INIHAGIS NIYA ANG PROJECT KO SA BASURAHAN AT TINAWAG AKONG “PATAY-GUTOM” — PERO NANG MAG-TEXT AKO NG “EXECUTE DIRECTIVE OMEGA”, GUMUHO ANG CAREER NIYA SA LOOB NG SAMPUNG MINUTO
Ako si Elias. Isang 3rd-year Business Management student sa isang sikat at eksklusibong private university sa Maynila. Laging kupas ang polo ko, may tahi ang lumang backpack, at pudpod ang sapatos ko. Sa paningin ng lahat, isa lang akong “charity scholar” na nakapasok dahil sa awa ng eskwelahan.
Ang hindi nila alam, ang apelyido ko ang nakapangalan sa mismong unibersidad na ito. Ako ang nag-iisang anak ni Don Arturo Imperial, ang bilyonaryong Chairman ng Board of Trustees at may-ari ng buong campus. Pinili kong maging low-profile at itago ang aking pagkatao dahil gusto kong makaranas ng normal na buhay estudyante nang walang mga taong sumisipsip sa akin dahil sa pera.
Dito ko nakilala si Prof. Salcedo. Siya ang terror professor namin sa major subject. Kilala siya sa pagiging paborito ng mga mayayamang estudyanteng laging nagbibigay ng mamahaling regalo sa kanya, pero sukdulan ang lupit niya sa mga estudyanteng tingin niya ay mahirap.
Isang araw, pasahan ng aming final feasibility study. Ito ang pinakamahalagang requirement para makapasa. Nang iabot ko ito kay Prof. Salcedo sa harap ng buong klase, tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may pandidiri.
“Elias, tama ba?” nakangisi niyang tanong habang hawak ang folder ko. “Magkano ba ang binayad mo sa internet cafe para ma-print ito? O baka hiningi mo lang sa mga kaklase mo ang mga papel na ‘to?”
“Sir, sariling sikap ko po ‘yan, ginawa ko po ‘yan buong linggo,” mahinahon kong sagot.
Biglang tumawa si Prof. Salcedo. Pinunit niya ang project ko sa gitna at inihagis ang mga piraso nito diretso sa basurahan sa tabi ng kanyang desk.
“Basura ang suot mo, basura ang itsura mo, kaya basura rin ang ipapasa mo sa akin!” sigaw niya. Naghalakhakan ang mga spoiled kong kaklase. “You don’t belong in my class, at lalong hindi ka bagay sa unibersidad na ito! Mga patay-gutom na tulad mo dapat sa kalsada nag-aaral. Ngayon, lumuhod ka sa harap at pulutin mo ang kalat mo isa-isa. Baka sakaling bigyan kita ng tres!”
Nakatayo lang ako doon. Tahimik. Tiningnan ko ang mga pinaghirapan kong papel na nakakalat ngayon sa loob ng basurahan.
Hindi ako umiyak. Hindi ako nagmakaawa. Pinagmasdan ko lang ang mayabang na mukha ng propesor na inaakalang hawak niya ang mundo ko.
Dahan-dahan kong kinuha ang luma kong cellphone mula sa aking bulsa. Isang device na direktang naka-link sa opisina ng University President.
Nag-type ako ng isang mensahe. Tatlong salita.
“Execute Directive Omega.”
Send.
Ibinalik ko ang phone sa bulsa ko. Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Prof. Salcedo.
“Bakit ka nakatayo d’yan?!” inis na bulyaw niya. “Gusto mo bang ibagsak kita ngayon din?!”
“Hihintayin ko munang tapusin niyo ang pagtawa niyo, Prof. Salcedo,” kalmado kong sagot. “At hihintayin kong dumating ang totoong bagsak. Saglit lang ‘to, mga sampung minuto.”
Nagtawanan lalo ang klase. “Nababaliw na yata ang scholar!” kantyaw ng isang estudyante.
MAKALIPAS ANG TATLONG MINUTO…
Tumunog ang laptop ni Prof. Salcedo na nakakonekta sa projector. Isang urgent email galing sa Human Resources. Dahil naka-flash sa screen, nabasa ng buong klase ang subject line: NOTICE OF IMMEDIATE PAYROLL FREEZE AND SUSPENSION.
Biglang namutla si Prof. Salcedo. Nanginginig ang kamay niyang binuksan ang email. “A-Ano ‘to?! Anong ibig sabihin nito?! Bakit naka-hold ang sweldo at retirement fund ko?!” sigaw niya habang pilit na tinatawagan ang HR gamit ang kanyang phone. Ngunit walang sumasagot.
Natahimik ang mga kaklase kong kanina lang ay nagtatawanan.
MAKALIPAS ANG PITONG MINUTO…
May nag-text na mga kapwa propesor sa group chat ni Prof. Salcedo. Nag-panic siya nang makita niya ang mga mensahe. “Sir Salcedo! Ina-audit ng NBI at ng legal team ng unibersidad ang lahat ng bank accounts mo! May nakita silang ebidensya ng pangingikil at pagtanggap ng suhol mula sa mga estudyante! Pinarerepaso ang lisensya mo!” basa niya nang malakas habang pinagpapawisan ng malamig.
“Imposible! Sino ang nagpa-imbestiga sa akin?! May koneksyon ako sa mga board members!” nanghihinang napaupo si Prof. Salcedo sa kanyang upuan.
MAKALIPAS ANG SAMPUNG MINUTO…
Bumukas nang malakas ang pinto ng aming classroom. Pumasok ang University President, kasunod ang apat na miyembro ng Board of Trustees, ang Head of Legal, at anim na University Security personnel na naka-uniporme.
Nanlaki ang mga mata ni Prof. Salcedo at nagmamadaling tumayo para bumati. “Mr. President! Mga Sir! A-Anong ginagawa niyo rito?”
Hindi siya pinansin ng Presidente ng unibersidad. Sa halip, naglakad sila palagpas sa kanyang desk at pumila sa mismong harapan ko.
Sabay-sabay na yumuko nang malalim ang University President at ang mga miyembro ng Board.
“Young Master Elias Imperial,” magalang na anunsyo ng Presidente para marinig ng buong klase. “Executed na po ang Directive Omega. Tinanggal na po namin si Mr. Salcedo sa roster ng mga propesor. Bukod po rito, nag-file na po kami ng criminal charges laban sa kanya para sa extortion, at permanently blacklisted na siya sa lahat ng eskwelahan sa bansa.”
Nalungayngay ang mga ulo ng lahat ng kaklase ko. Tila tumigil sa pag-ikot ang mundo ni Prof. Salcedo.
“I-Imperial?” nanginginig at basag na boses ni Prof. Salcedo. Tumingin siya sa akin, puno ng takot ang mga mata. “E-Elias… i-ikaw ang anak ng may-ari?”
Naglakad ako palapit sa desk niya. Tinapakan ko ang basurahan kung saan niya itinapon ang project ko.
“Ako nga, Prof. Salcedo,” malamig kong sabi. “Yung unibersidad na ginagamit mo para mang-api at magpayaman? Pag-aari ng pamilya ko ‘yan. Nagpanggap akong simpleng estudyante para makita kung paano niyo tratuhin ang mga walang kapangyarihan.”
Tinitigan ko siya habang nagsisimula nang bumagsak ang kanyang mga luha.
“Tinawag mo akong patay-gutom. Inihagis mo ang pinaghirapan ko sa basurahan,” dugtong ko. “Kaya ngayon, inihagis ko rin sa basurahan ang buong career mo.”
“S-Sir Elias… Master Imperial…” Biglang napaluhod si Prof. Salcedo sa harap ko, sa mismong lugar kung saan niya ako pinapaluhod kanina. Umiiyak siya at pinagdikit ang mga palad. “P-Patawarin niyo po ako! Pamilyado po ako! Huwag niyo pong kunin ang lisensya ko! Nagmamakaawa po ako!”
Umatras ako, walang anumang bahid ng awa sa mukha ko.
“Security,” utos ko. “Ilabas niyo na ang lalaking ‘yan sa campus ko. At siguraduhin niyong wala siyang madadala kahit isang lapis palabas ng unibersidad na ito.”
Tinalikuran ko siya. Habang naglalakad ako palabas ng classroom na tahimik na tahimik at puno ng gulat na mga estudyante, narinig ko ang hagulgol at pagmamakaawa ng isang mayabang na propesor habang kinakaladkad siya ng mga guwardiya.
Natutunan niya ang leksyon na hindi itinuturo sa loob ng silid-aralan: Huwag mong mamaliitin ang taong nakayuko, dahil baka naghahanap lang siya ng pwersa para pabagsakin ang buong mundo mo.
