DALAWANG BATANG PULUBI ANG NANGHINGI NG TIRANG PAGKAIN SA MESA KO—PERO NANG MAG-ANGAT SILA NG MUKHA, NAPALUHOD AKO DAHIL SILA ANG KAMBAL KONG LIMANG TAON KO NANG HINAHANAP
Ako si Isabella. Isang bilyonaryang CEO ng cosmetics empire. Nasa akin na ang lahat—pera, mansyon, kotse—pero wala sa akin ang pinakamahalaga: ang aking pamilya.
Limang taon na ang nakakalipas, nawala ang aking kambal na anak na sina Lucas at Liam habang nasa park kami. Saglit lang akong lumingon para bumili ng tubig, at pagbalik ko, wala na sila. Walang nakakita. Walang CCTV. Parang bula silang naglaho.
Mula noon, hindi na ako tumigil sa paghahanap.
Ngayon, nasa isang mamahaling restaurant ako kasama ang step-sister kong si Greta. Siya ang pumalit bilang Vice President ng kumpanya mula nang ma-depress ako.
“Isabella, kumain ka naman,” sabi ni Greta habang hinihiwa ang kanyang steak. “Move on na. Five years na. Patay na ang mga batang ‘yon. Tanggapin mo na para maipasa mo na sa akin ang kumpanya nang buo.”
“Hindi sila patay, Greta. Nararamdaman ko,” matamlay kong sagot. Wala akong ganang kumain.
Habang nagtatalo kami, lumapit sa mesa namin ang dalawang batang lalaki.
Ang dumi-dumi nila. Punit-punit ang damit, walang tsinelas, at nangingitim ang balat sa dumi. Payat na payat sila na parang buto’t balat na lang.
“M-Ma’am…” nanginginig na sabi ng isa sa kanila. “Pasensya na po sa abala… Pwede po bang makahingi ng tira-tira niyo? Kahit buto lang po ng steak… gutom na gutom na po kasi ang kapatid ko.”
Pandidiring tinignan sila ni Greta.
“Yuck! Alis! Ang babaho niyo!” sigaw ni Greta. Kinuha niya ang baso ng tubig at isinaboy sa mukha ng mga bata. “Guard! Bakit niyo pinapasok ang mga daga dito?!”
Napaatras ang mga bata, takot na takot at basang-basa.
“Sorry po… aalis na po kami…” iyak ng isa habang inaakay ang kapatid niya.
“Sandali!” pigil ko.
Tumayo ako. Hindi ko alam kung bakit, pero kumabog nang malakas ang dibdib ko nang marinig ko ang boses nila.
Lumapit ako sa mga bata at lumuhod sa harap nila. Kinuha ko ang panyo ko at pinunasan ang mukha ng batang binuhusan ni Greta.
“Huwag kayong matakot. Anong pangalan niyo?” malumanay kong tanong.
Dahan-dahang nag-angat ng mukha ang dalawang bata. Nang magtama ang paningin namin, para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nanigas ako.
Ang mga mata nila… kulay abo. Ang hugis ng ilong… ang nunal sa kaliwang pisngi ng isa…
Kamukhang-kamukha sila ng litratong nakalagay sa wallet ko.
“Wala po kaming pangalan… ‘Kambal’ lang po ang tawag sa amin ni Master,” sagot ng bata.
Hinawakan ko ang braso ng isa. Nakita ko ang isang peklat sa siko—ang peklat na nakuha ni Lucas noong nahulog siya sa duyan bago sila mawala.
Napahagulgol ako.
“Lucas? Liam? Anak ko…”
Nagulat ang mga bata. “M-Mama?” bulong ng isa. “Mama Bella?”
Lumingon ako kay Greta. Nakita kong namutla siya. Nalaglag ang tinidor na hawak niya.
“H-Hindi! Hindi maaari ‘yan!” sigaw ni Greta. “Diba iniwan ko na kayo sa probinsya?! Paano kayo nakabalik dito?!”
Natigilan ang buong restaurant. Dahan-dahan akong tumayo at hinarap si Greta. Ang lungkot ko ay napalitan ng poot na kayang pumatay.
“Anong sabi mo, Greta?” tanong ko, ang boses ko ay nanginginig sa galit. “Iniwan mo sila?”
Tinakpan ni Greta ang bibig niya. Alam niyang nadulas siya.
“Ikaw…” lumapit ako sa kanya. “Ikaw ang dumukot sa mga anak ko?!”
“Isabella, let me explain! Ginawa ko ‘yun para sa kumpanya! Para sa’yo rin naman ‘to eh!” katwiran ni Greta habang umaatras.
PAAAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Greta.
“Limang taon! Limang taon kong iniyakan ang mga anak ko! Akala ko patay na sila! ‘Yun pala, ninakaw mo sila at hinayaan mong maging pulubi habang ikaw nagpapakasarap sa pera ko?!”
Niyakap ng mga bata ang binti ko. “Mama… siya po ‘yung masamang babae na nagbenta sa amin sa sindikato…” sumbong ni Lucas.
Dumilim ang paningin ko.
“Guard! Hulihin ang babaeng ‘yan! Tumawag ng pulis!” utos ko. “Huwag niyong hahayaang makalabas ‘yan!”
Hinuli ng mga guard si Greta. Nagpupumiglas siya at nagsisisigaw habang kinakaladkad palabas ng restaurant.
“Isabella! Kapatid mo ako! Patawarin mo ako!”
“Wala akong kapatid na demonyo,” malamig kong sagot.
Binalikan ko ang mga anak ko. Niyakap ko silang dalawa nang mahigpit. Walang pakialam kung marumi sila o mabaho. Ang mahalaga, nasa bisig ko na sila ulit.
“Anak, nandito na si Mama. Hinding-hindi ko na kayo pakakawalan. Kakain tayo ng masarap, maliligo sa mainit na tubig, at matutulog sa malambot na kama. Tapos na ang paghihirap niyo.”
Sa araw na iyon, nakulong si Greta habambuhay dahil sa kidnapping. Ako naman, naging buo muli. Ang yaman ko ay wala nang halaga kumpara sa yaman ng pagbabalik ng aking kambal.
