INAMPON NG ISANG DALAGANG GURO ANG KAMBAL NA ULILA NA KUMAKAIN SA BASURAHAN — MAKALIPAS ANG 25 TAON, ANG GINAWA NILA SA ARAW NG GRADUATION AY NAGPAIYAK SA BUONG MUNDO
Taong 1998 noon. Si Teacher Clara ay 23 anyos pa lamang, isang bagong pasang guro na na-assign sa isang liblib na baryo sa Masbate. Puno siya ng pangarap at dedikasyon.
Sa unang araw niya sa eskwela, napansin niya ang dalawang batang lalaki sa labas ng gate. Kambal sila. Payat na payat, maitim ang libag sa leeg, gula-gulanit ang damit, at walang tsinelas.
Nakita ni Clara na humahalungkat ang kambal sa basurahan ng canteen. Pinag-aagawan nila ang isang plastic ng tirang spaghetti na panis na.
“Hoy! Huwag niyo kainin ‘yan!” sigaw ni Clara, tumakbo palapit.
Natakot ang kambal. Akala nila papaluin sila.
“Sorry po, Ma’am! Gutom lang po!” iyak ng isa.
Naluha si Clara. “Huwag kayong matakot. Halikayo, ililibre ko kayo ng pagkain.”
Dinala niya ang kambal sa canteen at pinakain ng maayos na tanghalian. Doon niya nalaman ang kwento nila.
Sina Joshua at Jerome ay pitong taong gulang. Namatay ang mga magulang nila sa isang landslide dalawang taon na ang nakakaraan. Walang kamag-anak na gustong kumupkop sa kanila. Nakatira sila sa ilalim ng tulay, namamalimos, at minsan ay nagtatrabaho sa pagbubuhat ng sako sa palengke para lang may makain.
“Ma’am, huwag niyo na silang pansinin,” sabi ng Principal. “Malas ang mga batang ‘yan. Pabigat lang sa lipunan. Wala nang pag-asa ang mga ‘yan.”
Pero hindi naniwala si Clara. Nang gabing iyon, hindi siya makatulog. Nakikita niya ang mukha ng kambal.
Kinabukasan, gumawa siya ng desisyon na gugulantang sa lahat.
Pinuntahan niya ang DSWD at nag-file ng petition para ampunin ang kambal.
“Clara, nababaliw ka na ba?” sermon ng nanay ni Clara sa telepono. “Bata ka pa! Dalaga ka! Sino ang magpapakasal sa’yo kung may dalawa ka nang ‘anak’ na hindi naman sa’yo? At kambal pa! Ang hirap ng buhay, dadagdagan mo pa ng palamunin!”
“Nay, kung hindi ko sila tutulungan, sino?” sagot ni Clara. “Bahala na kung walang magpakasal sa akin. Handa akong tumandang dalaga basta mabigyan ko sila ng kinabukasan.”
Naging mahirap ang buhay ni Clara.
Dahil sa maliit na sweldo ng teacher, kinailangan niyang magtinda ng longganisa at tocino tuwing Sabado at Linggo. Nagtutor siya sa gabi. Tiniis niya ang pangungutya ng mga kapitbahay.
“Ayan na si Clara at ang mga anak niyang pulot,” bulong ng mga tsismosa.
Maraming manliligaw ang lumayo kay Clara nang malaman nilang may “bitbit” siyang dalawang bata.
“Sorry Clara, gusto kita, pero ayoko ng instant family,” sabi ng huling boyfriend niya bago siya iniwan.
Umiyak si Clara, pero niyakap siya nina Joshua at Jerome.
“Mama Clara, huwag ka nang umiyak. Kapag lumaki kami, kami ang mag-aalaga sa’yo. Hindi ka na mahihirapan,” pangako ni Joshua.
“Opo, Mama. Magiging doctor ako para gamutin ko ang puso mo,” sabi naman ni Jerome.
Dahil sa mga salitang iyon, napawi ang pagod ni Clara.
Tinuruan niya ang kambal. Mula sa pagiging illiterate (hindi marunong bumasa), naging top students sila. Sabay silang nag-aral sa ilalim ng ilaw ng gasera. Sabay silang kumain ng sardinas na pinagkakasya sa tatlo.
Ibinigay ni Clara ang lahat. Hindi siya bumili ng bagong damit para sa sarili niya sa loob ng sampung taon para lang mabili ang uniporme at libro ng kambal.
Lumipas ang 25 taon.
Nasa Philippine International Convention Center (PICC) ang lahat. Ito ang joint graduation ceremony ng College of Medicine at College of Law ng isang prestihiyosong unibersidad.
Si Clara, ngayon ay 48 anyos na, ay nakaupo sa audience. Ang buhok niya ay may mga puti na. Ang kamay niya ay kulubot na dahil sa pagtatrabaho. Ang suot niyang bestida ay luma pero malinis.
Tinawag ang pangalan ng Valedictorian ng Medicine.
“Dr. Joshua S. Rivera, Summa Cum Laude.”
Umakyat si Joshua sa stage. Napakagwapo sa kanyang toga.
Sumunod na tinawag ang Valedictorian ng Law.
“Atty. Jerome S. Rivera, Magna Cum Laude.”
Umakyat si Jerome.
Ang kambal na dating kumakain sa basurahan, ngayon ay Doctor at Abogado na.
Humarap si Joshua sa mikropono para sa kanyang speech.
“Ladies and Gentlemen,” panimula ni Joshua. “Ngayong araw, nakikita niyo kami bilang matagumpay. Pero 25 years ago, kami ay basura sa paningin ng mundo.”
Ipinakita sa malaking screen ang lumang litrato nila—mga batang gusgusin na walang tsinelas.
“Wala kaming magulang. Wala kaming pag-asa. Sabi ng lahat, magiging kriminal kami o mamamatay sa gutom. Pero may isang anghel na bumaba sa lupa.”
Bumaba sina Joshua at Jerome sa stage. Naglakad sila papunta sa audience.
Ang spotlight ay tumutok kay Clara.
Nagulat si Clara. “Anak, anong ginagawa niyo?”
“Mama Clara,” sabi ni Jerome sa mikropono habang papalapit. “Isinakripisyo mo ang kabataan mo. Isinakripisyo mo ang pagkakataong magka-asawa at magkaroon ng sariling pamilya para sa amin. Tinanggap mo ang lahat ng pangungutya.”
Hinawakan ng kambal ang kamay ni Clara at inalalayan itong umakyat sa stage.
Sa harap ng libo-libong tao, tinanggal ni Joshua ang kanyang Medal of Excellence. Tinanggal din ni Jerome ang kanyang medalya.
Isinuot nila ang dalawang gintong medalya sa leeg ni Clara.
“Ang tagumpay na ito ay hindi sa amin,” iyak ni Joshua. “Sa’yo ito, Mama. Ikaw ang tunay na Doctor dahil ginamot mo ang buhay namin. Ikaw ang tunay na Lawyer dahil ipinagtanggol mo kami sa mundo na mapanghusga.”
Pagkatapos, may inilabas na susi si Jerome.
“Ma, ito ang regalo namin sa’yo. Susi ng bago mong bahay at lupa. Hindi ka na magtitinda ng longganisa. Hindi ka na mapapagod. Panahon na para ikaw naman ang alagaan namin.”
Napahagulgol si Clara. Niyakap niya ang dalawang anak.
“Salamat… salamat mga anak,” iyak ni Clara.
Tumayo ang lahat ng tao sa PICC. Standing Ovation. Walang matang tuyo sa loob ng hall.
Ang kwento ni Teacher Clara at ng Kambal ay naging inspirasyon sa buong mundo. Napatunayan nila na ang dugo ay hindi ang tanging basehan ng pamilya. Ang tunay na pamilya ay nabubuo sa pamamagitan ng sakripisyo, pagpili, at walang hanggang pagmamahal.
Ngayon, si Teacher Clara ay retirado na. Nakatira siya sa malaking bahay, inaalagaan ng isang Doctor at isang Attorney, at higit sa lahat, pinaliligiran ng pagmamahal na itinanim niya 25 taon na ang nakakaraan sa isang basurahan.
