IBINIGAY NG ASAWA KO ANG $10,000 NA IPON NAMIN PARA SA PANGANGANAK KO SA NANAY NIYA SA GITNA NG BABY SHOWER — NANG PIGILAN KO SIYA, SINIGAWAN NIYA AKO, PERO HINDI NIYA ALAM NA IYON NA ANG HULING ARAW NIYA SA BAHAY KO
Si Carla ay walong buwang buntis sa kanilang panganay. Maselan ang pagbubuntis niya kaya kinailangan niyang mag-leave sa trabaho bilang Manager. Ang asawa niyang si Dave ay “Mama’s Boy” na sunud-sunuran sa inang si Donya Viring.
Sa loob ng limang taon, nag-ipon si Carla ng $10,000 (mahigit P500,000). Ito ay nakalaan para sa Caesarean Section niya, pambayad sa ospital, at gamit ni baby. Alam ni Dave na bawal galawin ang perang ito dahil ito ang safety net nila.
Dumating ang araw ng Baby Shower. Masaya ang lahat. Puno ng regalo at pagkain ang sala. Naroon ang mga kaibigan ni Carla at ang pamilya ni Dave.
Sa kalagitnaan ng kasiyahan, kinuha ni Dave ang mikropono.
“May special announcement ako,” sabi ni Dave, nakangiti. “Alam niyo naman na mahal na mahal ko ang Nanay ko. Ma, halika dito.”
Lumapit si Donya Viring, nag-aaktong gulat (kahit alam mong inaasahan niya ito).
“Ma,” sabi ni Dave. “Alam kong matagal mo nang gustong mag-Europe Tour kasama ang mga Amiga mo. Kaya bilang regalo…”
Naglabas si Dave ng isang puting sobre.
“Heto po ang $10,000. Enjoy your trip, Ma!”
Nanlaki ang mga mata ni Carla. Halos mahulog ang puso niya. Ang $10,000?! Iyon ang baby fund nila! Iyon ang perang pinaghirapan ni Carla!
Tumayo si Carla kahit hirap na hirap dahil sa laki ng tiyan.
“Dave! Teka lang!” sigaw ni Carla, lumapit sa gitna. “Anong ginagawa mo?! Pera ‘yan para sa panganganak ko! Para ‘yan sa anak natin! Bakit mo ibibigay sa luho ng Nanay mo?!”
Hinawakan ni Carla ang braso ni Dave para bawiin ang sobre.
Pero tinulak siya ni Dave. Hindi malakas, pero sapat para mapaatras ang buntis na asawa.
“ANG KAPAL NG MUKHA MONG PIGILAN AKO?!” sigaw ni Dave sa harap ng lahat ng bisita. Ang mukha niya ay puno ng galit. “Nanay ko ‘to! Siya ang nagpalaki sa akin! Wala kang karapatang diktahan ako kung saan ko dadalhin ang pera ko! Masyado kang madamot! Pwede ka namang manganak sa lying-in clinic, bakit kailangan sa mamahaling ospital pa?!”
“Tama!” gatong ni Donya Viring, hinablot ang sobre at inilagay sa bag. “Wala kang utang na loob, Carla! Ang pera ng asawa mo ay pera ko rin! Huwag kang selfish!”
Tumahimik ang buong party. Ang mga kaibigan ni Carla ay gustong sumugod pero naghihintay sila ng senyales.
Umiyak si Carla. Hiyang-hiya siya. Ang sarili niyang asawa, mas pinili ang bakasyon ng ina kaysa sa kaligtasan ng mag-ina niya.
Pinunasan ni Carla ang luha niya. Huminga siya nang malalim.
Tinitigan niya si Dave. Nakita niya ang isang lalakeng walang respeto at walang paninindigan.
“Dave,” kalmadong sabi ni Carla. “Sinigawan mo ako. Hiniya mo ako. At ibinigay mo ang future ng anak natin.”
“Oh tapos? Iiyak ka na naman?” pang-iinsulto ni Dave.
“Hindi,” sagot ni Carla. “Gusto ko lang sabihin sa’yo… at kay Donya Viring… na good luck.“
“Good luck saan?”
“Good luck sa pag-encash ng cheque na nasa loob ng sobreng ‘yan.”
Kumunot ang noo ni Dave. “Anong ibig mong sabihin?”
“Kaninang umaga,” paliwanag ni Carla. “Bago magsimula ang party, nakatanggap ako ng alert na sinusubukan mong i-access ang joint account natin online para i-transfer sa account mo. Naramdaman ko na may gagawin kang kalokohan.”
“Kaya tumawag ako sa bangko kaninang 8:00 AM,” patuloy ni Carla. “I withdrew everything. Inilipat ko ang lahat ng laman ng joint account sa personal account ko na hindi mo alam. Zero balance na ang account na pinagkunan mo ng cheke na ‘yan.”
Nanlaki ang mata ni Donya Viring. Binuksan niya ang bag at tiningnan ang cheke. Walang kwenta. Papel lang.
“W-what?!” sigaw ni Dave. “Pera ko din ‘yun! Sweldo ko ‘yun!”
“Sweldo mo?” tawa ni Carla. “Dave, limang taon na akong Manager. Ikaw, part-time agent ka lang. 80% ng laman ng account na ‘yan, galing sa akin. Ang ambag mo lang ay pambayad sa kuryente at internet. Kaya huwag mong sabihing pera mo ‘yan.”
Humarap si Carla sa mga bisita.
“Party’s over. Please leave. Except for Dave and Viring.”
“Bakit kami magsstay? Magso-sorry ka ba?” tanong ni Viring.
“Hindi,” sagot ni Carla. “Mag-iimpake kayo.”
“Mag-iimpake?!”
“Oo. Ang bahay na ito? Pamana sa akin ng Lolo ko. Nakapangalan sa akin ang titulo. Pinatira lang kita dito, Dave, at ang nanay mong laging nakikikain dito tuwing weekend.”
Tinuro ni Carla ang pinto.
“Dahil sinigawan mo ako at pinili mong ipahamak ang anak natin para sa luho ng nanay mo… lumayas kayo sa pamamahay ko. Ngayon din.”
“Carla! Buntis ka! Kailangan mo ako!” nagmamakaawa bigla si Dave.
“Kailangan ko ng ama, hindi ng anak ng nanay,” sagot ni Carla. “Kaya ko ang sarili ko. May $10,000 ako. Ikaw? May $0 ka at may nanay kang maluho. Good luck kung buhayin ka niya.”
Pinalayas ni Carla ang mag-ina. Umiiyak at nagwawala si Donya Viring dahil hindi natuloy ang Europe trip niya. Si Dave naman ay napilitang tumira sa maliit na apartment ng nanay niya at namroblema sa utang.
Si Carla? Nanganak siya nang ligtas sa isang magandang ospital, kasama ang kanyang malusog na baby, at higit sa lahat—payapa ang buhay na wala nang pabigat na asawa.
