“IBINENTA ANG HULING LUPA PARA SA PABORITONG KUYA, HABANG ANG BUNSO AY PINAG-WORKING STUDENT… 10 TAON MAKALIPAS, NAG-APPLY NG TRABAHO ANG KUYANG BAON SA UTANG SA KUMPANYA NG BUNSONG CEO!”
“Heto na, Eric, anak. Naibenta na namin ang kaisa-isa nating lupa,” masayang inabot ni Mang Tony ang isang makapal na brown envelope sa kanyang panganay na anak. “Gamitin mo ‘yan para sa tuition at pocket money mo sa Amerika. Ikaw ang pag-asa ng pamilyang ito!”
Tuwang-tuwa si Eric. Kinuha niya ang pera at niyakap ang kanyang mga magulang.
Sa isang sulok, nakatayo ang bunsong si Maya. Naiiyak siyang lumapit sa kanyang ina. “Ma… paano naman po ang tuition ko sa kolehiyo? Sabi niyo po paghahatian namin ni Kuya ang napagbentahan ng lupa?”
Hinarap siya nang masungit ni Aling Rosa. “Aba, Maya! Intindihin mo ang Kuya mo! Sa Amerika siya mag-aaral, mas kailangan niya ng malaking pera! Babae ka lang, mag-aasawa ka rin naman. Kung gusto mong mag-aral, pumasok ka sa public school at mag-working student ka! Huwag kang maging pabigat!”
Napayuko si Maya, tumutulo ang luha. Umalis si Eric papuntang Amerika na dala ang lahat ng yaman ng pamilya, habang si Maya ay naiwan para maglinis ng sahig sa isang fast-food chain para lang makapag-aral sa gabi.
Lumipas ang 10 taon.
Ibang-iba na ang sitwasyon. Si Eric, na inasahang magiging matagumpay, ay inubos ang pera sa party, sugal, at pagbili ng mga mamahaling sasakyan sa Amerika para magpasikat. Nang maubos ang pera, umutang siya nang umutang hanggang sa ma-deport siya pabalik ng Pilipinas.
Umuwi si Eric na walang dalang diploma at may utang na limang milyong piso. Umiiyak ang kanyang mga magulang, hindi makapaniwala na ang kanilang “paboritong investment” ay naging isang malaking failure.
Dahil sa matinding pressure ng mga pinagkakautangan, naghanap ng trabaho si Eric. Nakakita siya ng opening para sa isang Senior Manager position sa M.A. Empire Holdings, ang isa sa pinakamabilis lumagong kumpanya sa bansa. Malaki ang sahod, kaya desidido siyang makuha ito.
Araw ng final interview.
Nakasuot si Eric ng hiniram na suit sa kanyang kaibigan. Kabadong-kabado siya habang ipinapasok ng sekretarya sa pinakamalaking opisina sa top floor.
Nakatayo ang CEO, nakatalikod at nakatingin sa malaking glass window. Naka-suot ito ng eleganteng power suit.
“Good morning, Madam CEO,” bati ni Eric, pilit pinapatapang ang boses. “Ako po si Eric Villanueva. Nag-aapply po bilang Senior Manager. Marami po akong naging experience sa Amerika—”
Dahan-dahang humarap ang CEO.
Nanlaki ang mga mata ni Eric. Parang huminto ang ikot ng mundo niya. Ang tuhod niya ay biglang nanghina.
Ang babaeng nasa harap niya… ang bilyonaryang CEO ng kumpanyang pinapangarap niya… ay walang iba kundi ang kapatid niyang tinawag nilang pabigat!
“M-Maya?!” nanginginig na bulong ni Eric. Nalaglag ang hawak niyang folder. “I-Ikaw ang CEO?!”
Ngumiti si Maya. Isang ngiti na malamig pero puno ng awtoridad. Umupo siya sa kanyang leather swivel chair.
“Have a seat, Applicant,” pormal na sabi ni Maya.
“M-Maya, kapatid mo ako!” lumapit si Eric at halos umiyak sa gulat at saya. “Diyos ko, ang yaman mo na! Ikaw ang may-ari nito?! Edi sana pala hindi na ako nag-apply, pwede mo na akong gawing Vice President agad! Maya, kailangan ko ng tulong mo, baon ako sa utang!”
Tinignan ni Maya ang resume ni Eric.
“Vice President?” malamig na tanong ni Maya. Binitawan niya ang resume ni Eric sa mesa. “Tinignan ko ang background mo, Eric. Sampung taon ka sa Amerika, pero wala kang tinapos. Puro utang at records ng sugal ang iniwan mo doon. Paano ko ibibigay ang kumpanya ko sa isang taong hindi marunong magpahalaga sa sakripisyo ng iba?”
“Maya, nagkakamali ako, oo! Pero dugo at laman mo ako!” pagdadahilan ni Eric. “Paborito ako nina Nanay at Tatay!”
“Oo, paborito ka nila,” sagot ni Maya, nag-iigting ang panga. “Ibinigay nila sa’yo ang huling lupa natin. Habang ako? Naghuhugas ako ng pinggan sa fast-food hanggang madaling araw. Natulog ako sa bangketa noong pinaalis ako sa inuupahan ko dahil pinadala nila lahat ng pera sa’yo sa Amerika. Pinag-aral ko ang sarili ko at itinayo ko ang kumpanyang ito mula sa wala.”
Napaluhod si Eric sa sahig, umiiyak. “Patawarin mo ako, Maya. Patawarin mo kami.”
“Pinapatawad ko na kayo matagal na,” mahinahong sabi ni Maya. “Pero sa kumpanya ko, merit at hard work ang batayan, hindi paboritismo.”
May pinindot si Maya sa kanyang telepono. Pumasok ang HR Manager.
“Ms. Cruz,” utos ni Maya sa HR. “Hindi qualified si Mr. Villanueva bilang Senior Manager. Wala siyang experience. Pero narinig ko na kulang tayo sa tao sa Maintenance Department. Tanggapin niyo siya bilang Junior Janitor. Minimum wage.”
Humarap si Maya kay Eric na nakanganga sa gulat.
“Gusto mo ng trabaho para mabayaran ang utang mo, ‘di ba? Iyan ang kaya kong ibigay sa’yo,” malamig na sabi ni Maya. “Mag-simula ka sa ibaba, tulad ng ginawa ko.”
Umalis si Eric sa opisina na hiyang-hiya at umiiyak. Tinanggap niya ang trabaho bilang janitor dahil wala siyang ibang choice. Nang malaman ito nina Mang Tony at Aling Rosa, napahagulgol sila sa matinding pagsisisi. Ang anak na binigyan nila ng lahat ng yaman ay ngayon naglilinis ng sahig ng anak na ipinagkait nila ng lahat.
WAKAS.
