HALOS 60 ANYOS NA AKO AT NAGPAKASAL SA LALAKING 30 ANYOS ANG BATA SA AKIN — ANIM NA TAON NIYA AKONG PINAIINOM NG “ESPESYAL NA TUBIG” TUWING GABI, PERO NANG SUNDAN KO SIYA SA KUSINA, NATUKLASAN KO ANG LIHIM NA DUMUROG SA PUSO KO
Ako si Donya Miranda. Sa edad na 58, nasa akin na ang lahat—pera, mansyon, at mga negosyo. Pero ang kulang sa akin ay pagmamahal. Biyuda ako at walang anak. Kaya nang makilala ko si Jason, isang 28-anyos na fitness instructor, nahulog ang loob ko.
Gwapo si Jason, maskulado, at malambing. Sa kabila ng 30 taong agwat ng aming edad, pinakasalan ko siya.
Sabi ng mga amiga ko: “Naku Miranda, pera lang ang habol niyan! Hihintayin ka lang mamatay niyan para makuha ang yaman mo.”
Sabi ng mga empleyado ko: “Boy Toy lang ‘yan.”
Pero binalewala ko sila. Sa loob ng anim na taon, naging perpektong asawa si Jason. Tinatawag niya akong “My Little Wife” kahit mas matanda ako sa kanya. Inaalagaan niya ako.
At may isa kaming ritwal. Tuwing gabi, bago matulog, ipinagtitimpla niya ako ng isang basong tubig na may halong herbal powder.
“Inumin mo ‘to, Mahal,” malambing niyang sabi. “Pampaganda ‘to at pampahimbing ng tulog. Para lagi kang fresh.”
Inuubos ko ‘yun gabi-gabi. At totoo nga, ilang minuto lang, bagsak na ako sa tulog. Gigising ako sa umaga na masigla.
Pero nitong mga nakaraang buwan, nagsimula akong maghinala.
Napapansin kong pumapayat si Jason. Laging may eyebags. At minsan, nahuhuli ko siyang tulala. Kapag tinatanong ko kung may problema, ngingiti lang siya at sasabihing, “Wala, Mahal. Pagod lang sa gym.”
Isang araw, nagbiro ang amiga kong si Celia.
“Miranda, sure ka ba na vitamins ang hinahalo niya sa tubig mo? Baka naman lason ‘yan? Unti-unti ka niyang pinapatay para makuha na ang mana.”
Tumawa ako, pero tumimo ‘yun sa isip ko. Lason?
Posible kaya? Anim na taon na kaming kasal. Kung mamamatay ako, siya ang sole heir ko. Siya ang makakakuha ng lahat.
Nagsimula akong matakot.
Isang gabi, bandang alas-onse. Dumating si Jason dala ang baso ng tubig.
“Inumin mo na, Little Wife,” nakangiti niyang sabi.
Kinuha ko ang baso. Pero sa halip na inumin, nagkunwari akong uubo.
“Uhuk! Teka lang, Jason. Naiwan ko ang cellphone ko sa banyo. Wait lang.”
Pumasok ako sa banyo at ibinuhos ang laman ng baso sa inidoro. Nag-flush ako. Paglabas ko, nagkunwari akong inaantok na.
“Naubos ko na,” pagsisinungaling ko.
“Good. Sleep tight, Mahal,” hinalikan niya ako sa noo at kinumutan.
Pinikit ko ang mga mata ko. Hinintay kong marinig ang pagbukas at pagsara ng pinto.
Lumabas si Jason.
Dahan-dahan akong bumangon. Hindi ako inantok dahil hindi ko nainom ang gamot. Sinundan ko siya.
Madilim ang hallway. Nakita ko siyang bumaba papunta sa kusina.
Anong gagawin niya? isip ko. May tatawagan ba siyang kabit? O may kakausapin siyang kasabwat sa pagpatay sa akin?
Pagdating ko sa pinto ng kusina, sumilip ako.
Inaasahan kong makikita ko siyang masaya, nag-iinuman, o may kausap na babae.
Pero mali ako.
Nakita ko si Jason na nakaupo sa maliit na mesa sa sulok. Ang ilaw lang ay galing sa screen ng laptop.
Sa harap niya, may nakatumpok na bundok ng mga papel. Bills.
Naka-headset siya. At kumakain siya ng… instant noodles.
Nakinig ako.
“Hello? Sir, good evening po,” boses ni Jason, garalgal at mapagkumbaba. “Opo, ako po si Jason… Tungkol po sa mortgage ng bahay… Pwede po bang humingi ng extension? Huwag niyo po munangilitaw ang foreclosure notice.”
Foreclosure?! Nanlaki ang mata ko. Ang mansyon ko? Ireremata?
“Sir, parang awa niyo na,” patuloy ni Jason. “May sakit ang asawa ko. May sakit sa puso si Miranda. Hindi niya pwedeng malaman na bankrupt na ang kumpanya niya tatlong taon na ang nakakaraan. Kapag nalaman niyang wala na siyang pera, baka atakihin siya. Ako na po ang bahala. Nagtatrabaho po ako ng tatlong shift online. Babayaran ko po kayo. Huwag lang po ninyongipadala ang sulat sa kanya.”
Napahawak ako sa bibig ko para pigilan ang hagulgol.
Bankrupt? Tatlong taon na?
Bigla kong naalala. Tatlong taon na ang nakakaraan, nalugi ang garments factory ko dahil sa isang scam. Akala ko naisalba ‘yun ng mga managers ko. Sabi ni Jason noon, “Okay na ang lahat, Mahal. Ako na ang bahala sa finances.”
Mula noon, hindi na ako nagche-check ng bank account kasi tiwala ako na mayaman pa rin ako. Namumuhay ako sa luho. Shopping, spa, travels.
Hindi ko alam… ang perang ginagastos ko pala ay galing sa dugo at pawis ni Jason.
Nakita ko si Jason sa kusina na sinusubsob ang mukha sa mga palad niya. Umiiyak siya nang tahimik.
“Pagod na pagod na ako…” bulong niya sa sarili. “Pero kakayanin ko. Para kay Miranda. Mahal na mahal ko siya. Hindi niya pwedeng maranasan ang maghirap.”
Tiningnan ko ang baso sa lababo. Ang “tubig” na pinapainom niya sa akin gabi-gabi… hindi ‘yun lason.
Sleeping pills ‘yun.
Pinapatulog niya ako nang maaga para hindi ko siya makitang nagtatrabaho buong gabi bilang Virtual Assistant at Call Center Agent. Pinapatulog niya ako para hindi ko marinig ang pagtunog ng telepono mula sa mga maniningil.
Binibigyan niya ako ng mahimbing na tulog, habang siya ay gising na gising, pasan ang mundo, para lang mapanatili ang ilusyon ko na ako pa rin si “Donya Miranda.”
Kinakain niya ang instant noodles para makakain ako ng steak.
Hindi ko na kinaya.
“Jason…”
Napalingon si Jason. Gulat na gulat. Mabilis niyang tinakpan ang mga bills.
“M-miranda? Gising ka? Bakit ka nandito?” tumayo siya at pinunasan ang luha. “Wala ‘to! Naglalaro lang ako sa laptop. Gutom ka ba? Ipagluluto kita.”
Tumakbo ako palapit sa kanya at niyakap siya nang mahigpit. Humagulgol ako sa dibdib niya.
“Alam ko na…” iyak ko. “Narinig ko lahat.”
“Mahal, sorry…” lumuhod si Jason. “Sorry kung nagsinungaling ako. Ayoko lang na mag-alala ka. Ayokong mawala sa’yo ang bahay na ‘to. Kasi alam kong mahal mo ‘to.”
Hinawakan ko ang mukha niya. Ang mukhang pagod na pagod pero puno ng pagmamahal.
“Tanga ka ba?” sabi ko habang tumutulo ang luha. “Aanhin ko ang mansyon kung pinapatay mo naman ang sarili mo? Aanhin ko ang yaman kung ang asawa ko ay nagdudusa nang mag-isa?”
“Akala ko kasi… akala ko iiwan mo ako kapag nalaman mong wala na tayong pera,” sagot niya. “Sabi nila, pera lang ang habol ko sa’yo. Gusto kong patunayan na kaya kitang buhayin kahit walang pera.”
“Napatunayan mo na, Jason. Sobra-sobra pa.”
Nang gabing iyon, hindi kami natulog. Pinag-usapan namin ang lahat.
Kinabukasan, ibinenta namin ang mansyon. Binayaran ang lahat ng utang.
Lumipat kami sa isang simpleng apartment. Wala nang katulong. Wala nang driver. Wala nang luho.
Pero masaya ako.
Dahil sa bawat umaga na gigising ako at makikita ko si Jason na mahimbing ang tulog sa tabi ko—hindi na pagod, wala nang tinatagong lihim—alam kong ako na ang pinakamayamang babae sa mundo.
Natutunan ko na ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa edad o sa yaman. Nasusukat ito sa kung sino ang handang sumalo ng bigat ng mundo, huwag ka lang masaktan. At ang tubig na iniinom ko noon? Mapait man ang lasa ng katotohanan, ito ang tubig na nagpagising sa akin sa tunay na kahulugan ng pagmamahal.
