNDO
Nasa Canada kami noon. Si Jason ay isang ambisyosong lalaki na laging nangarap yumaman. Ako naman si Ana, ang asawa niyang naniwala sa kanyang mga pangako. Kakaanak ko pa lang sa panganay naming si Nico.
Isang gabi, habang bumabayo ang matinding snowstorm (bagyo ng yelo), nagmamaneho kami sa isang liblib na highway. Huminto si Jason sa gilid ng daan.
“Bumaba ka,” malamig na utos ni Jason.
“H-Ha? Jason, ang lamig! May bagyo! At kasama natin si baby!”
“Bumaba ka sabi!” sigaw niya, sabay tulak sa akin palabas ng kotse. “Pabigat lang kayo sa akin! Nakahanap na ako ng babaeng kayang ibigay ang pangarap ko. Isang milyonarya. At sa mata niya, single ako. Hindi ako pwedeng magkaroon ng sabit.”
“Jason! Mamamatay kami dito! Parang awa mo na!” iyak ko habang yakap ang sanggol na umiiyak sa lamig.
“Edi mamatay kayo! Mas madali ang buhay ko kung wala kayo!”
Humarurot si Jason palayo. Iniwan niya kami sa dilim, sa gitna ng -20 degrees na lamig.
Akala ko katapusan na namin. Niyakap ko si Nico para ibigay ang huling init ng katawan ko. Pero himalang may dumaang truck driver. Nakita kami at isinugod sa ospital.
Nakaligtas kami. Pero namatay ang pagmamahal ko kay Jason at napalitan ito ng nag-aalab na galit.
Sa loob ng anim na linggo, nagpagaling ako. Nalaman ko mula sa social media na ikakasal na pala si Jason sa isang anak ng Bilyonaryo sa New York. Ang bilis, di ba?
Araw ng Kasal.
Nasa isang 5-star hotel ang seremonya. Napakagarbo. Ang bride na si Tiffany ay mukhang mabait pero nauto ni Jason.
Nasa altar na si Jason, suot ang mamahaling tuxedo, nakangiti na parang walang bahid ng kasalanan.
Nagsimula na ang seremonya.
“If anyone holds any reason why these two should not be wed, speak now or forever hold your peace.”
Tumahimik ang simbahan. Ngumisi si Jason, akalang ligtas na siya.
BLAG!
Bumukas ang malaking pinto sa likod.
Naglakad ako papasok. Hindi ako naka-gown. Suot ko ang itim na coat na suot ko noong gabing iniwan niya ako—puno pa ito ng mantsa ng putik.
Napalingon ang lahat.
“Sino ‘yan?” bulungan nila.
Namutla si Jason. Parang nakakita ng multo. “A-Ana?”
Naglakad ako nang diretso sa altar. Wala akong dalang baril o patalim.
Ang dala ko ay isang Picture Frame na may itim na ribbon.
Huminto ako sa harap ni Jason at Tiffany.
“Jason,” bati ko nang may nakakatakot na ngiti. “Bakit parang nakakita ka ng patay?”
“Sino ka?” tanong ni Tiffany, naguguluhan. “Jason, kilala mo siya?”
“Huwag kang maniwala dyan Tiffany! Baliw ‘yan! Security!” sigaw ni Jason, nanginginig.
“Huwag!” pigil ko. “May regalo lang ako.”
Humarap ako kay Tiffany.
“Hi, Tiffany. Ako si Ana. Ang asawa ng lalakeng pakakasalan mo.”
“A-Asawa?” gulat na tanong ni Tiffany. “Sabi niya biyudo na siya! Namatay daw ang asawa at anak niya sa car accident six weeks ago!”
Ngumiti ako at iniharap ang dala kong Frame sa lahat ng bisita.
Sa loob ng frame ay isang dokumento: Isang Pekeng Death Certificate.
“Ito,” sigaw ko. “Ito ang Death Certificate ko at ng anak ko. Pineke ito ni Jason. Pinalabas niyang patay na kami para makasal siya sa’yo.”
“At ito…” naglabas ako ng isang maliit na recorder mula sa bulsa ko.
Pinindot ko ang Play.
Umalingawngaw sa simbahan ang boses ni Jason noong gabing iyon. (Na-record ng dashcam ng truck na nagligtas sa amin ang sigaw ni Jason bago siya umalis, at nakuha ko ang copy).
“Edi mamatay kayo! Mas madali ang buhay ko kung wala kayo!” (Boses ni Jason sa recording).
Napasinghap ang lahat.
“Iniwan niya kami sa gitna ng snowstorm,” paliwanag ko habang tumutulo ang luha. “Anim na linggo kaming nagpagaling sa frostbite ng anak ko. Habang siya… nagpapakasarap dito.”
Lumapit si Tiffany kay Jason.
PAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Jason.
“Hayop ka!” iyak ni Tiffany. “Mamamatay-tao ka!”
Biglang pumasok ang mga Pulis sa simbahan.
“Mr. Jason, you are under arrest for Attempted Murder, Bigamy, at Falsification of Public Documents.”
Pinosasan si Jason. Nagpupumiglas siya, sumisigaw, sinisisi ako.
“Kasalanan mo ‘to Ana! Dapat namatay ka na lang!”
Lumapit ako sa kanya habang hawak siya ng mga pulis.
“Ang pagkakamali mo, Jason,” bulong ko sa tenga niya. “Ay ang iwan kaming buhay. Dahil ang isang inang, gagawin ang lahat para sa anak niya. Kahit ang bumangon mula sa hukay para hilahin ka pababa.”
Kinaladkad si Jason palabas. Ang kasal ay naging krimen.
Niyakap ako ni Tiffany at nagpasalamat dahil iniligtas ko siya sa isang demonyo.
Umalis ako sa simbahan na magaan ang loob. Tapos na ang bagyo. Panahon na para sa tagsibol kasama ang anak ko.
