HALOS MAMATAY SA SAKIT ANG ANAK NG BILYONARYO AT WALANG DOKTOR ANG MAKAGAMOT SA KANYA — HANGGANG SA MAY HINUGOT ANG YAYA MULA SA TENGA NITO NA NAGPATIGIL SA LAHAT
Si Don Rafael ay isa sa pinakamayamang businessman sa bansa. Kaya niyang bilhin ang lahat, pero hindi niya kayang bilhin ang kagalingan ng kanyang limang-taong gulang na anak na si Tommy.
Sa loob ng isang linggo, iyak nang iyak si Tommy.
“Aray! Daddy! Masakit!” sigaw ng bata habang hawak ang ulo at gumugulong sa kama.
Dinala na ni Rafael ang anak sa pinakamahal na ospital. CT Scan, MRI, X-ray, Blood Test—lahat ay negative. Sabi ng mga espesyalista, physically normal ang bata. Baka daw nagpapapansin lang o may psychological problem.
Binigyan siya ng painkillers at sedatives, pero kapag nawawala ang epekto ng gamot, bumabalik ang matinding sakit. Nawawalan na ng pag-asa si Rafael.
Dahil sa stress, laging mainit ang ulo ni Rafael. Sinisigawan niya ang mga yaya.
“Patahanin niyo ang anak ko! Binabayaran ko kayo para mag-alaga, hindi para tumunganga!”
Dahil sa takot, nag-alisan ang mga yaya. Isa na lang ang natira—ang bagong pasok na si Nanay Loring.
Si Nanay Loring ay 65 anyos na, galing sa liblib na probinsya sa Visayas. Wala siyang pinag-aralan, pero pinalaki niya ang sampung anak at dalawampung apo.
Isang gabi, habang nagwawala na naman si Tommy sa sakit, pumasok si Rafael sa kwarto.
“Maghanda kayo!” sigaw ni Rafael sa kanyang secretary. “Dadalhin ko si Tommy sa America bukas na bukas din! Walang kwenta ang mga doktor dito!”
Habang nagpapanic ang lahat, tahimik na lumapit si Nanay Loring kay Tommy.
Napansin ni Loring ang isang maliit na detalye na hindi napansin ng mga doktor na puro makina ang tinitignan.
Tuwing sumisigaw si Tommy, napapahawak ito sa kanang tenga niya, at pagkatapos ay hahampasin ang unan. At napansin ni Loring na may kakaibang amoy na lumalabas mula sa tenga ng bata—hindi amoy luga, kundi amoy ng nabubulok na halaman.
“Sir,” mahinang tawag ni Loring.
“Ano?!” bulyaw ni Rafael. “Huwag ngayon, Loring! Busy ako!”
“Sir, baka po pwedeng tignan ko ang tenga ni Sir Tommy? Parang may mali po eh.”
“Tignan?!” galit na sagot ni Rafael. “Tinignan na ‘yan ng limang ENT Specialist! Gumamit na sila ng otoscope! Wala silang nakita! Sa tingin mo, ikaw na walang pinag-aralan, may makikita ka?!”
“Sir, minsan po kasi sa probinsya…”
“Tumahimik ka! Mag-impake ka na lang ng gamit ni Tommy!”
Pero hindi sumunod si Loring. Naaawa siya sa bata. Nakikita niya ang sarili niyang apo kay Tommy.
Kumuha si Loring ng baby oil at isang tweezers (pang-bunot).
Lumapit siya kay Tommy. “Anak, shhh… tahan na. Titingnan lang ni Lola Loring ha?”
Hinawi ni Loring ang buhok ni Tommy.
“Loring! Anong ginagawa mo?! Sabi nang bitawan mo ang anak ko!” sigaw ni Rafael, akmang hihilahin ang yaya.
“Sandali lang po, Sir! Tiwala lang po!” matapang na sagot ni Loring.
Binuhusan ni Loring ng kaunting baby oil ang kanang tenga ni Tommy.
Biglang sumigaw si Tommy. “ARAY! May gumagalaw! Masakit!”
“Ayan na… lumalabas na…” bulong ni Loring.
Inilawan niya ng flashlight ang tenga.
Nanlaki ang mata ni Rafael.
May nakita silang itim na bagay na unti-unting lumilitaw mula sa kanal ng tenga.
Ginamit ni Loring ang tweezers. Dahan-dahan. Maingat.
Hinila niya ito.
Plok.
Isang buhay na insekto ang nakuha niya. Isang malaking Crickets (Kulisap) na halos kasing-laki ng hinlalaki.
Pero hindi lang iyon.
Kasunod ng kulisap, may nakuha pa siyang isang bagay na nakabara sa loob kaya hindi makita ng mga doktor.
Isang piraso ng Lego na kulay itim.
Kaya pala hindi ito nakita ng mga doktor ay dahil ang itim na Lego ay humarang sa paningin, at ang kulisap ay nagtago sa likod nito. Kinakagat ng insekto ang loob ng tenga ni Tommy dahil na-trap ito ng laruan.
Pagkahugot ng insekto at laruan, biglang tumahimik si Tommy.
Ang iyak ng sakit ay napalitan ng paghinga ng maluwag.
“Daddy…” bulong ni Tommy. “Wala na… hindi na masakit.”
Napaupo si Rafael sa kama. Nanginginig ang tuhod niya.
Ang anak niya, na dadalhin pa sana sa America at ooperahan sana ang utak dahil sa maling diagnosis… ay may insekto at laruan lang pala sa tenga.
Ang mga milyun-milyong makina ng ospital ay tinalo ng baby oil at tweezers ng isang probinsyanang yaya.
Humarap si Rafael kay Nanay Loring. Ang yaya ay nakayuko, takot na mapagalitan.
“Pasensya na po Sir… pinangunahan ko kayo,” sabi ni Loring.
Lumapit si Rafael. Sa harap ng kanyang mga staff, lumuhod ang bilyonaryo sa harap ng yaya.
Hinawakan niya ang kamay ni Loring na kulubot.
“Salamat, Nanay Loring,” iyak ni Rafael. “Iniligtas niyo ang anak ko. Kung hindi dahil sa inyo, baka nabaliw na ang anak ko sa sakit. Patawarin niyo ako sa pangmamaliit ko sa inyo.”
“Wala po ‘yun, Sir. Basta po para sa bata,” ngiti ni Loring.
Simula noon, hindi na itinuring na iba si Nanay Loring. Siya ay naging parte ng pamilya. Binigyan siya ni Rafael ng sariling bahay at lupa sa probinsya, at pinag-aral ang lahat ng apo niya.
Napatunayan ni Rafael na ang tunay na galing ay wala sa taas ng pinag-aralan o mahal ng gamit, kundi nasa pagmamalasakit at pagmamasid ng isang pusong nagmamahal.
