IBINIGAY KO SA AKING NOBYA ANG ISANG BUHAY NA KINAIINGGITAN NG LAHAT AT ISANG SINGSING NA NAGKAKAHALAGA NG LIMANG MILYONG PISO. UMUWI AKO NANG MAAGA UPANG SURPRESAHIN ANG AKING INA, NGUNIT NADATNAN KO ANG NOBYA KONG SINISIGAWAN SIYA NG “WALA KANG SILBI!” ANG SUMUNOD KONG GINAWA AY TULUYAN SUMIRA SA KANYANG MGA PANGARAP.
Ang Prinsesa at ang Reyna ng Buhay Ko
Ako si Julian, tatlumpu’t dalawang taong gulang, at ang nag-iisang CEO ng isang malaking construction and real estate firm sa Pilipinas. Galing ako sa hirap. Pinalaki ako ng aking inang si Nanay Carmen bilang isang single mother. Naglaba siya at nagtinda ng kakanin sa kalsada para lamang mapagtapos ako ng civil engineering. Dahil sa kanya, naabot ko ang tagumpay. Kaya nang yumaman ako, ipinangako kong ibibigay ko sa kanya ang mundo.
Nakatira kami ni Nanay sa isang malaking mansyon. Kasama rin namin dito ang aking nobyang si Sabrina.
Si Sabrina ay isang dating model. Napakaganda at mukhang inosente. Ibinigay ko sa kanya ang lahat ng karangyaan—unlimited credit cards, mamahaling sasakyan, at mga designer bags. Isang buwan na ang nakalipas, inalok ko siya ng kasal at isinuot ko sa kanyang daliri ang isang five-million peso diamond ring. Sa harap ko, napakabait at napakalambing ni Sabrina kay Nanay Carmen.
Ngunit hindi ko alam, ang anghel na inaalagaan ko ay nagtatago ng sungay.
Ang Nakakakilabot na Sorpresa
Isang linggo akong nawala dahil sa isang business trip sa Japan. Natapos ko ang aking mga meeting nang mas maaga, kaya nagdesisyon akong umuwi ng Pilipinas nang walang pasabi. Paboritong araw ni Nanay ngayon dahil magluluto sana siya ng kare-kare, kaya bumili ako ng paborito niyang imported na prutas at isang magandang kwintas bilang sorpresa.
Pagpasok ko sa aming mansyon, napansin kong walang mga katulong sa sala. Tahimik akong naglakad papunta sa kusina, nakangiti at handa nang gulatin si Nanay.
Ngunit bago pa ako makapasok, nakarinig ako ng malakas na kalampag ng nahulog na kaldero, na sinundan ng isang matinis at galit na galit na boses.
“Tanga ka ba?! Tingnan mo ang ginawa mo! Tumalsik ang sabaw sa mamahaling sapatos ko!”
Boses iyon ni Sabrina.
Sumilip ako sa gilid ng pinto. Ang eksenang bumungad sa akin ay nagpapigil sa aking paghinga at nagpakulo sa bawat patak ng dugo sa aking katawan.
Nakaluhod sa malamig na sahig ang aking animnapung taong gulang na ina. Nanginginig siya habang pilit na pinupulot ang mga natapong gulay at sabaw. Sa kanyang harapan, nakatayo si Sabrina, nakapamaywang at tinitingnan ang aking ina nang may matinding pandidiri.
“P-Pasensya na, Sabrina… madulas kasi ‘yung basahan… p-pupunasan ko na lang agad…” umiiyak at garalgal na pakiusap ni Nanay Carmen.
“Wala kang silbi!” bulyaw ni Sabrina, sabay sipa sa paboritong mangkok ni Nanay kaya ito nabasag sa sahig. “Pabigat ka lang sa mansyong ito! Amoy matanda ka at amoy mahirap! Alam mo, hinihintay ko na lang na pakasalan ako ni Julian at makuha ko ang yaman niya. Kapag asawa na niya ako, ipapatapon kita sa pinakamurang home for the aged para mabulok ka roon! Wala kang kwentang matanda!”
“S-Sabrina… parang awa mo na… anak ko si Julian… bahay namin ‘to…” humihikbing sagot ni Nanay, hindi makalaban.
“Bahay ko na ‘to!” sigaw ng kabaliwan ni Sabrina. “Kaya dalian mo! Dilaan mo ‘yang sahig para kuminang, kundi isusumbong kita kay Julian na ninanakawan mo ako!”
Ang Pagbangon ng Galit
Parang pinasabugan ng bomba ang aking utak. Ang babaeng pinag-alayan ko ng yaman at pagmamahal ay tinotorture ang babaeng nagbuwis ng buhay para sa akin!
Nabitawan ko ang mga paper bags na bitbit ko. BLAAAG!
Napatalon sa gulat si Sabrina at napalingon sa pinto. Nang makita niya akong nakatayo doon, namumula ang mga mata at umuusok sa galit, nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. Nalaglag ang kanyang panga.
“J-Julian…?! B-Babe?!” utal-utal niyang tili, mabilis na nag-iba ang ekspresyon ng kanyang mukha. Nagsimula siyang umiyak at umarte na parang biktima. “B-Babe, buti dumating ka! Y-Yung nanay mo kasi, sinadya niyang itapon ang mainit na sabaw sa akin! Sinasaktan niya ako!”
“Tumahimik ka, halimaw!” dumadagundong na bulyaw ko na umalingawngaw sa buong mansyon.
Lumapit ako at walang-awang itinulak si Sabrina palayo. Lumuhod ako at niyakap ko nang napakahigpit ang aking nanginginig na ina.
“Julian… anak… wag mong aawayin si Sabrina… baka iwan ka niya…” umiiyak na bulong ng aking ina, kahit sinaktan na siya ay ako pa rin ang iniisip niya.
Mas lalong nadurog ang puso ko. Tumulo ang aking mga luha. “Ma, patawarin niyo ako… patawarin niyo ako at nagpasok ako ng demonyo sa pamamahay natin.”
Inalalayan kong tumayo si Nanay at pinaupo siya sa silya. Hinarap ko si Sabrina na ngayon ay nanginginig na sa matinding takot, dahan-dahang umaatras patungo sa pader.
“J-Julian, let me explain… n-na-stress lang ako—”
“Sinabi mong wala siyang silbi?!” malamig ngunit nakakamatay na sigaw ko. Naglakad ako palapit sa kanya. “Ang babaeng nilalait mo ay nagtinda ng kakanin sa kalsada habang inuulan para lang makakain ako! Ang basurang tinatawag mo ang nagpatayo ng imperyong pinagpapasasaan mo ngayon! At ikaw?! Anong silbi mo bukod sa pagiging isang magandang linta na sumisipsip ng pera ko?!”
“Babe, please! Mahal kita! Magpapakasal na tayo, ‘di ba?!” umiiyak na pagmamakaawa niya, pinipilit na abutin ang mga kamay ko.
Tiningnan ko ang kanyang kamay. Ang kamay na may suot na limang milyong pisong diyamanteng singsing.
Marahas kong hinablot ang kanyang kamay at sapilitang tinanggal ang singsing sa kanyang daliri. Napasigaw siya sa sakit.
“A-Aray! Julian, singsing ko ‘yan!”
“Singsing ko ‘to na binili ng pera ko!” malamig kong sagot. Tinitigan ko siya nang may purong pandidiri. “Wala nang kasal na magaganap. Ikinakansela ko na ang lahat.”
Ang Pagtatapos ng Prinsesa
Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang aking head of security. “Papasukin niyo ang mga gwardya sa kusina. Ngayon din.”
Pumasok ang apat na malalaking bodyguards.
“Palayasin niyo ang babaeng ito. Ngayon din,” utos ko. “Wag niyo siyang hahayaang kumuha ng kahit ano sa kwarto niya. Lahat ng damit, sapatos, at alahas sa itaas ay binili ko. Lalabas siya ng bahay na ito suot lang ang damit na nakadikit sa katawan niya.”
“HINDI! Julian, hindi mo pwedeng gawin sa akin ‘to! Wala akong pupuntahan! Wala akong pera!” nagwawalang sigaw ni Sabrina habang kinakaladkad siya ng dalawang gwardya.
“Bumalik ka sa kalsada kung saan ka nababagay,” malamig kong hatol. “At bago ko makalimutan, ipapa-block ko ang lahat ng credit cards mo. I-enjoy mo ang pagiging patay-gutom.”
Nagsisigaw at nagmakaawa si Sabrina habang inilalabas siya ng mansyon at itinapon sa labas ng gate na walang dalang kahit anong gamit. Iniwan siya roon na umiiyak, panonoodin ng mga dumadaang sasakyan kung paano bumagsak ang isang “prinsesa.”
Binalikan ko ang aking ina. Binuhat ko siya at dinala sa sala, pinunasan ko ang kanyang mga luha at hinagkan ang kanyang mga kamay.
Natutunan ko sa pinakamasakit na paraan na kahit gaano kaganda ang panlabas na anyo ng isang tao, kung nabubulok naman ang kanyang kaluluwa, wala itong halaga. Ang tanging babaeng nararapat ituring na reyna ay ang babaeng hindi ka iniwan noong mga panahong wala ka pang maibigay sa mundo.
