HINDI KO MAKALIMUTAN NANG I-ANNOUNCE NG STEPFATHER KO SA KASAL NG KAPATID KO NA IBIBIGAY NIYA ANG BAHAY KO BILANG REGALO — PERO NAGULANTANG SILA NANG SABIHIN KONG “HINDI” AT PINALAYAS SILA SA HARAP NG LAHAT
Si Rina ay isang matagumpay na OFW Nurse sa London. Sa loob ng sampung taon, halos hindi siya umuwi ng Pilipinas. Nagdoble-kayod siya, nagtiis ng lamig at lungkot, para lang maipundar ang kanyang pangarap na bahay sa isang exclusive subdivision sa Laguna.
Dahil nasa abroad siya, pinatira niya muna sa bahay ang kanyang ina at ang kanyang stepfather na si Tito George, kasama ang anak nitong si Trisha (ang stepsister ni Rina).
“Anak, kami na ang bahala sa bahay mo. Iingatan namin ito,” pangako ng nanay niya.
Mabait si Rina. Lahat ng bills—kuryente, tubig, internet—siya ang nagbabayad kahit wala siya doon. Ang akala niya, tinatanaw nila itong utang na loob.
Dumating ang araw na ikakasal na si Trisha. Umuwi si Rina para dumalo.
Napansin ni Rina na medyo mayabang si Tito George. Kung umasta ito sa bahay, akala mo siya ang hari. Si Trisha naman ay laging nagpaparinig.
“Ate Rina, ang laki ng bahay mo no? Sayang, ikaw lang mag-isa. Dapat shini-share,” sabi ni Trisha habang sinusukat ang wedding gown.
Nginitian lang ito ni Rina.
Araw ng Kasal. Grand Ballroom ng isang hotel.
Napakagarbo ng kasal. Nalaman ni Rina na halos 1 Milyon ang ginastos para dito—pera na galing din sa padala ni Rina sa nanay niya na dapat ay “ipon” nila, pero winaldas para sa party. Pinalampas na lang muna ito ni Rina dahil ayaw niyang sirain ang araw ng kapatid niya.
Dumating ang oras ng Father of the Bride Speech.
Tumayo si Tito George, lasing na at pulang-pula ang mukha sa saya. Hawak niya ang mikropono.
“Good evening sa inyong lahat!” sigaw ni Tito George. “Alam niyo, bilang ama, gusto ko lang ang best para sa prinsesa ko.”
Nagpalakpakan ang mga bisita.
“Trisha, anak, alam kong nagsisimula pa lang kayo ng asawa mo. Kaya bilang regalo ko sa inyo…”
May dinukot si Tito George sa bulsa niya. Isang susi.
Nanlaki ang mata ni Rina. Kilala niya ang susing iyon. Iyon ang duplicate key ng bahay niya!
“Trisha,” patuloy ni Tito George. “Ibinibigay ko na sa inyo ang bahay sa Laguna! Doon na kayo titira ng asawa mo. Sa inyo na ‘yon! Regalo namin ng Mommy mo!”
Naghiyawan ang mga tao. “Wow! Ang galante naman ng Daddy!”
Naiyak si Trisha sa tuwa. “Thank you, Daddy! Thank you, Mommy!”
Parang gumuho ang mundo ni Rina. Ang bahay na pinaghirapan niya ng sampung taon… ang bahay na dugo at pawis niya… ay ipinamimigay ng stepfather niya na parang kendi?!
Tumingin si Rina sa nanay niya. Nakayuko lang ang nanay niya, hindi makatingin sa kanya. Alam ng nanay niya ang plano! Kasabwat ito!
Naramdaman ni Rina ang init sa kanyang mukha. Nanginginig ang buong katawan niya. Lahat ng sakripisyo niya, binalewala.
Tumayo si Rina.
“SANDALI LANG!” sigaw ni Rina.
Tumahimik ang ballroom. Lahat ay napatingin sa kanya.
Naglakad si Rina papunta sa stage. Inagaw niya ang mikropono kay Tito George.
“Rina, anong ginagawa mo? Huwag kang gumawa ng eksena,” bulong ni Tito George, madiin ang boses. “Pag-usapan natin ‘to sa bahay.”
“Sa bahay?” tanong ni Rina sa mikropono, rinig ng lahat. “Saang bahay? Sa bahay KO na ninanakaw mo ngayon?“
Napasinghap ang mga bisita.
“Excuse me?” mataray na sabi ni Trisha. “Ate, regalo sa akin ni Daddy ‘yan!”
“Trisha,” kalmadong sabi ni Rina, pero nanginginig ang boses sa galit. “Alam mo, alam ng nanay natin, at alam ng kapal ng mukha ng tatay mo… na AKO ang nagbayad ng bahay na ‘yan. Pangalan ko ang nasa titulo. Ako ang nagbabayad ng amilyar. Ako ang nagbabayad ng kuryenteng ginagamit niyo.”
Humarap si Rina kay Tito George.
“Tito Bert, kailan pa naging sa inyo ang pinaghirapan ko? Ni singko, wala kang ambag sa bahay na ‘yan. Palamunin ka lang.”
“Rina! Bastos ka!” sigaw ng nanay niya mula sa table. “Tatay mo pa rin ‘yan! Ibigay mo na sa kapatid mo! Marami ka namang pera! Nurse ka sa London!”
Tumawa si Rina nang mapait. Isang tawang puno ng sakit.
“Dahil marami akong pera, kailangan kong ibigay ang lahat? Ma, sampung taon akong hindi umuwi. Sampung taon akong naglinis ng pwetan ng ibang tao sa London para maipatayo ang bahay na ‘yan. Tapos ibibigay niyo lang sa anak ng asawa mo na walang ibang ginawa kundi magpasarap?”
Itinaas ni Rina ang kanyang kamay at itinuro ang pinto.
“Tito George, Trisha… at ikaw din, Ma.”
“NO. Hindi ko ibibigay ang bahay. Walang titira dun kundi ako.”
“At dahil sa ginawa niyo ngayong gabi… dahil sa pagnanakaw niyo ng karapatan ko sa harap ng maraming tao…”
Tinitigan ni Rina si Tito George sa mata.
“Simula bukas, palalayasin ko na kayong lahat. Binibigyan ko kayo ng 24 hours para hakutin ang gamit niyo. Papalitan ko na ang mga kandado. Kung ayaw niyong umalis, tatawag ako ng Pulis at kakasuhan ko kayo ng Trespassing at Qualified Theft.”
“Hindi mo magagawa ‘yan!” sigaw ni Tito George.
“Subukan mo ako,” hamon ni Rina. “Hawak ko ang Titulo. Hawak ko ang batas. Kayo? Hawak niyo lang ang mikropono.”
Binitawan ni Rina ang mic. BLAG!
Tumalikod siya at naglakad palabas ng ballroom.
Ang kasal ay naging sementeryo. Walang nagsalita. Si Trisha ay umiiyak sa hiya. Si Tito George ay parang sasabog sa galit pero walang magawa. Ang mga bisita ay nagbubulungan tungkol sa kung gaano ka-kapal ang mukha ng pamilya.
Kinabukasan, totoong dumating si Rina sa bahay kasama ang Barangay Tanod at panday. Pinalayas niya ang stepfather, stepsister, at pati ang nanay niya na kumampi sa mali.
Masakit para kay Rina na mawalan ng pamilya, pero nang gabing iyon, habang nakaupo siya nang mag-isa sa kanyang malawak na sala—tahimik, payapa, at walang umaabuso sa kanya—nalaman niyang tama ang ginawa niya. Nabawi niya hindi lang ang bahay niya, kundi pati na rin ang respeto sa sarili niya.
