GULAT NA GULAT ANG BILYONARYO NANG MAKITA NIYA ANG ISANG BATANG NAGBEBENTA NG GULAY NA MAY PULANG BALAT NA HUGIS BUWAN SA LEEG—ANG EKSАКTONG BALAT NG KANYANG YUMAONG ASAWA. NGUNIT NANG TUKLASIN NIYA ANG SIKRETO SA LIKOD NITO, BUMAGSAK SIYA SA PUTIKAN AT HUMAGULGOL NANG NAPAKALAKAS.
Ang Nawawalang Liwanag
Ako si Don Mateo Imperial, tatlumpu’t limang taong gulang at CEO ng pinakamalaking land development company sa bansa. Sa kabila ng bilyun-bilyon kong yaman, araw-araw akong pinapatay ng aking nakaraan.
Pitong taon na ang nakalipas, naaksidente ang sinasakyang bus ng aking asawang si Clara. Buntis siya noon sa aming panganay. Ayon sa ulat ng mga pulis at ng aking inang si Doña Victoria na nag-asikaso ng imbestigasyon, nahulog daw ang bus sa isang malalim na bangin at inanod ng ilog ang katawan ni Clara. Ideneklara siyang patay. Simula noon, naging malamig at manhid ako sa mundo. Ang tanging alaala ko kay Clara ay ang kanyang napakagandang ngiti at ang kakaibang pulang balat (birthmark) na hugis buwan sa kanyang kanang leeg.
Ang Batang Tindera
Isang maagang umaga, nag-inspeksyon ako sa isang lumang public market na nabili ng kumpanya ko para patayuan ng bagong mall. Naglalakad ako kasama ang aking mga bodyguards at ang aking inang si Doña Victoria.
Habang nag-iikot, isang maliit na bata ang muntik nang madapa sa aking paanan. Humigit-kumulang anim na taong gulang siya, nakasuot ng kupas at malaking t-shirt, at may bitbit na isang maliit na bilao ng mga talbos ng kamote at sitaw.
“Umalis ka nga rito, batang hamog! Ang dumi-dumi mo, baka madikitan mo pa ang damit ko!” mataray na bulyaw ng aking inang si Doña Victoria, akmang sisipain ang mga tinda ng bata.
“Wag po, Lola! Pambili lang po ito ng gamot ng nanay ko,” umiiyak na pakiusap ng bata habang pinupulot ang mga nahulog na gulay.
“Ma, tama na,” malamig kong saway sa aking ina. Naawa ako sa bata. Lumuhod ako upang tulungan siyang pulutin ang kanyang mga tinda.
Nang iangat ng bata ang kanyang ulo para magpasalamat, napaatras ako. Ang kanyang mga mata… ang hugis ng kanyang ilong… pamilyar na pamilyar ito. Ngunit ang nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo ay nang mahawi ang buhok ng bata sa kanyang kanang leeg.
May isang pulang balat na hugis buwan doon.
Nanlaki ang mga mata ko. Parang binuhusan ng yelo ang buo kong katawan. “B-Bata… ano ang pangalan mo?” nanginginig kong tanong, hawak ang magkabila niyang balikat.
“M-Maya po…” takot na sagot ng bata.
“Saan mo nakuha ang balat na ‘yan sa leeg mo?!” garalgal kong sigaw.
“S-Sabi po ni Inay, parehas daw po kami ng balat… Namana ko raw po sa kanya,” umiiyak na sagot ni Maya.
Nabitawan ko ang bata. Napatingin ako kay Doña Victoria, na ngayon ay sobrang putla at nanginginig na ang mga tuhod. “Mateo… a-anak… nagkakataon lang ‘yan! Imposible ‘yan!” utal-utal niyang palusot.
“Dalhin mo ako sa nanay mo, Maya,” matigas kong utos sa bata, hindi pinansin ang aking ina. “Ngayon din.”
Ang Madilim na Sikreto
Sinundan namin si Maya hanggang sa pinakadulo ng palengke, sa isang tagpi-tagping barong-barong na gawa sa lumang yero at karton. Madilim sa loob at amoy gamot.
“Inay, may bisita po tayo…” tawag ni Maya.
Mula sa isang maruming higaan sa lapag, dahan-dahang bumangon ang isang babae. Payat na payat siya, puno ng mga peklat sa braso, at nakasuot ng itim na salamin dahil bulag ang kanyang mga mata.
Nang marinig ko siyang umubo, halos sumabog ang dibdib ko. Kahit bulag siya at puno ng peklat, kilalang-kilala ng puso ko ang babaeng iyon.
“C-Clara…?” humihikbi kong bulong.
Nanigas ang babae. Nagsimula siyang manginig at napahagulgol. “M-Mateo…? I-Ikaw ba ‘yan, Mateo?”
Tumakbo ako at niyakap ko siya nang napakahigpit. Wala akong pakialam sa dumi at amoy ng barong-barong. Umiiyak ako nang napakalakas, isang pag-iyak na pitong taon kong pinigilan. Buhay ang asawa ko! Buhay siya! At ang batang tindera sa palengke ay ang sarili kong anak!
“Clara! Bakit?! Anong nangyari sa’yo?! Akala ko patay ka na!” sigaw ko habang hinahalikan ang kanyang mukha.
Umiiyak na sumagot si Clara, habang yakap-yakap kami ng aming anak na si Maya. “Mateo… hindi ako naaksidente. P-Pinagtangkaan akong patayin!”
“Ano?!”
Hinawakan ni Clara ang aking mukha gamit ang kanyang mga nanginginig na kamay. “Ang nanay mo, Mateo. Si Doña Victoria! Siya ang nagbayad sa mga lalaki para itulak ang sinasakyan ko sa bangin! Gusto niya akong mawala dahil mahirap lang ako at ayaw niyang ako ang maging ina ng tagapagmana mo!”
Bumagsak ang panga ko.
“Nakaligtas ako, pero nabulag ako dahil sa mga bubog. Nagtago ako nang pitong taon dahil binantaan ng nanay mo na papatayin niya ang anak natin kapag nagpakita pa ako sa’yo!” patuloy ni Clara, humahagulgol sa tindi ng trauma at sakit.
Ang Pagbagsak ng Isang Ina
Hinarap ko si Doña Victoria na nakatayo sa labas ng barong-barong. Umuusok ang aking mga mata sa matinding galit. Ang sarili kong ina ang pumatay sa kaligayahan ko at nagpabulag sa asawa ko!
“M-Mateo, anak! Kasinungalingan ‘yan! B-Baliw ang babaeng ‘yan!” nanginginig na sigaw ni Doña Victoria, pilit na umaatras.
“SECURITY!” dumadagundong na bulyaw ko. Mabilis na pinalibutan ng aking mga gwardya ang sarili kong ina.
“I-lock ninyo siya sa sasakyan! Tawagan niyo ang mga pulis! Isampa niyo ang kasong Frustrated Murder at Kidnapping laban sa kanya!” walang-awang utos ko.
“Anak! Parang awa mo na! Nanay mo ako! Ginawa ko lang ‘yon para sa kinabukasan mo!” nagwawalang sigaw ni Doña Victoria habang kinakaladkad siya ng mga gwardya.
“Wala akong inang demonyo!” sagot ko. “Mabulok ka sa kulungan!”
Ang Liwanag Pagkatapos ng Dilim
Nang araw ding iyon, binuhat ko si Clara at hinawakan ang kamay ng aking anak na si Maya. Iniwan namin ang madilim na barong-barong na iyon at isinakay ko sila sa aking sasakyan.
Dinala ko sila sa pinakamagandang ospital sa bansa. Ginamit ko ang bilyun-bilyon kong yaman upang ipa-opera ang mga mata ni Clara hanggang sa muli siyang makakita. Binigyan ko si Maya ng pinakamagandang buhay na nararapat sa isang tunay na prinsesa ng mga Imperial. At ang nanay kong naging halimaw ay tuluyang nakulong at nawalan ng lahat ng yaman.
Minsan, ang katotohanan ay pilit na ibinabaon sa dilim ng mga taong sakim. Ngunit tulad ng hugis-buwang balat ng aking anak, ang liwanag ng katotohanan ay laging lilitaw upang ituro ang daan pabalik sa tunay na pag-ibig at hustisya.
