HINDI KO SINABI SA PAMILYA NG ASAWA KO NA AKO ANG NAG-IISANG TAGAPAGMANA NG MGA MONTEMAYOR, ANG PINAKAMAYAMANG PAMILYA SA ASYA. SA LOOB NG ANIM NA BUWAN, TRINATO NILA AKONG ISANG HAMPASLUPANG ALILA AT PINILIT MAGSUOT NG UNIPORME NG KATULONG SA HARAP NG MGA BISITA UPANG IPAMUKHA ANG AKING “LUGAR”. NGUNIT BAGO KO PA MAPUNASAN ANG SAPATOS NG KABIT NG ASAWA KO, DUMATING ANG TATLONG HELICOPTER AT ANG AKING AMA UPANG BILIHIN ANG BUONG PAGKATAO NILA.
Ang Gintong Hawla
Sa mata ng publiko, ang pamilya De Leon ay larawan ng perpektong yaman at kapangyarihan. Sila ang nagmamay-ari ng pinakamalaking kumpanya ng real estate sa bansa. Nang pakasalan ko ang kanilang kaisa-isang tagapagmana na si Gabriel De Leon, akala ng lahat ay ako na ang pinakamasuwerte at pinakamasayang babae sa mundo.
Isang simpleng probinsyana, ulila, at walang maipagmamalaking yaman—iyon ang pagkakakilala nila sa akin. Nagpakilala ako bilang “Maya,” isang babaeng namasukan bilang assistant sa kumpanya ni Gabriel. Ngunit wala silang kaalam-alam na ang tunay kong pangalan ay Amalia Victoria Zobel-Montemayor, ang kaisa-isang anak at tagapagmana ng pamilya Montemayor—ang pamilyang nagmamay-ari ng halos kalahati ng mga bangko at malalaking industriya sa buong Asya.
Tinago ko ang aking pagkatao dahil gusto kong makahanap ng lalaking magmamahal sa akin nang totoo, hindi dahil sa bilyones na nakapangalan sa akin. Nang makilala ko si Gabriel, naniwala akong siya na ang lalaking iyon. Ngunit ang pinangako niyang paraiso ay naging isang malamig at malupit na impiyerno noong tumuntong ako sa mansyon ng mga De Leon.
“Bilisan mo ang paglalampaso diyan, Maya! Tiyakin mong makikita ko ang sarili ko sa kintab ng sahig na iyan!” ang matinis na boses ni Doña haciendera, si Doña Carmen, ang ina ni Gabriel.
Nakasuot ako ng kupas na daster, pawisan, at nakaluhod sa malamig na marmol na sahig ng kanilang naglalakihang sala. Mayroon silang dalawampung kasambahay, ngunit simula nang ikasal kami ni Gabriel anim na buwan na ang nakalipas, inutusan ni Doña Carmen na ako ang gumawa ng lahat ng mabibigat na trabaho.
“Ma, tapos na po,” mahinang sagot ko, pilit na itinatago ang panginginig ng aking mga tuhod.
Lumapit si Doña Carmen, suot ang kanyang mamahaling seda at mga alahas na kumikinang. Tiningnan niya ang sahig, at pagkatapos ay walang pasabing itinapon ang hawak niyang kape nang direkta sa mismong nilinis ko.
“Ay! Nadulas ang kamay ko,” nakangisi niyang sabi. Tumingin siya sa akin nang may pandidiri. “Linisin mo ulit. At huwag kang magrereklamo. Tandaan mo, kinuha ka lang namin mula sa putikan. Utang mo sa pamilyang ito ang bawat butil ng kanin na isinusubo mo, linta!”
Napayuko ako, pinipigilan ang luhang nagbabadyang tumulo. “Opo, Ma.”
“Huwag mo akong tawaging ‘Ma’!” sigaw niya, na umalingawngaw sa buong mansyon. “Hindi kita kaano-ano! Isa kang patay-gutom na sumira sa kinabukasan ng anak ko. Kung hindi ka lang niya pinilit pakasalan dahil sa awa, matagal na kitang ipinakain sa mga aso!”
Saktong pababa ng hagdan ang asawa kong si Gabriel, bihis na bihis at papunta sa opisina.
“Gabriel,” tawag ko, umaasang ipagtatanggol niya ako. “Gabriel, tulungan mo naman ako.”
Tumingin lang siya sa akin, pagkatapos ay sa kiualat na kape. Walang emosyon ang kanyang mga mata—ang mga matang dating nangako ng walang hanggang pag-ibig.
“Gawin mo na lang ang sinasabi ni Mama, Maya. Wala akong oras para sa mga drama mo. May mahalaga akong meeting,” malamig niyang tugon. Hinalikan niya sa pisngi ang kanyang ina. “Aalis na po ako, Mommy.”
“Mag-ingat ka, anak. Huwag mong isipin ang basurang ito dito,” malambing na sagot ni Doña Carmen.
Nang makalabas si Gabriel, naiwan akong nakaluhod, umiiyak habang pinupunasan ang mainit na kapeng tumalsik sa aking mga kamay. Konting tiis pa, Maya, bulong ko sa sarili ko. Gusto ko lang malaman kung hanggang saan nila kayang sagarin ang kasamaan nila.
Ang Kapatid at Ang Kabit
Hindi lang si Doña Carmen ang nagpapahirap sa akin. Ang nakababatang kapatid ni Gabriel na si Stella ay kasing-lupit ng kanyang ina.
Isang gabi, habang nagluluto ako ng hapunan, pumasok si Stella sa kusina. May hawak siyang isang gunting at ang paborito kong bestida—ang nag-iisang damit na bigay sa akin ng yumaong ‘nanay-nanayan’ ko sa probinsya na ginamit kong cover-up story.
“Stella! Anong ginagawa mo?!” natataranta kong sigaw.
Ngumiti siya nang malademonyo at sinimulang gupitin ang damit sa mismong harapan ko. “Oops. Kailangan ko kasi ng basahan para sa mga sapatos ko, Maya. Tutal, mukha namang basahan ‘tong damit mo. Bagay lang sa’yo.”
“Huwag, parang awa mo na!” Naiyak ako at sinubukang agawin ang damit, ngunit tinulak niya ako nang malakas. Tumama ang likod ko sa gilid ng lababo. Napa-daing ako sa sakit.
“Huwag kang lalapit sa akin, yagit!” nandidiring sigaw ni Stella. “Alam mo ba kung bakit ka nandito? Kasi ginagawa ka lang alila ng Kuya Gabriel. Wala siyang pakialam sa’yo. Gusto mo ba ng ebidensya?”
Kinuha ni Stella ang kanyang cellphone at ipinakita sa akin ang isang picture. Nanlaki ang mga mata ko. Larawan ito ni Gabriel sa isang mamahaling restaurant, kahalikan ang isang magandang babae—si Samantha, ang anak ng isang sikat na politiko na matagal nang inirereto ni Doña Carmen kay Gabriel.
Gumuho ang mundo ko. Ang sakit sa likod ko ay mabilis na napalitan ng tila paglaslas sa aking puso.
“Matagal na silang nagkikita,” bulong ni Stella habang pinapanood akong umiyak. “Plano na ni Kuya na hiwalayan ka. Pinapatagal lang niya dahil hinihintay niyang ikaw mismo ang sumuko at umalis na parang asong bahag ang buntot. Kasi nga, nandiri na siya sa amoy mong puro bawang at sibuyas!”
Nang gabing iyon, hindi ako nakatulog. Hinintay ko si Gabriel hanggang madaling araw. Nang dumating siya, amoy alak siya at amoy mamahaling pabango ng pambabae.
“Gabriel…” tawag ko sa kanya. Tumayo ako sa harap niya. “Totoo ba? May babae ka ba?”
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Isang tingin na puno ng pagod at inis. “Sino na naman ang nagkwento sa’yo niyan? Si Stella? Maya, huwag mo akong bwisitin. Pagod ako.”
“Sagutin mo ako, Gabriel! Asawa mo ako!” Sa unang pagkakataon, tinaasan ko siya ng boses.
Dahil dito, isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Napaupo ako sa sahig dahil sa lakas ng impak. Ramdam ko ang paglasa ng dugo sa aking labi.
“Huwag mo akong sinisigawan sa sarili kong pamamahay!” nanggagalaiti niyang sigaw. “Oo, may babae ako! Si Samantha! Babaeng may pinag-aralan, may class, at may kwenta—hindi tulad mong walang maibigay kundi kahihiyan sa pamilyang ito! Kung hindi lang ako naawa sa’yo noong umiiyak ka sa ulan nang makilala kita, hindi kita papakasalan!”
Tiningnan ko siya sa mga mata. Wala na ang luhang kanina pa gustong pumatak. Sa halip na matakot, nakaramdam ako ng kakaibang kapayapaan. Ang kapayapaan ng isang taong wala nang natitirang pagmamahal.
“Kung ganoon,” mahinahon kong sabi, “bakit hindi mo pa ako hiwalayan?”
Ngumisi siya. “Dahil nag-e-enjoy si Mama na pinapahirapan ka. At hanggang gusto niya, mananatili ka ritong aso namin.”
Tumalikod siya at natulog. Naiwan akong nakaupo sa malamig na sahig. Kinuha ko ang cellphone ko—ang lumang keypad na phone na ginagamit ko pang-panggap. Tinanggal ko ang baterya at kinuha ang maliit na sim card na nakatago sa loob ng casing. Sinalpak ko ito at nag-type ng isang mensahe.
“Papa. Tapos na ang pagpapanggap ko. Gusto ko nang umuwi. Parusahan mo sila.”
Send.
Ang Anibersaryo at Ang Huling Pang-aabuso
Isang linggo pagkatapos ng gabing iyon, nag-organisa si Doña Carmen ng isang enggrandeng piging sa mansyon para sa ika-35 anibersaryo ng De Leon Real Estate. Imbitado ang mga pinakamayayaman at pinaka-impluwensyal na tao sa lipunan.
Pinatawag ako ni Doña Carmen sa kanyang kwarto nang umagang iyon. Nang pumasok ako, ibinato niya sa mukha ko ang isang itim at puting uniporme ng katulong.
“Isuot mo iyan mamayang gabi,” utos niya habang nagsusuot ng perlas. “Kulang tayo sa server. Ikaw ang magdadala ng mga champagne sa mga VIP.”
“Ma… asawa po ako ni Gabriel. Nakakahiya po kay Gabriel kung makikita ng mga bisita na namimigay ako ng inumin na parang katulong,” pagtatanggol ko sa aking sarili.
Lumapit siya at hinablot ang buhok ko. Napa-daing ako. “Wala kang karapatang magdesisyon kung ano ang nakakahiya at hindi! Ang nakakahiya ay ang malaman nilang ang manugang ko ay isang hampaslupang pulubi! Isusuot mo iyan, at kapag may nagtanong, sasabihin mong bago kang katulong. Maliwanag?!”
Sinampal niya ako bago ako binitawan. “Lumabas ka na! At siguraduhin mong malinis ang mga kuko mo bago ka humawak ng baso!”
Kinagabihan, napuno ng kislap at yaman ang mansyon. Dumating ang mga pulitiko, mga artista, at mga bilyonaryo. Naroon din si Samantha, ang kabit ni Gabriel, na naka-angkla sa braso ng asawa ko na parang siya ang tunay na asawa. Nagtatawanan sila at masayang bumabati sa mga bisita.
Nakasuot ako ng uniporme ng katulong, may hawak na tray ng mga wine glass. Nakayuko akong naglalakad, pilit na iniiwasan ang mga matang kilala ako bilang asawa ni Gabriel.
Lumapit si Stella at Samantha sa akin. Hinarangan nila ang daan ko.
“Oh, look who’s here,” mapang-asar na sabi ni Samantha. “Ang dakilang asawa na naging muchacha. Bagay na bagay sa’yo ang outfit mo, Maya.”
“Excuse me po, dadaan po ako,” mahinahon kong sabi.
“Teka lang,” pigil ni Stella. Kumuha siya ng isang baso ng red wine mula sa tray ko. Pagkatapos, sinadya niyang itapon ang alak sa mismong sapatos ni Samantha.
“Oh my god! Look what you did, you clumsy maid!” malakas na sigaw ni Samantha na umagaw sa atensyon ng buong paligid. Tumigil ang musika at napatingin ang lahat ng bisita sa amin.
Mabilis na lumapit si Doña Carmen at Gabriel.
“Anong nangyayari rito?!” galit na tanong ni Doña Carmen.
“Tita, look! Tinapunan ng katulong niyo ang sapatos ko! This is limited edition from Paris!” pag-iinarte ni Samantha.
Tumingin sa akin si Doña Carmen na parang gusto niya akong patayin. Hinarap niya ako sa lahat ng tao.
“Walang silbi! Pati ba naman paghawak ng tray hindi mo magawa?!” Pinalo niya ng pamaypay ang braso ko kaya nabitawan ko ang tray. Nabasag ang mga kristal na baso sa sahig. CRASH!
“Gabriel…” tumingin ako sa asawa ko. “Hindi ko po sinasadya. Sila ang—”
“Tumahimik ka!” sigaw ni Gabriel sa harap ng lahat. “Pati ba naman dito nagkakalat ka ng dumi?! Humingi ka ng tawad kay Samantha. Ngayon din!”
“Gabriel, asawa mo ako… bakit ganyan ang turing niyo sa akin?” nanginginig ang boses ko, ngunit nakatingin ako sa kanya nang diretso.
Narinig ang bulungan ng mga tao. “Asawa? Siya ang asawa?” “Bakit nakasuot ng pang-katulong?” “Kawawa naman.”
“Asawa?” Tumawa nang malakas si Doña Carmen. “Hindi ko siya manugang! Isa siyang scammer na nilinlang ang anak ko! Isang patay-gutom na walang pinag-aralan! Luluhod ka at pupunasan mo ang sapatos ni Samantha, o palalayasin kita sa pamamahay na ito nang walang kahit isang kusing!”
“Gawin mo na, Maya. Para matapos na ‘to,” malamig na utos ni Gabriel.
Tahimik ang lahat. Tinitigan ko silang tatlo—si Doña Carmen na punong-puno ng kayabangan, si Stella na nakangisi, si Samantha na nagmamalaki, at si Gabriel… ang lalakeng minsan kong minahal, na ngayo’y puno ng pandidiri sa akin.
Dahan-dahan akong yumuko. Hindi para punasan ang sapatos ni Samantha, kundi para pulutin ang isang piraso ng basag na baso. Tumayo ako nang tuwid. Inayos ko ang buhok ko at pinunasan ang luha sa aking mga mata.
Isang kakaibang ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Isang ngiti na hindi pa nila nakikita.
“Hindi ko pupunasan ang sapatos ng isang kabit,” malakas at malinaw kong sabi. Nagbago ang tono ng boses ko. Nawala ang mahinhin at takot na ‘Maya’. Lumabas ang awtoridad at bigat ng isang Montemayor.
“Aba’t sumasagot ka pa, lapastangan ka!” Itinaas ni Doña Carmen ang kanyang kamay upang sampalin ako.
Ngunit bago pa man dumapo ang kanyang palad sa aking pisngi, isang malakas na tunog ng helicopter ang nagpayanig sa bubong ng mansyon.
Ang Pagdating ng Hari
Hindi lang isa, kundi tatlong black helicopter ang umaligid sa mansyon. Kasabay nito, bumukas nang malakas ang malaking gate sa labas. Sunud-sunod na pumasok ang mahigit sampung itim na SUV. Napatili ang mga bisita sa gulat.
Biglang bumukas ang grand double doors ng mansyon. Pumasok ang dalawampung armadong lalaki na nakasuot ng itim na suit. Mabilis nilang pinalibutan ang buong sala, at tinabihan ang mga security guard ng mga De Leon na walang nagawa kundi ibaba ang kanilang mga armas.
“Sino kayo?! Anong kahulugan nito?!” sumisigaw na si Gabriel, bakas ang kaba sa boses. “Security! Paalisin niyo sila!”
Walang sumunod na security. Tahimik ang buong paligid.
Mula sa pintuan, pumasok ang isang lalaki. Matangkad, nasa edad sisenta, may tungkod na yari sa purong pilak, at nakasuot ng isang napaka-eleganteng suit na nagkakahalaga ng milyones. Ang kanyang presensya ay nagpadilim sa buong kwarto. Bawat hakbang ng kanyang sapatos ay umaalingawngaw.
Siya si Don Alejandro Montemayor. Ang tinaguriang “Hari ng Ekonomiya” sa buong bansa.
Namutla ang mga pulitiko at negosyante sa loob ng sala. Agad silang yumuko nang bahagya.
“D-Don Alejandro…” nanginginig na bati ni Doña Carmen. Nawala ang kanyang kayabangan at biglang napalitan ng matinding kaba. “I-Isang malaking karangalan po na bisitahin niyo ang aming maliit na pagdiriwang. P-Pero, paano po kayo nakapasok? Wala po kayo sa guest list—”
Tiningnan lang siya ng aking ama ng isang nakamamatay na tingin na nagpatiklop sa matandang babae.
Naglakad ang aking ama patungo sa gitna. Huminto siya sa mismong harapan ni Gabriel.
“De Leon Real Estate,” malamig at mababaw na sabi ng aking ama, ngunit sapat na para marinig ng lahat. “Isang kumpanyang lubog sa utang. Mahigit limang bilyong piso ang utang ninyo sa Montemayor Bank. Isang linggo na kayong delayed sa bayad.”
Nalaglag ang panga ni Gabriel at Doña Carmen. Ang lihim nilang pagkakalubog sa utang na itinatago nila sa lahat ng bisita ay ibinunyag ng mismong pinakamataas na tao sa industriya.
“Don Alejandro, p-pwede po ba nating pag-usapan ito sa opisina? N-Nangako naman po akong magbabayad—” pautal-utal na sabi ni Gabriel, pinagpapawisan ng malamig.
“Hindi ako pumarito para sa utang niyo,” putol ng aking ama. “Pumarito ako para bawiin ang pinakamahalagang pag-aari ko na binaboy ng inyong pamilya.”
Nagsalubong ang kilay ng mga De Leon. “P-Pag-aari po?” takang tanong ni Doña Carmen.
Tumingin ang aking ama sa paligid hanggang sa magtama ang aming mga mata. Ang malamig at nakakatakot niyang mukha ay biglang lumambot. Nakita ko ang pamumula ng kanyang mga mata nang makita niya ang suot kong uniporme ng katulong at ang pasa sa aking braso.
Naglakad siya patungo sa akin. Ang mga tao ay kusang tumabi upang bigyan siya ng daan. Nang makarating siya sa harap ko, ibinaba niya ang kanyang tungkod. Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking mukha at pinunasan ang natitira kong luha.
“Masyado mong pinatagal, mi princesa,” malambing niyang bulong. “Sabi ko naman sa’yo, walang ibang magmamahal sa’yo kundi ang pamilya mo.”
“Sorry, Papa,” umiiyak kong sagot, ngunit ngayon ay luha na ng kaginhawaan. Niyakap ko siya nang mahigpit.
Sumabog ang gulat at pagtataka sa buong mansyon.
“P-Papa?” nanginginig ang boses ni Gabriel. Umatras siya ng isang hakbang. Parang nakakita siya ng multo. “Maya… a-ano ‘to? A-Anong ibig sabihin nito?”
Kumalas ako sa pagkakayakap sa aking ama. Tumayo ako nang tuwid at tiningnan sila nang may purong awtoridad.
“Ang pangalan ko ay hindi Maya,” malamig kong sabi. Tiningnan ko si Doña Carmen mula ulo hanggang paa. “Ako si Amalia Victoria Zobel-Montemayor. Ang kaisa-isang anak ni Don Alejandro. Ang babaeng tinawag mong patay-gutom, linta, at hampaslupa… ay ang nag-iisang tagapagmana ng pamilyang may-ari ng buhay ninyo.”
Namutla si Doña Carmen na parang inubusan ng dugo. Napahawak siya sa dibdib niya at napasandal kay Stella na nanginginig na rin sa sobrang takot.
“H-Hindi totoo ‘yan…” bulong ni Samantha, na kanina’y sobrang yabang, ngunit ngayon ay dahan-dahang nagtatago sa likod ng mga tao.
Lumingon ang aking ama sa kanyang kanang kamay na si Atty. Mendoza. Inabot ng abogado ang isang itim na folder at binuksan ito sa harap nina Gabriel.
“Bilang tugon sa pananakit, pang-aabuso, at pandaraya ninyo sa aking anak,” dumagundong ang boses ni Don Alejandro, “binili ko na ang lahat ng shares ng De Leon Real Estate. Binili ko rin ang kumpanya ng mga taong nag-sponsor sa inyo, pati na rin ang lupa na kinatatayuan ng mansyong ito.”
“H-Hindi…” napaluhod si Doña Carmen. “Gabriel, anak… gawin mo ang lahat… hindi ito pwede!”
Tumakbo si Gabriel patungo sa akin at pilit na hinawakan ang kamay ko, ngunit mabilis siyang tinutukan ng baril ng isa sa mga bodyguard ng ama ko. Napaatras siya, umiiyak na parang bata.
“Amalia… Maya… babe, please. Asawa kita! Mahal kita, ‘di ba? Pinakasalan kita! Wala akong alam! Sila Mama ang gumawa sa’yo niyan, ‘di ba? Patawarin mo ako, babawi ako sa’yo, pangako!” nagmamakaawa si Gabriel, tuluyan nang lumuhod sa harap ko.
Tiningnan ko siya na may matinding pandidiri.
“Pinakasalan mo ang isang Maya na madaling lokohin,” sagot ko habang nakatingin nang matalim sa kanyang mga mata. “Ngunit ang nakaharap mo ngayon ay isang Montemayor. At ang mga Montemayor, hindi nagpapatawad.”
Hinarap ko si Doña Carmen na tuloy-tuloy ang pag-iyak sa sahig. “Sabi niyo, utang ko sa pamilya niyo ang bawat butil ng kanin na kinain ko? Pwes, bukas na bukas, palalayasin kayo ng mga bangko sa bahay na ito. Gusto kong malaman niyo kung gaano kasarap ang maging isang ‘patay-gutom’.”
Lumapit si Stella sa akin, umiiyak at nakikiusap. “Ate Maya… Ate Amalia… parang awa mo na. Wala kaming pupuntahan. Paano ang allowance ko? Paano ang pag-aaral ko?”
“Gamitin mo ‘yung damit na ginupit mo bilang basahan,” malamig kong sagot.
Bumaling ako sa mga bisita, kabilang ang mga pulitiko at negosyanteng nanonood sa aming pamilya. “Kung sino man sa inyo ang tumulong sa pamilya De Leon simula ngayong gabi, ituturing ko at ng kumpanya ko bilang personal na kalaban. Maliwanag?”
Walang umimik. Walang naglakas-loob na kontrahin ang isang Montemayor. Agad na nagsilabasan ang mga bisita, nag-uunahang makalayo sa mga De Leon na ngayo’y itinuturing na may ketong sa lipunan. Iniwan din ni Samantha si Gabriel, tumatakbong palabas nang hindi lumilingon.
Ang Hustisya ng mga Montemayor
Kinabukasan, naging headline sa buong bansa ang pagbagsak ng De Leon Real Estate.
Pinapirma ko si Gabriel ng annulment papers. Dahil sa takot sa aking ama, wala siyang nagawa kundi pirmahan ito nang nanginginig ang mga kamay. Wala siyang nakuha ni isang sentimo.
Na-foreclose ang mansyon nila. Kinumpiska ng bangko ang lahat ng kanilang sasakyan, alahas, at mga ari-arian. Nakita ko sa balita kung paano kaladkarin ng mga awtoridad palabas ng mansyon si Doña Carmen habang nagwawala at sinisigaw na siya pa rin ang may-ari ng lahat. Si Stella ay napilitang mag-drop out sa kanyang mamahaling unibersidad at namasukan bilang isang saleslady sa isang maliit na mall—ang mismong uri ng trabaho na dati niyang pinagtatawanan.
At si Gabriel? Sinubukan niyang lapitan si Samantha, ngunit pinagtabuyan siya ng pamilya nito dahil wala na siyang silbi. Huli ko siyang nakita nang dumaan ang kotse ko sa isang bar; lasing na lasing, madungis, at nagmamakaawa ng inumin sa mga taong dati niyang pinandidirihan.
Nakaupo ako ngayon sa pinakamataas na palapag ng Montemayor Tower, nakatingin sa buong syudad. Suot ko ang isang mamahaling designer suit, hawak ang posisyon bilang CEO ng kumpanya ng aking ama.
Natutunan ko na minsan, hindi mo kailangang patunayan ang iyong sarili sa mga taong walang kakayahang makita ang tunay mong halaga. Ang pinakamatamis na paghihiganti ay hindi ang saktan sila nang pisikal, kundi ang ipakita sa kanila na ang basurang tinapakan nila noon, ay siya nang may-ari ng mundong ginagalawan nila ngayon.
Ang Wakas.
