HINIRAM NG BEST FRIEND KO ANG BUONG IPON KO NA €8,000 AT NAGLAHO PARANG BULA — MAKALIPAS ANG TATLONG TAON, BUMALIK SIYA SA KASAL KO SAKAY NG FERRARI AT INABUTAN AKO NG SOBRENG NAGPATIGIL NG MUNDO KO
Si Rina at Carla ay magkababata. Para na silang magkapatid. Sabay silang lumaki sa hirap, sabay nangarap, at sabay nagtrabaho bilang OFW sa Italy.
Si Rina ay masinop. Ang bawat Euro na kinikita niya sa paglilinis ng bahay at pag-aalaga ng bata ay itinatabi niya. Ang pangarap niya ay makapagpakasal sa kanyang boyfriend na si Mark at makapagpatayo ng sariling bahay sa Pilipinas. Matapos ang limang taong pagbabanat ng buto, nakaipon siya ng €8,000 (humigit-kumulang Php 480,000).
Si Carla naman ay medyo risk-taker. Mahilig sa negosyo, pero laging palpak.
Isang gabi, umiiyak na kumatok si Carla sa apartment ni Rina sa Milan.
“Bes, tulungan mo ako,” hagulgol ni Carla. “May nahanap akong investment. Sigurado ‘to. Kailangan ko ng €8,000. Kapag hindi ako nakabayad sa pinagkautangan ko sa una kong negosyo, papatayin daw ako ng mafia. Parang awa mo na, Rina. Ikaw lang ang pag-asa ko.”
Nagdalawang-isip si Rina. Iyon ang wedding fund niya. Iyon ang dugo at pawis niya.
“Carla, pangkasal namin ‘to ni Mark next year,” sabi ni Rina.
“Bes, pangako. Babayaran kita. Doble pa. Bigyan mo lang ako ng anim na buwan. Buhay ko ang nakataya dito.”
Dahil mahal niya ang kaibigan at ayaw niya itong mapahamak, ibinigay ni Rina ang pera. Inabot niya ang sobre na naglalaman ng kanyang pangarap.
“Salamat, Bes! Hinding-hindi kita makakalimutan!” yakap ni Carla.
Kinabukasan, nawala si Carla.
Hindi na siya umuwi sa apartment. Ang kanyang Facebook account ay deactivated. Ang number niya ay hindi na ma-contact. Pumunta si Rina sa pinagtatrabahuhan ni Carla, pero sabi ng amo nito, nag-resign na daw ito at lumipad na pa-ibang bansa.
Gumuho ang mundo ni Rina.
“Sabi ko sa’yo eh!” galit na sabi ni Mark. “Masyado kang mabait! Ninakawan ka ng best friend mo! Paano na tayo? Paano na ang kasal natin?”
Dahil sa nangyari, na-delay ang kasal. Kinailangan ni Rina na magtrabaho ng doble-kayod. Naglinis siya ng tatlong bahay sa isang araw. Halos hindi na siya natutulog mabawi lang ang nawalang pera. Ang tiwala niya sa tao ay nawasak. Isinumpa niya si Carla.
Lumipas ang tatlong taon.
Nakaipon ulit si Rina, pero hindi na kasing laki ng dati. Nagdesisyon sila ni Mark na ituloy ang kasal sa Pilipinas, pero budget wedding na lang.
Ginanap ang kasal sa isang simpleng garden sa Tagaytay. Hindi ito engrande. Ang pagkain ay tama lang. Ang gown ni Rina ay nirentahan lang. Pero masaya siya dahil natuloy din sa wakas.
Habang nasa reception at kumakain ang mga bisita, biglang nagkaroon ng komosyon sa parking lot.
VROOOOM!
Isang malakas na ugong ng makina ang narinig. Lahat ng bisita ay napatingin.
Isang kulay pulang Ferrari ang huminto sa tapat mismo ng entrance ng garden. Bumaba ang driver at pinagbuksan ang pasahero.
Bumaba ang isang babae. Nakasuot ng designer suit, naka-shades na Gucci, at may bitbit na Hermes bag. Ang aura niya ay parang bilyonarya.
Tinanggal niya ang shades niya.
Si Carla.
Nanlaki ang mata ni Rina. Napatayo siya. Bumalik ang galit ng nakaraan. Ang babaeng nagnakaw ng pangarap niya ay nandito ngayon, nagpapasikat sa kasal niya?
Naglakad si Carla palapit sa couple’s table. Ang mga guards at bisita ay tumabi dahil sa lakas ng presensya nito.
“Anong ginagawa mo dito?” nanginginig na tanong ni Rina. “Matapos mo akong takbuhan? Matapos mong nakawin ang pera ko? Ang kapal ng mukha mong magpakita dito nang naka-Ferrari habang kami naghihirap!”
Hindi sumagot si Carla. Kalmado lang siya.
“Rina,” sabi ni Carla, ang boses ay seryoso pero malambing. “Happy Wedding.”
“Umalis ka na!” sigaw ni Mark. “Wala kaming panahon sa mga manloloko!”
“Aalis ako,” sagot ni Carla. “Pero bago ‘yun, tanggapin mo muna ito. Regalo ko sa kasal niyo. At kabayaran sa utang ko.”
Inabot ni Carla ang isang makapal na gintong sobre.
“Huwag mong tatanggihan ‘yan, Bes. Pinaghirapan ko ‘yan ng tatlong taon.”
Pagka-abot ng sobre, tumalikod si Carla. “Kumain na kayo. Pasensya na sa abala.” Sumakay siya ulit sa Ferrari at humarurot paalis, iniwan ang lahat na nakanganga.
Nanginginig ang kamay ni Rina habang hawak ang sobre.
“Huwag mong buksan, baka bomba ‘yan o kalokohan lang,” sabi ni Mark.
Pero binuksan pa rin ni Rina.
Sa loob, may tatlong papel.
Ang una ay isang Bank Cheque.
Nakapangalan kay Rina.
Ang halaga: €800,000 (Humigit-kumulang 50 Million Pesos).
Nalaglag ang panga ni Rina. Ang €8,000 na hiniram noon… binalik ng 100 times?
Ang pangalawang papel ay isang Title Deed. Titulo ng isang Rest House sa Switzerland. Nakapangalan na kay Rina at Mark.
At ang pangatlo ay isang sulat.
Dearest Bes Rina,
Alam ko, galit na galit ka sa akin. Alam ko, tinawag mo akong magnanakaw. Tinanggap ko ‘yun.
Noong gabing humiram ako sa’yo, hindi totoo na may pinagkakautangan ako sa mafia. Nagsinungaling ako. Ang totoo, may nahanap akong “Once in a Lifetime” opportunity sa Crypto at Tech Start-up sa Germany. Kailangan ko ng puhunan agad-agad, at alam kong hindi mo ako pauutangin kung sasabihin kong isusugal ko sa negosyo ang wedding fund mo.
Kaya ninakaw ko ang pera mo. At nagtago ako. Nagtago ako dahil natakot ako na baka malugi ako at wala akong maibalik. Nangako ako sa sarili ko na hindi ako magpapakita sa’yo hangga’t hindi ko napapalago ang €8,000 mo. Nagtrabaho ako ng 20 hours a day. Natulog ako sa kalsada sa Berlin para makatipid. Ilang beses akong muntik sumuko.
Pero naging matagumpay ang kumpanya. Naging milyonarya ako, Bes. At dahil ikaw ang namuhunan sa akin noong walang-wala ako, sa’yo ang kalahati ng tagumpay ko.
Ang €800,000 ay ang tubo ng pera mo. Ang Rest House sa Switzerland ay regalo ko para sa Honeymoon niyo.
Salamat sa pagtitiwala, kahit napilitan ka lang noon. Sorry kung nasaktan kita. Sana mapatawad mo ako.
Nagmamahal,
Carla
Napaupo si Rina at humagulgol. Ang luhang pumatak ay hindi na luha ng galit, kundi luha ng ginhawa at pagkamangha.
Ang kaibigan niya ay hindi siya kinalimutan. Sa loob ng tatlong taon na akala niya ay nagpapakasasa ito, naghihirap din pala ito para tuparin ang pangako na babayaran siya ng higit pa sa inaakala niya.
“Mark…” iyak ni Rina, ipinakita ang tseke. “Mayaman na tayo.”
Nagyakapan sila. Ang simpleng kasal ay naging simula ng isang marangyang buhay.
Hinanap ni Rina si Carla matapos ang ilang araw. Nagkita sila, nag-iyakan, at nagpatawaran. Nalaman ni Rina na ang tunay na kaibigan ay hindi nasusukat sa oras ng ginhawa, kundi sa kung paano sila bumabawi sa oras na kaya na nilang ibigay ang mundo sa taong tumulong sa kanila noong sila ay nasa ilalim.
