INIMBITAHAN KO ANG “POBRE” KONG EX-WIFE SA KASAL KO PARA PAGTAWANAN NAMIN NG BAGO KONG ASAWA — PERO NANG BUMABA SIYA SA ISANG ROLLS-ROYCE KASAMA ANG KAMBAL AT SINABI ANG KATOTOHANAN, BIGLANG PINATIGIL NG BIYENAN KO ANG KASAL!
Ako si Renz. Nasa tuktok na ako ng tagumpay.
Ngayong araw, ikakasal ako kay Tiffany, ang nag-iisang anak ng bilyonaryong si Don Alfonso. Si Don Alfonso ang may-ari ng pinakamalaking shipping lines sa bansa.
Ang pagpapakasal kay Tiffany ang ticket ko para maging isa sa pinakamayayamang lalaki sa Asya.
Pero bago ako umabot dito, may iniwan ako.
Si Angeline. Ang ex-wife ko.
Simple lang si Angeline. Lumaki sa hirap. Noong nagsisimula pa lang ako sa career ko, siya ang naglalaba ng damit ko, siya ang nagluluto, at siya ang nagpapalakas ng loob ko kapag wala akong pera.
Pero nung umasenso na ako, narealize ko na hindi siya bagay sa mundo ko. Masyado siyang baduy. Hindi siya marunong mag-Ingles nang diretso. Nakakahiya siyang iharap sa mga business partners ko.
Kaya anim na taon na ang nakararaan, pinalayas ko siya.
Ang huling natatandaan ko, umiiyak siya sa labas ng condo ko habang umuulan. Sabi niya, “Renz, buntis ako. Huwag mo kaming itapon.”
Pero hindi ako naniwala. Akala ko gawa-gawa lang niya ‘yun para pigilan ako. Sinarhan ko siya ng pinto at hindi na muling lumingon.
Ngayon, para sa Grand Wedding namin ni Tiffany, nagpadala ako ng imbitasyon kay Angeline.
Gusto kong makita niya kung ano ang sinayang niya. Gusto kong makita niya kung gaano kaganda si Tiffany kumpara sa kanya. Gusto kong ipamukha sa kanya na tama ang desisyon kong iwan siya.
“Babe,” sabi ni Tiffany habang inaayos ang kanyang diamond necklace. “Sigurado ka bang pupunta ‘yung basura mong ex? Baka naman naka-tsinelas lang ‘yun pumunta dito sa Shangri-La. Nakakahiya sa Daddy ko.”
Tumawa ako. “Hayaan mo siya. Gusto ko lang makita niyang masaya tayo. Saka para malaman niyang wala siyang binatbat sa’yo.”
Nagsimula na ang reception. Puno ng elites, politicians, at celebrities ang ballroom.
Lahat ay naghihintay sa pagdating ng special guest na sinabi ko.
Sabi ko sa emcee, “I-announce mo ang pagdating ng old friend ko.”
Tumingin kami sa malaking glass window ng hotel na nakaharap sa driveway.
Inaasahan kong makakita ng taxi o lumang kotse.
Pero… tumigil ang mundo ng lahat.
Isang itim na Rolls-Royce Phantom—ang kotseng gamit ng mga hari at reyna—ang huminto sa tapat ng entrance.
Kasunod nito ang dalawang Land Rover na puno ng bodyguards.
“Kanino ‘yan?” bulong ni Don Alfonso. “Wala akong inimbita na diplomat.”
Bumukas ang pinto ng Rolls-Royce.
Unang bumaba ang isang pares ng Christian Louboutin heels.
At nang lumabas ang babae… napanganga ang lahat.
Si Angeline.
Pero hindi ito ang Angeline na kilala ko.
Suot niya ang isang custom-made red gown na kumikinang sa Swarovski crystals. Ang balat niya ay makinis at maputi. Ang aura niya ay parang sa isang Empress.
Mas maganda pa siya kay Tiffany ng sampung beses.
At hindi siya nag-iisa.
May bumabang dalawang batang babae. Kambal.
Naka-suot ng matching pink dresses na mukhang mas mahal pa sa wedding gown ni Tiffany.
Ang mga mukha nila…
Nanlaki ang mata ko.
Ang mga mata nila, ang ilong, ang hugis ng mukha… kamukhang-kamukha ko.
Pumasok sila sa ballroom. Nahawi ang mga tao. Para silang mga royalty na naglalakad.
Ang mga bodyguards niya ay bitbit ang mga regalo na nakabalot sa ginto.
Lumapit si Angeline sa presidential table kung saan nakaupo kami ni Tiffany at ang tatay niyang si Don Alfonso.
“Hi, Renz,” bati ni Angeline. Ang boses niya ay classy at puno ng kumpiyansa. Wala na ang garalgal ng iyak noong pinalayas ko siya. “Thanks for the invite. Ang ganda ng venue. Medyo cheap lang ang flowers, pero pwede na.”
Namula si Tiffany sa galit. “Excuse me?! Sino ka para insultuhin ang kasal ko? At sino ‘yang mga batang ‘yan?!”
Ngumiti si Angeline kay Tiffany, pero ang mga mata niya ay nakatuon kay Don Alfonso.
“Don Alfonso,” bati ni Angeline sabay abot ng kamay. “I am Angeline Valderama, CEO of Avid Holdings based in Singapore.”
Natigilan si Don Alfonso. Biglang namutla ang matanda. Nanginginig niyang inabot ang kamay ni Angeline.
“A-Avid Holdings? Ang kumpanyang… nagpapautang sa amin para hindi kami ma-bankrupt?”
“Yes,” sagot ni Angeline. “At nandito ako para ibigay ang regalo ko kay Renz.”
Humarap si Angeline sa akin. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa na parang isa akong insekto.
Hinawakan niya ang balikat ng kambal.
“Renz, meet Luna and Sol. Your daughters.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
“D-Daughters?” utal ko. “Pero… akala ko nagsisinungaling ka lang noon!”
“Hindi ako sinungaling, Renz. Ikaw ang sinungaling,” sagot niya nang madiin. “Pinalayas mo ako nung gabing kailangan kita. Nagsumikap ako. Pumunta ako sa Singapore. Nagtrabaho ako bilang katulong hanggang sa naging business partner ako ng amo ko. Ngayon, binibili ko na ang mga kumpanyang tinatrabahuhan mo dati.”
Lumapit ang kambal sa akin. Tinitigan nila ako.
“Mommy,” tanong ni Luna, ang isa sa kambal. “Is he the bad man?”
Tumango si Angeline. “Yes, baby. He is the mistake I made.”
Humarap si Angeline kay Don Alfonso at binitawan ang mga salitang dumurog sa pangarap ko.
“Don Alfonso, alam kong istrikto ka sa Family Values. Ang sabi mo sa interview mo sa magazine last month: ‘I will never let my daughter marry a man who abandons his own blood.’“
Tumingin si Don Alfonso sa akin. Ang mukha niya ay puno ng poot.
“Renz… totoo ba ito? Iniwan mo ang sarili mong mga anak?”
“Sir, let me explain! Wala pa akong pera noon!” depensa ko.
“At meron pa,” dagdag ni Angeline. Naglabas siya ng isang folder mula sa mamahaling bag niya.
“Bilang major investor ng kumpanya niyo, Don Alfonso… I am officially pulling out my 5 Billion Pesos investment kung itutuloy mo ang kasal na ito. Ayokong ma-associate ang pera ko sa isang pamilyang tumatanggap ng lalaking walang paninindigan.”
Katahimikan sa buong ballroom.
5 Billion Pesos. Kapag nawala ‘yon, babagsak ang imperyo ni Don Alfonso. Maghihirap sila Tiffany.
Dahan-dahang tumayo si Don Alfonso.
Kinuha niya ang baso ng wine at… isinaboy ito sa mukha ko.
“Daddy!” sigaw ni Tiffany.
“Tumahimik ka, Tiffany!” sigaw ni Don Alfonso. Humarap siya sa akin. “You are a fraud, Renz! You abandoned your children! At muntik mo nang pabagsakin ang kumpanya ko dahil sa dumi ng pagkatao mo!”
Kinuha ni Don Alfonso ang mikropono.
“EVERYONE, THE WEDDING IS CANCELLED! GET OUT!”
Nagkagulo ang mga bisita. Umiiyak si Tiffany habang hinahabol ang tatay niya.
Naiwan akong basang-basa, nakatayo sa gitna ng stage, habang ang lahat ay nakatingin sa akin nang may pandidiri.
Tumingin ako kay Angeline.
Nakangiti siya. Hindi ngiting nang-aasar, kundi ngiti ng isang taong nanalo na.
“Tara na, girls,” sabi niya sa kambal. “Let’s go eat pizza. Masyadong toxic ang pagkain dito.”
“Bye bye, Bad Man!” kaway ng kambal sa akin.
Tumalikod sila at naglakad palabas ng ballroom nang may dignidad.
Habang pinapanood ko silang sumakay pabalik sa Rolls-Royce, doon ko lang narealize.
Hindi lang pera ang nawala sa akin.
Nawala sa akin ang babaeng tunay na nagmahal sa akin, at ang mga anak na sana ay tinatawag akong Daddy.
Ngayon, ako na ang basura na tinatawanan ng lahat.
WAKAS
