“HUWAG MONG HAWAKAN ANG KOTSE KO! ANG DUMI NG KAMAY MO!” — SIGAW NG DONYA SA CAR WASH BOY… PERO NAMUTLA SIYA NANG ILABAS NITO ANG SUSI NG ROLLS-ROYCE AT SABIHING “NAGLALARO LANG AKO SA PAGLILINIS NG KOTSE KO.”
Si Donya Stella ay kilala sa pagiging masungit at matapobre. Mahilig siyang ipangalandakan ang kanyang yaman. Isang hapon, dinala niya ang kanyang bagong Mercedes Benz sa isang sikat na Car Wash Center.
Habang naghihintay sa lounge, nakita niya sa CCTV monitor ang isang binata na nagpupunas ng kanyang kotse. Naka-shorts lang ito, basa ang t-shirt, at may mga bula ng sabon sa kamay.
Lumabas si Donya Stella at sumigaw.
“HOY! Tigilan mo ‘yan!” bulyaw niya habang papalapit sa binata.
Nagulat ang binata, si Kenzo. “Po? Bakit po Ma’am?”
“Huwag mong hawakan ang kotse ko gamit ‘yang marumi mong kamay!” sigaw ni Donya Stella. “Tignan mo nga ang itsura mo! Ang dugyot! Baka magasgasan ang Benz ko dahil sa kalyo mo! Saan ba ang Manager dito? Bakit kumuha ng batang kalye para maglinis ng luxury car?!”
“Ma’am, malinis po ang kamay ko. Sabon lang po ito,” mahinahong paliwanag ni Kenzo. “Gusto ko lang po siguraduhin na makintab ang sasakyan niyo.”
“Wala akong pakialam! Umalis ka diyan! Tatawag ako ng ibang maglilinis! Layas!” pandidiri ni Donya Stella. Kumuha pa siya ng tissue at pinunasan ang pinto ng kotse na hinawakan ni Kenzo, para bang may nakakahawang sakit ang binata.
Sa halip na magalit o yumuko, ngumiti lang si Kenzo.
“Pasensya na po kung na-offend kayo sa itsura ko,” sabi ni Kenzo.
Kumuha siya ng tuwalya at pinunasan ang kanyang kamay. Pagkatapos, dinukot niya ang isang bagay mula sa bulsa ng kanyang basang shorts.
Isang susi ng kotse. Pero hindi ito ordinaryong susi. Susi ito na may logo na ‘RR’.
Pinindot ni Kenzo ang button sa susi.
CHIRP! CHIRP!
Sa kabilang VIP bay, bumukas ang ilaw at bumusina nang mahina ang isang napakakinang na Rolls-Royce Phantom—ang pinakamahal na kotse sa buong shop.
Nanlaki ang mga mata ni Donya Stella. Nalaglag ang hawak niyang tissue.
“S-Sa’yo ‘yan?” utal na tanong ni Donya Stella.
“Opo,” sagot ni Kenzo habang naglalakad palapit sa Rolls-Royce. “Medyo bored lang po kasi ako sa bahay kaya naisipan kong pumunta dito para maglinis… ng mga kotse ko.”
Biglang tumakbo palabas ang Manager ng Car Wash at ang buong staff. Lahat sila ay yumuko kay Kenzo.
“Good afternoon, Sir Kenzo!” bati nila nang sabay-sabay.
“Sir Kenzo?!” gulat na tanong ni Donya Stella sa Manager.
“Opo, Ma’am,” sagot ng Manager. “Siya po si Kenzo Tan. Ang anak ng may-ari ng Car Wash na ito, at siya rin po ang may-ari ng lupa na kinatitirikan ng building na ‘to. Hobby lang po niya ang maglinis ng kotse kapag stress siya sa business niya.”
Namutla si Donya Stella. Parang hihimatayin siya sa hiya. Ang lalaking tinawag niyang “dugyot” at “batang kalye” ay bilyonaryo pala at amo ng pinupuntahan niyang shop!
“S-Sir Kenzo… I’m sorry… H-Hindi ko alam…” nauutal na paghingi ng tawad ni Donya Stella.
Binuksan ni Kenzo ang pinto ng kanyang Rolls-Royce. Humarap siya kay Donya Stella.
“Ayos lang po ‘yun, Ma’am,” nakangiting sabi ni Kenzo. “Pero sa susunod po, huwag niyo sanang husgahan ang mga naglilinis ng kotse niyo. Kasi kung wala sila, sino ang magpapakintab ng yaman na ipinagmamalaki niyo?”
Sumakay si Kenzo sa kanyang Rolls-Royce at umalis, iniwan si Donya Stella na pulang-pula ang mukha at pinagtitinginan ng ibang customer. Simula noon, hindi na siya naging matapobre sa kahit sinong manggagawa.
WAKAS.
