IBINENTA NG AMA ANG LAHAT NG ARI-ARIAN PARA MAPAG-ARAL ANG KAMBAL NIYANG ANAK — MAKALIPAS ANG 19 NA TAON, BUMALIK SILA PARA DALHIN ANG AMA SA LUGAR NA SA PANAGINIP LANG NITO NAKIKITA
Si Mang Nestor ay isang biyudo. Nang mamatay ang kanyang asawa sa panganganak, naiwan sa kanya ang kambal na babae: sina Kara at Mia.
Dahil sa hirap ng buhay sa probinsya at sa pangarap niyang makapagtapos ang mga anak, gumawa si Nestor ng matinding sakripisyo.
Noong magkokolehiyo na ang kambal, ibinenta ni Nestor ang kaisa-isa nilang kalabaw.
Sumunod, ibinenta niya ang kanilang tricycle na pinapasada niya.
At sa huli, nang kailangan ng malaking pera para sa board exams at tuition sa Maynila, ibinenta ni Nestor ang kanilang lupa at bahay—ang pamana ng kanyang mga magulang.
“Tay, huwag na po. Titigil na lang kami,” iyak ni Kara noon.
“Hindi,” matigas na sabi ni Nestor. “Magdodoktor kayo. Kahit sa kalsada ako tumira, basta makatapos kayo.”
Nagtrabaho si Nestor bilang construction worker at kargador sa palengke. Tumira siya sa isang maliit na barong-barong (shanty) na gawa sa tagpi-tagping yero. Tiniis niya ang init, ulan, at gutom. Madalas, asin at kanin lang ang kinakain niya para maipadala ang lahat ng sweldo sa kambal sa Maynila.
Lumipas ang 19 na taon.
Si Nestor ay 65 anyos na. Mahina na ang tuhod, malabo ang mata, at kulubot na ang balat. Matagal na siyang hindi nakikita ng kambal dahil naging busy ang mga ito sa residency at trabaho sa abroad. Padala lang ng pera ang natatanggap niya.
“Baka nakalimutan na nila ako,” bulong ni Nestor habang nakaupo sa labas ng kanyang barong-barong. “Okay lang. Ang mahalaga, maganda ang buhay nila.”
Isang hapon, habang nagwawalis si Nestor, may humintong dalawang itim na Land Cruiser sa tapat ng kanyang kubo.
Bumaba ang dalawang babae. Magkamukha. Maganda. Naka-suot ng mamahaling damit at sunglasses.
Sina Kara at Mia.
“Tay!” sigaw nila. Tumakbo sila at niyakap ang kanilang ama na amoy-araw at luma ang damit.
“Mga anak ko…” iyak ni Nestor. “Ang gaganda niyo na.”
“Tay, mag-impake po kayo,” sabi ni Mia. “Aalis tayo ngayon din.”
“Saan tayo pupunta? Wala akong maayos na damit,” hiya ni Nestor.
“Kami na ang bahala, Tay. Sumama ka na lang.”
Isinakay nila si Nestor sa kotse. Binihisan nila ito ng bagong Barong Tagalog sa loob ng sasakyan.
Nagbiyahe sila nang malayo. Inakala ni Nestor na dadalhin siya sa isang restawran o sa bahay ng mga anak sa Maynila.
Pero huminto ang sasakyan sa isang lugar na pamilyar kay Nestor.
Huminto sila sa harap ng isang malawak na lupain.
Napaluha si Nestor. “Ito… ito ‘yung lupa natin dati na binenta ko…”
Pero wala na ang lumang bahay kubo doon.
Sa halip, nakatayo doon ang isang napakalaki at modernong gusali. Kulay puti ito, gawa sa salamin, at napakalinis tignan. Maraming tao, nars, at pasyente ang pumapasok at lumalabas.
“Anong ginagawa natin dito?” tanong ni Nestor.
Inalalayan siya ng kambal papunta sa harap ng gusali.
“Tumingala ka, Tay,” sabi ni Kara. “Basahin mo.”
Tumingala si Nestor. Binasa niya ang malaking letrang nakalagay sa itaas ng gusali.
NESTOR GARCIA MEDICAL CENTER
Nalaglag ang panga ni Nestor. Napahawak siya sa dibdib niya.
“Sa… sa akin?”
“Binili namin pabalik ang lupa, Tay,” paliwanag ni Mia habang umiiyak. “Limang taon kaming nag-ipon sa Amerika. Binili namin ang lupa kung saan kami lumaki, at tinayuan namin ng ospital.”
“At Tay,” dagdag ni Kara. “Ito ay Charity Hospital. Libre ang gamot at check-up para sa mga mahihirap na tulad natin dati. Dahil alam namin kung gaano kahirap magkasakit kapag walang pera.”
Pinasok nila si Nestor sa loob. Lahat ng staff—doktor, nars, guard—ay tumigil sa ginagawa nila at pumalakpak.
Dinala siya sa Top Floor. Sa “Executive Office.”
“Ito ang opisina mo, Tay,” sabi ni Mia. “Ikaw ang Chairman ng ospital na ‘to. Hindi ka na magbubuhat ng sako. Uupo ka na lang dito at mag-uutos.”
Pero may isa pa silang surprise.
Binuksan ni Kara ang kurtina sa opisina.
Sa labas ng bintana, kitang-kita ang isang maliit na garden sa rooftop. At sa gitna noon, nandoon ang luma at kinakalawang na Jeepney na ibinenta ni Nestor noon.
Hinanap nila ito at binili pabalik, tapos ay inilagay sa rooftop bilang monumento.
“Ang jeep na ‘yan ang nagpaaral sa amin,” sabi ni Kara. “At ikaw, Tay, ang naging gasolina ng mga pangarap namin.”
Napahagulgol si Nestor. Niyakap niya ang dalawang anak.
“Akala ko, nawala na ang lahat sa akin,” iyak ng matanda. “Yun pala… itinago niyo lang at pinalago.”
Sa araw na iyon, ang amang nagbenta ng lahat ay nakatanggap ng higit pa sa kaya niyang bayaran—ang karangalan, ang pagmamahal, at ang legasiya na habambuhay na maglilingkod sa bayan.
