HINILA NG BIYENAN KO ‘YUNG UPUAN KAHIT 8 MONTHS BUNTIS AKO, KAYA NANG DUMUGO AKO SA SAHIG, TUMIGIL ANG MGA TAWANAN NILA
Ako si Maya. Walong buwan na akong buntis. Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama ni Rafael, tiniis ko ang lahat ng pangungutya at pang-aapi ng kanyang ina, si Doña Carmela. Sa paningin nila, isa lang akong ulilang walang maipagmamalaki, isang babaeng kumapit lang daw sa yaman ng kanilang pamilya.
Ang hindi nila alam, sa likod ng mga simpleng damit ko ay nakatago ang tunay kong pagkatao. Ako ang nag-iisang tagapagmana at Chairwoman ng Crescent Imperial Holdings, ang pinakamalaking conglomerate na nagmamay-ari ng mga bangko at real estate sa buong bansa. Kung naging Bise-Presidente man si Rafael sa kumpanyang pinapasukan niya, iyon ay dahil palihim ko siyang pinondohan. Pinili kong magpanggap na mahirap dahil naniwala akong may tunay na pag-ibig sa mundo na hindi nabibili ng pera. Napakalaki kong tanga.
Isang gabi, nagdaos ng isang malaking grand family banquet ang pamilya ni Rafael sa kanilang mansyon upang ipagdiwang ang kanyang promosyon. Punong-puno ang grand hall ng mga mayayamang bisita, kumikinang na mga alahas, at malakas na tawanan.
Dahil walong buwan na ang dinadala ko, mabilis akong napagod at nahilo. Sumasakit ang aking balakang kaya dahan-dahan akong naglakad patungo sa isang bakanteng upuan malapit sa grand table.
Nang palabas na ako ng hininga at akmang uupo… nakita ko ang isang malademonyong ngiti sa labi ng aking biyenan.
Mabilis pa sa alas-kwatro, marahas na hinila ni Doña Carmela ang silya mula sa likuran ko.
BLAG!
Bumagsak nang napakalakas ang buo kong katawan sa matigas na marmol na sahig. Umalingawngaw ang tunog ng pagkabagok ng aking likuran, pero ang mas nakapanlulumo ay ang matinding paghapdi na tila pinupunit ang aking sinapupunan. Parang may pumutok sa loob ko.
“AAAAAHHHHHH!!!”
Isang napakalakas at nakakabinging sigaw ng pagdurusa ang kumawala sa aking lalamunan. Dahil sa tindi ng sigaw ko, biglang namatay ang musika. Tumigil ang lahat ng usapan sa loob ng grand hall. Nalaglag ang mga tinidor at baso ng mga bisita habang gulat silang nakatingin sa akin.
Napaiyak ako sa sobrang sakit. Napakapit ako nang mahigpit sa malaki kong tiyan. Nang tingnan ko ang aking mga hita, nakita ko ang mainit at pulang likido na mabilis na kumakalat sa aking puting bestida patungo sa malamig na sahig. Dugo. Dinudugo ako nang malakas.
“A-Anak ko… Rafael… tulungan mo ang anak natin…” umiiyak kong pagmamakaawa, nanginginig ang mga kamay na nakalahad sa asawa ko habang namimilipit ako sa sakit.
Ngunit hindi tumakbo si Rafael palapit sa akin. Nanatili siyang nakatayo sa tabi ng kanyang ina, nakapamulsa, at bakas ang matinding inis sa kanyang mukha.
“Oops! Nadulas ang kamay ko,” malakas na halakhak ni Doña Carmela na bumasag sa katahimikan ng kwarto. “Tingnan niyo nga naman ang babaeng ‘to, napaka-clumsy! Simpleng pag-upo hindi magawa. Ganyan talaga kapag walang breeding, nag-iiskandalo para sirain ang party ng anak ko!”
“Rafael… parang awa mo na… mamamatay ang baby natin…” humahagulgol kong tawag sa kanya. Wala na akong pakialam sa hiya, gusto ko lang mabuhay ang anak ko.
Lumapit nang kaunti si Rafael, ngunit hindi para buhatin ako. Tiningnan niya lang ang dugong kumakalat sa sahig. “Maya, tumigil ka nga sa pag-iinarte. Napakapabigat mo! Nakakahiya ka sa mga bisita ko. Kung makunan ka man ngayon, baka pabor pa ‘yon sa akin para makalaya na ako sa’yo!”
Ang mga salitang iyon ay parang mga balang bumaon sa puso ko. Wala silang awa. Halimaw ang pamilyang ito. Ginusto nilang patayin ang sarili nilang dugo at laman.
Ang matinding sakit sa aking katawan ay napalitan ng isang nag-aapoy na galit. Galit na kayang sumunog ng buong pagkatao nila. Habang nakahawak sa tiyan ko ang aking kanang kamay, nanginginig na inilabas ng kaliwang kamay ko ang isang itim na custom-made phone mula sa aking clutch bag. Isang device na direktang naka-link sa aking Global Security at Crisis Command Center.
Pinindot ko ang emergency override at nag-type ng tatlong salita.
“Execute Directive Crimson.”
Send.
Ibinalik ko ang phone sa bag. Sa gitna ng pagtagas ng aking dugo at pagluha, tiningnan ko si Rafael at ang kanyang ina nang may mga matang parang yelo.
“Pinagtangkaan niyo ang buhay ng anak ko…” bulong ko, ngunit sapat para marinig nila. “Sisingilin ko kayo ng dugo. Maghihintay ako… limang minuto.”
“Nababaliw na ang patay-gutom!” tawa ni Doña Carmela. “Guards! Kaladkarin niyo nga ang duguang ‘yan palabas! Kadiri ang mantya sa sahig ko!”
MAKALIPAS ANG ISANG MINUTO…
Bago pa man makalapit ang mga guards ng mansyon, yumanig ang buong paligid dahil sa napakalakas na tunog ng isang malaking helicopter na nag-landing mismo sa damuhan sa labas ng mansyon. Kasabay nito ay ang pag-alingawngaw ng mga sirena mula sa sampung itim na SUV na sumira sa main gate.
MAKALIPAS ANG TATLONG MINUTO…
Bumukas nang malakas ang malaking pinto ng grand hall. Pumasok ang isang pangkat ng mga world-class na doktor at paramedics, kasunod ang mahigit dalawampung armadong Elite Security Personnel na naka-body armor at may hawak na matataas na kalibre ng baril. Walang nakapalag. Mabilis akong inasikaso ng mga doktor at dahan-dahang isinakay sa isang advanced medical stretcher.
“Madam Chairwoman! We are sorry we are late!” sabay-sabay na yumuko ang mga armadong guwardiya sa harap ko.
MAKALIPAS ANG LIMANG MINUTO…
Nag-ring ang telepono ni Rafael. Nanginig ang kamay niyang sinagot ito dahil ang Caller ID ay ang Global President ng mismong kumpanya niya. “Hello, Sir President—” “RAFAEL! You are fired! Tinanggal na ng Crescent Imperial ang lahat ng investments sa kumpanya natin! Lahat ng properties, kotse, at bank accounts na nakapangalan sa’yo ay na-freeze at binawi na ng bangko ngayon din! Ano bang ginawa mong tarantado ka sa Chairwoman namin?!”
Bumagsak ang cellphone mula sa kamay ni Rafael. Namutla siya na parang nakakita ng kamatayan. “C-Chairwoman… ng Crescent Imperial?”
Naglakad palapit kina Rafael at Doña Carmela ang aking Head of Security.
“Ang babaeng pinadugo niyo at pinagtawanan ngayon lang ay si Madam Maya, ang nag-iisang may-ari at Supreme Chairwoman ng Crescent Imperial Holdings!” malakas na sigaw ng Head of Security na nagpayanig sa buong kwarto. “Lahat ng kayamanan niyo, pati ang mansyong kinatatayuan niyo ngayon, ay pag-aari niya. At ngayon… binabawi niya na ang lahat.”
Bumagsak ang mga tuhod ni Doña Carmela sa sahig. Nalaglag ang mga panga ng lahat ng bisitang kanina ay nakikitawa. Nagsimula silang mag-panic at tumakbo palabas para hindi madamay sa galit ko.
“M-Maya! Asawa ko!” umiiyak na gumapang si Rafael palapit sa stretcher ko, ngunit agad siyang tinadyakan ng mga guwardiya ko sa mukha. “Parang awa mo na! Buntis ka! Tatay ako ng anak mo! Wag mong bawiin ang lahat sa amin!”
Tiningnan ko siya mula sa stretcher. Humihina na ang aking hininga, ngunit ang boses ko ay puno ng kapangyarihan at pagkamuhi.
“Wala kang anak, Rafael. Pinatay niyo siya kanina nang pagtawanan niyo ako,” malamig kong sabi. Tiningnan ko ang Head of Security. “Marcus, i-lockdown ang buong mansyon. I-turnover these two to the NBI for double Attempted Murder. Gusto kong mabulok sila sa kulungan nang walang ni isang kusing na pampyansa.”
“Masusunod po, Madam.”
Habang itinutulak ang stretcher ko palabas patungo sa helicopter para isalba ang buhay ko at ng anak ko, naiwan sa loob ng grand hall ang nakakabinging iyak, hagulgol, at pagmamakaawa ni Rafael at ng kanyang ina.
Nawala ang lahat sa kanila sa isang iglap. Isang habambuhay na pagdurusa sa likod ng rehas at kumukulong impyerno ang naging kapalit ng isang upuang hinila nila.
