HINILA NG BIYENAN KO ANG UPUAN KO HABANG 8-MONTHS BUNTIS

HINILA NG BIYENAN KO ANG UPUAN KO HABANG 8-MONTHS BUNTIS AKO PARA PAUPUIN ANG KABIT NG ANAK NIYA… PERO ANG PAGBAGSAK KONG IYON ANG NAGPABAGSAK SA BUONG IMPERYO NILA.

Nang hilahin ng biyenan kong si Doña Carmen ang upuan mula sa ilalim ko sa aming Grand Family Reunion, bumagsak nang malakas ang walong-buwang buntis kong katawan sa marmol na sahig.

“AHHH!” Ang sigaw ko ay umalingawngaw at nagpatigil sa lahat ng usapan at tawanan sa loob ng grand hall.

Hawak ang malaki kong tiyan, namimilipit ako sa sakit. Inaasahan kong tatakbo ang asawa kong si Leandro para tulungan ako. Pero hindi siya gumalaw. Sa halip, humalakhak si Doña Carmen habang nakatingin sa akin mula sa itaas.

“Ayan! Bagay lang sa’yo ‘yan, linta!” sigaw ng biyenan ko. “Tumayo ka na diyan at lumayas! Dahil ang upuang ‘yan ay para sa tunay na reyna ng pamilyang ito!”

Mula sa likuran ni Leandro, lumabas ang isang pamilyar na babae. Si Samantha—ang kanyang “Executive Secretary.” Naka-angkla siya sa braso ni Leandro, nakangisi habang suot ang isang mamahaling kwintas.

“Sorry, Clara,” malamig na sabi ni Leandro. “Matagal na kitang gustong hiwalayan. Ngayong nakuha na natin ang multi-million investment para sa kumpanya ko, hindi ko na kailangan ng isang walang kwentang probinsyanang tulad mo. Papakasalan ko na si Samantha.”

“Oo nga,” dagdag ni Samantha, naka-cross arms. “Kaya pwede ba, kunin mo na ang mga gamit mo? Nakakadiri kasing makita kang nagkakalat dito sa mansyon NAMIN.”

Bulung-bulungan ang mga kamag-anak nila. Walang tumulong sa akin. Lahat sila ay nakikitawa, iniisip na isa lang akong pabigat. Ang hindi nila alam, sa oras na tumayo ako, tapos ang maliligayang araw nila.

Pinilit kong tumayo kahit sumasakit ang balakang ko. Huminga ako nang malalim. Nawala ang mga luha ko, at napalitan ito ng isang malamig na ngiti.

“Leandro,” sabi ko habang pinapagpag ang dumi sa damit ko. “Akala mo ba talaga, pera ng bangko ang pumasok sa kumpanya mo?”

Kumunot ang noo niya. “Anong pinagsasabi mo?!”

Kinuha ko ang cellphone ko mula sa aking bag at pinindot ang speed dial. Naka-loudspeaker ito. “Attorney Valderama,” sabi ko, sapat ang lakas para marinig ng lahat. “I-execute na ang kasunduan. Hatakin lahat ng shares ko mula sa Leandro Group of Companies. I-freeze ang lahat ng corporate accounts nila. Ngayon din.”

Pinatay ko ang tawag at tumingin sa kanila. “Ano ‘yon? Baliw ka na ba?!” asik ni Doña Carmen.

Ilang segundo lang, biglang nag-ring ang cellphone ni Leandro. Sinagot niya ito. Wala pang isang minuto, namutla siya. Nalaglag ang panga niya at nanginginig ang mga kamay. “A-Ano?! Anong ibig mong sabihin na-freeze ang accounts?! Paanong nag-pull out ang Lionheart Consortium?!” nanginginig na sigaw ni Leandro sa kausap niya.

Ngumiti ako. “Ako ang CEO at nag-iisang tagapagmana ng Lionheart Consortium, Leandro. Ginamit ko lang ang dummy corporation na ‘yon para isalba ang palugi mong negosyo dahil asawa kita at ama ka ng dinadala ko. Pero dahil tinapon mo ako para sa babaeng ‘yan… binabawi ko na ang lahat ng pera ko.”

Nanlaki ang mga mata ni Samantha. “B-Babe? Anong ibig sabihin nito? Wala ka nang pera?!”

Bumaling ako kay Doña Carmen na ngayon ay parang estatwa sa takot. “At itong mansyon? Binili ko ito in cash noong isang taon, nakapangalan sa kumpanya ko. Isa kayong malaking pamilya ng mga squatter sa sarili kong pamamahay.”

Sumenyas ako sa limang private bodyguards ko na nakatayo lang sa gilid ng hall kanina pa. “Palayasin ang mga taong ito. Ngayon din. Lalo na ang matandang ‘yan at ang kabit na ‘yan,” utos ko.

“Clara! Asawa kita! Maawa ka sa akin!” biglang lumuhod si Leandro sa harap ko, umiiyak sa gitna ng mga bisita. “Nagkamali ako! Si Mama ang nag-utos sa akin na hilahin ang upuan! Patawarin mo ako!”

“Wala kang kwenta!” sigaw ni Samantha sabay sampal nang malakas kay Leandro. “Akala ko mayaman ka! Loser!” Tumakbo si Samantha palabas ng mansyon, iniiwan ang lalaking pinagpalit sa akin.

“MAYA! WAG MONG GAWIN ITO SA AMIN!” humahagulgol na sigaw ni Doña Carmen habang kinakaladkad siya ng dalawang guwardiya. Si Leandro ay sumisigaw ng pangalan ko habang itinataboy palabas sa ulan.

Dumating ang aking private medical team upang i-check ang kalagayan ko at ng aking baby. Ligtas kami. Habang umiinom ako ng maligamgam na gatas at pinapanood ang mga gamit nilang itinatapon sa labas ng gate, napagtanto ko ang isang bagay:

Minsan, ang pagkahulog mo ang magiging dahilan para makita mo kung sino ang dapat mong ibaon sa lupa.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *