INIMBITAHAN AKO NG BILYONARYONG EX-HUSBAND KO SA KASAL NIYA PARA IHIYA ANG PAGIGING “MAHIRAP” KO… PERO TUMIGIL ANG MUNDO NILA NANG BUMABA AKO SA ISANG ROLLS-ROYCE KASAMA ANG KAMBAL NAMIN, AT SA ISANG PANGUNGUSAP KO, NAWASAK ANG BUONG IMPERYO NIYA!
Ang buong Grand Ballroom ng isang pitong-bituing hotel sa Maynila ay napapalamutian ng libu-libong puting rosas na inangkat pa mula sa Europa. Ito ang araw ng kasal ng ex-husband kong si Marcus sa bago nitong nobya na si Chloe, ang nag-iinarte at aroganteng anak ng isang politiko.
Inimbitahan ako ni Marcus hindi para makipagkaibigan, kundi para ipamukha sa akin ang yaman niya. Nang iwan niya ako apat na taon na ang nakakalipas, buntis ako sa kambal namin. Kinuha niya ang lahat ng ipon namin at sinabing: “Wala kang kwenta, Elena. Mamamatay kang mahirap, habang ako ay magiging hari ng negosyo.”
Inaasahan ng lahat ng naroroon na darating ako na mukhang kaawa-awang labandera na mamamalimos ng tirang pagkain at iiyak sa sulok.
Pero nagkamali sila.
Nang magsimula ang seremonya at naglalakad na si Chloe sa aisle, biglang narinig ang malakas na pagpreno ng apat na itim na SUV sa labas ng glass doors ng hotel. Sumunod na huminto ay isang kumikinang na Rolls-Royce Phantom. Bumukas ang pinto at mabilis na bumaba ang walong naka-itim na bodyguards.
At sa gitna nila, bumaba ako. Suot ko ang isang custom-made na Crimson Red Silk Gown na nagkakahalaga ng milyun-milyon. Sa magkabilang kamay ko ay ang aking kambal, sina Leo at Leia, na nakasuot ng maliliit na designer suits at dresses na parang mga tunay na dugong bughaw.
Nang pumasok kami sa ballroom, biglang pinatigil ng mga tauhan ko ang musika. Nalaglag ang panga ng daan-daang bisita. Si Marcus, na nakatayo sa altar, ay namutla na parang nakakita ng multo.
“E-Elena?!” nanginginig na sigaw ni Marcus. “Saan mo ninakaw ang sasakyang ‘yan?! At anong ginagawa ng mga batang ‘yan dito?!”
Ngumiti ako nang malamig. Dahan-dahan akong naglakad sa gitna ng red carpet, ang tunog ng aking takong ay umaalingawngaw sa tahimik na kwarto. Nang makarating ako sa harap nila, binigkas ko ang isang pangungusap na wawasak sa buong pagkatao at yaman niya…
“Marcus,” mahinahon kong simula, ngunit ang boses ko ay rinig sa buong ballroom. “Salamat sa imbitasyon. Gusto ko lang ipaalam sa’yo na ang Apex Global Consortium—ang kumpanyang nagpautang ng limang daang milyong piso para iligtas ang negosyo mo noong isang taon—ay isang daang porsyentong pag-aari ko.”
Nayanig ang buong ballroom ng hotel. Nanlaki ang mga mata ni Marcus at halos matumba siya sa kanyang kinatatayuan.
“A-Ano?! Imposible ‘yan! Isang mahirap na probinsyana ka lang!” sigaw ni Chloe, ang bride, na ngayon ay nanginginig na sa galit at takot.
“Hindi, Chloe,” sagot ko habang nakatingin sa kanya mula ulo hanggang paa. “Nagpanggap lamang akong mahirap para makita kung tunay ba ang pagmamahal ni Marcus. At ngayong napatunayan kong pera lang ang habol niya, binabawi ko na ang lahat ng pag-aari ko.”
Kinuha ko ang isang itim na folder mula sa head bodyguard ko at inihagis ito nang malakas sa dibdib ni Marcus.
“Nasa loob niyan ang Notice of Foreclosure,” malamig kong anunsyo habang nakatingin sa mga matang puno ng takot ng ex-husband ko. “Dahil hindi ka nakabayad sa huling tatlong buwan, kinukuha na ng kumpanya ko ang bahay mo, ang mga sasakyan mo, at ang buong kumpanya mo. At isa pa, itong hotel na inuupahan niyo ngayon para sa kasal niyo? Kaka-acquire ko lang nito kaninang umaga. Ibig sabihin, nag-trespass kayo sa property ko.”
“HINDI! ELENA, WAG MONG GAWIN ‘TO!” biglang lumuhod si Marcus sa harap ko, umiiyak at nagmamakaawa, hindi alintana ang paglukot ng mamahaling suit niya. “Patawarin mo ako! Mahal kita! Para sa kambal natin, bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon!”
Tinignan ko ang kambal na tahimik na nakatingin sa ama nilang nakaluhod. “Wag mong gamitin ang mga anak ko, Marcus. Sila ang mga batang tinawag mong pabigat noong iniwan mo kami sa ulanan. Ngayon, sila ang mga tagapagmana ng imperyong wawasak sa’yo.”
“Wala ka na palang pera?!” matinis na tili ni Chloe. Hinablot niya ang diyamanteng singsing mula sa daliri niya at ibinato ito nang malakas sa mukha ni Marcus. “Manloloko ka! Sinira mo ang buhay ko para sa wala!”
Tumakbo si Chloe palabas ng ballroom habang humahagulgol sa matinding hiya. Ang mga business partners at politiko na bisita ni Marcus ay mabilis ding nag-alisan, nagsipag-iwasan upang hindi madamay sa isang bangkarote at sinungaling na negosyante.
Sumenyas ako sa mga sarili kong hotel security. “Palabasin ang lalaking ‘yan. At siguraduhing wala siyang madadala kahit isang tinidor mula sa hotel ko.”
Kinakaladkad ng mga guwardiya si Marcus palabas. Rinig na rinig sa buong pasilyo ang kanyang pagsisigaw, pag-iyak, at pagmamakaawa na unti-unting naglalaho.
Sa gitna ng napakagandang ballroom na inihanda niya sana para ipahiya ako, nakatayo ako bilang isang tunay na reyna. Binuhat ko ang mga anak ko, tumalikod, at naglakad palabas nang nakataas ang noo pabalik sa aming Rolls-Royce. Sa gabing iyon, hindi lang yaman ang nabawi ko, kundi ang kalayaan at hustisyang matagal nang nararapat sa akin.
