“HINDI AKO TUMATANGGAP NG BULAG!” — TINAPON NG CEO ANG RESUME… PERO NAMUTLA SIYA NANG MAKITA ANG KWINTAS NG APLIKANTE DAHIL ITO ANG KAPATID NIYANG NABULAG NIYA NOON!
Si Rafael ay kilala bilang “Iron CEO”. Walang awa, perfectionist, at galit sa mga palpak. Sa likod ng kanyang tagumpay ay isang madilim na sikreto. Noong bata pa siya, habang naglalaro sila ng kanyang bunsong kapatid na si Mia, aksidente niya itong natamaan ng tirador (slingshot) sa mata.
Dahil sa takot sa galit ng kanyang ama, tumakas si Rafael at lumayas. Hindi na siya bumalik. Balita niya, tuluyang nabulag ang kapatid niya at naghirap ang pamilya nila.
Ngayon, mayaman na siya. Pero dala-dala pa rin niya ang konsensya.
Isang araw, may job opening para sa isang Customer Service Representative sa kumpanya niya. Si Rafael mismo ang nag-i-interview sa mga finalist.
Pumasok ang huling aplikante. Isang babaeng nakasuot ng dark glasses at may dalang tungkod. Si Clara.
“Good morning po, Sir,” bati ni Clara.
Tinignan ni Rafael ang resume. “Clara Santos? Teka, bulag ka ba?”
“Opo, Sir. Pero kaya ko pong mag-type at sumagot ng tawag gamit ang special software—”
“Stop,” putol ni Rafael. “This is a fast-paced company. Paano ka makakasabay kung hindi ka nakakita? Hindi ako tumatanggap ng bulag! Dagdag trabaho lang kayo sa ibang empleyado ko. Get out.”
Kinuha ni Rafael ang resume ni Clara at itinapon ito sa basurahan sa harap mismo ng dalaga.
“Umalis ka na. Huwag mo nang sayangin ang oras ko,” malamig na sabi ni Rafael.
Yumuko si Clara. Pinigilan niyang umiyak. Sanay na siya sa rejection.
“S-Sorry po, Sir. Aalis na po ako,” bulong ni Clara.
Tumayo si Clara. Sa pagtayo niya, nahawi ang kanyang buhok. Lumabas ang isang pilak na kwintas na may palawit na hugis kalahating buwan at bituin.
Natigilan si Rafael. Nanlaki ang kanyang mga mata. Parang huminto ang puso niya.
Ang kwintas na ‘yun… iyon ang regalo niya sa kapatid niyang si Mia bago mangyari ang aksidente! Ang kalahating buwan ay kay Mia, at ang bituin ay nasa kanya (na nakatago sa kanyang drawer).
“S-Sandali!” sigaw ni Rafael.
Napahinto si Clara sa pinto. “P-Po?”
Lumapit si Rafael, nanginginig ang mga kamay. “Saan… saan mo nakuha ang kwintas na ‘yan?”
Hinawakan ni Clara ang kwintas. “Ito po? Bigay po ito ng Kuya ko bago siya umalis… bago mangyari ang aksidente sa mata ko. Sabi niya, babalikan niya ako.”
“Aksidente?” tanong ni Rafael, tumutulo na ang luha.
“Opo. Naglalaro kami ng tirador. Natamaan niya ako. Pero hindi ako galit sa kanya. Miss na miss ko na po si Kuya Raf-raf.”
Bumagsak si Rafael sa sahig. Napahagulgol siya ng iyak.
“M-Mia…” tawag ni Rafael.
Natigilan si Clara. “Sir? P-Paano niyo po alam ang totoo kong pangalan? Clara lang po ang gamit ko sa resume…”
Kinuha ni Rafael ang kwintas na bituin mula sa kanyang bulsa at inilagay sa kamay ni Clara.
“Mia… ako ‘to… si Kuya Raf-raf.”
Kinapa ni Clara ang mukha ni Rafael. Ang ilong… ang noo…
“Kuya?!” sigaw ni Clara (Mia). “Kuya! Ikaw ba talaga ‘yan?!”
Nagyakapan ang magkapatid sa gitna ng opisina. Ang “Iron CEO” na kinatatakutan ng lahat ay umiiyak na parang bata sa harap ng aplikanteng tinaboy niya.
“Patawarin mo ako, Mia!” iyak ni Rafael. “Patawarin mo ako kung nabulag kita! Patawarin mo ako kung iniwan kita! Habang buhay ko pinagsisihan ‘yun!”
“Kuya… matagal na kitang pinatawad,” sagot ni Mia habang umiiyak. “Ang mahalaga, nahanap na kita.”
Mula sa araw na iyon, hindi na nagtrabaho si Mia bilang ordinaryong empleyado. Siya ay ipinakilala bilang kapatid ng may-ari at co-owner ng kumpanya. At si Rafael? Natuto siyang maging mabuti at nagbukas ng foundation para sa mga Persons with Disabilities (PWD) bilang pambawi sa kanyang kapatid.
WAKAS.
