GUSTONG PALAYASIN NG MATAPOBRENG BIYENAN ANG MGA MAGULANG KO SA KASAL DAHIL “WALA DAW SILANG AMBAG” — PERO NATIGIL ANG LAHAT NANG ILABAS KO ANG RESIBO KUNG SINO TALAGA ANG NAGBAYAD NG BUONG PARTY!
Ako si Lara. Isang simpleng babae na lumaki sa probinsya, anak ng mga magsasaka. Nakapagtapos ako dahil sa dugo at pawis nina Tatay Bert at Nanay Ising. Sa lungsod, nakilala ko si Javier, ang lalaking mahal na mahal ko.
Mabait si Javier, pero ang nanay niya na si Donya Miranda? Siya ang definisyon ng “Matapobreng Biyenan.”
Mula noong unang araw na ipakilala ako ni Javier, hindi na ako gusto ni Miranda.
“Javier, sigurado ka ba sa kanya?” rinig kong bulong ni Miranda noon. “Anak siya ng magbubukid. Tingnan mo ang balat, maitim. Ang mga magulang, walang pinag-aralan. Madudumihan ang lahi natin.”
Tiniis ko ang lahat ng iyon para kay Javier.
Nang mag-propose si Javier, agad na nakialam si Donya Miranda sa preparasyon ng kasal. Gusto niya sa pinakamahal na Hotel. Gusto niya imported ang steak. Gusto niya sikat na designer ang gagawa ng gown.
“Ako na ang bahala sa lahat,” pagmamalaki ni Miranda sa mga kamag-anak nila. “Sagot ko ang kasal ng anak ko. Wala namang pera ang pamilya ng babae eh. Baka nga pangkain wala sila, pang-kasal pa kaya?”
Tumahimik lang ako. Hinayaan ko siyang magyabang. Hinayaan ko siyang angkinin ang kredito. Pero hindi niya alam, may inihanda akong surpresa.
Araw ng Kasal.
Nasa reception na kami sa Grand Ballroom. Kumikinang ang mga chandelier. Ang mga bisita ay puro mga “Don” at “Donya” na kaibigan ni Miranda.
Dumating ang mga magulang ko galing probinsya. Suot ni Tatay Bert ang luma niyang Barong na naninilaw na nang konti pero malinis. Si Nanay Ising naman ay naka-simpleng bestida.
Pagpasok nila sa ballroom, hinarang sila ni Donya Miranda.
Nakita ko ang lahat mula sa VIP table.
“Hoy,” sita ni Miranda, nakapameywang. “Saan kayo pupunta? Ang VIP table ay para lang sa mga sponsors at mayayamang bisita. Ang mga walang ambag sa kasal na ‘to, doon dapat sa likod. Sa tabi ng kusina.”
“P-pero balae…” nanginginig na sabi ni Nanay Ising. “Magulang kami ng bride…”
“So?” irap ni Miranda. “Nagbayad ba kayo ng catering? Nag-ambag ba kayo sa venue? Hindi diba? Ako ang naglabas ng milyones dito! Kaya wala kayong karapatang umupo sa tabi ko! Sa katunayan, bakit ba kayo nandito? Nakakahiya ang suot niyo! Ang baho niyo tignan! Umalis na lang kayo!”
“Ma!” suway ni Javier, tumayo para awatin ang nanay niya.
Pero bago pa makalapit si Javier, tumayo na ako.
Kinuha ko ang mikropono mula sa emcee. Ang tunog ng feedback ay umalingawngaw sa buong ballroom.
Eeeeeenggg!
Tumahimik ang lahat. Nakatingin silang lahat sa akin—ang bride na nanlilisik ang mata.
“Itigil ang tugtog,” utos ko.
Tumingin ako kay Donya Miranda na dinuduro ang tatay ko.
“Donya Miranda,” nagsalita ako sa mic. “Anong ginagawa mo sa mga magulang ko?”
“Tinuturuan ko lang sila ng lugar nila, Lara!” sigaw ni Miranda, hindi nagpapatalo. “Sinasabi ko sa kanila na ang kasal na ito ay para sa mga disente! Wala silang karapatang umupo sa harap dahil ako ang nagbayad ng lahat ng ito! Ako ang gumastos! Kaya ako ang masusunod!”
Nagbulungan ang mga bisita. “Grabe, kawawa naman ang parents ng bride.”
Ngumiti ako. Isang ngiti na hindi umaabot sa mata.
“Ikaw ang nagbayad?” tanong ko. “Sigurado ka?”
“Oo! Sino pa ba? Alangan naman ikaw? Eh anak ka lang ng magsasaka!”
Sumenyas ako sa technician sa likod.
“Pakilabas ang slide number 1.”
Biglang nag-ilaw ang malaking LED screen sa stage.
Lumabas ang isang Bank Statement at mga Official Receipts.
Kitang-kita ng lahat ang pangalan ng Sender at Payer.
PAID BY: LARA CRUZ-SANTOS (The Bride)
AMOUNT: PHP 3,500,000.00
Nagulat ang lahat. Nanlaki ang mata ni Miranda.
“Basahin niyo,” sabi ko. “Ang venue, ang catering, ang flowers, pati ang designer gown na suot mo ngayon, Miranda… AKO ANG NAGBAYAD.“
“H-hindi totoo ‘yan!” tanggi ni Miranda. “Nagbigay ako ng tseke!”
“Slide number 2,” utos ko.
Lumabas sa screen ang larawan ng isang Bounced Check mula kay Miranda.
“Ang tseke mo? Tumalbog. Walang laman ang account mo,” paliwanag ko sa harap ng daan-daang bisita. “Matagal na palang bankrupt ang negosyo niyo. Baon kayo sa utang. Pumayag lang akong ituloy ang kasal at bayaran ang lahat dahil mahal ko si Javier at ayaw ko siyang mapahiya.”
Tumingin ako kay Javier. Nakayuko siya, hiyang-hiya sa ginawa ng nanay niya, pero hinawakan niya ang kamay ko bilang suporta.
Bumaba ako ng stage at nilapitan ko si Miranda.
“Nagyayabang ka na ikaw ang gumastos para apihin ang mga magulang ko. Pero ang totoo, ni piso wala kang inambag. Ang kapal ng mukha mong paalisin ang mga taong tunay na nagmamahal sa akin?”
Humarap ako sa mga magulang ko. Niyakap ko sila.
“Ang mga magulang ko? Oo, magsasaka sila. Wala silang milyones. Pero ibinigay nila ang dugo at pawis nila para makapagtapos ako. Ako ngayon ang may-ari ng pinakamalaking Rice Exporting Company sa rehiyon. Ang perang ginamit ko sa kasal na ‘to? Galing ‘yan sa ‘magsasakang’ pamilya na nilalait mo.”
Bumalik ako sa mic.
“Dahil ako ang nagbayad ng party na ito, ako ang masusunod. Tama ba, Miranda?”
Hindi makasagot si Miranda. Namumutla siya at pinagpapawisan.
“Security!” tawag ko.
Lumapit ang mga guard.
“Palabasin ang babaeng ito. Hindi siya imbitado sa selebrasyon ng pamilya ko.”
“Lara! Biyenan mo ako!” sigaw ni Miranda. “Javier! Magsalita ka!”
Tumingin si Javier sa nanay niya. Ang mukha niya ay puno ng dismaya.
“Ma,” sabi ni Javier. “Tama na. Sumusobra ka na. Umuwi ka na.”
“Javier?!”
Kinaladkad ng mga guard si Donya Miranda palabas ng ballroom. Ang kanyang mga “amigas” ay nag-iwas ng tingin, hiyang-hiya na ma-associate sa kanya.
Nang mawala na ang “virus” sa party, inupo ko sina Tatay Bert at Nanay Ising sa pinaka-gitna ng VIP table.
“Ito ang pwesto niyo,” sabi ko. “Kayo ang tunay na VIP ng buhay ko.”
Nagpatuloy ang party. Mas naging masaya, mas naging magaan. At sa gabing iyon, napatunayan ko na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa ingay ng pagyayabang, kundi sa tahimik na dignidad at kakayahang ipagtanggol ang mga taong mahal mo.
