“DADDY! BAKIT PO MAY PICTURE NIYO ANG PULUBI SA LABAS?” — NANG TIGNAN ITO NG BILYONARYO, NAPALUHOD SIYA SA IYAK DAHIL ANG TAONG GRASA NA PINAPAALIS NIYA AY ANG KAPATID NIYANG NAGBENTA NG LAHAT PARA SA KANYA!
Si Don Ricardo ay isang tinitingalang bilyonaryo. May-ari siya ng malalaking building at kumpanya. Pero sa kabila ng yaman, may pagka-matapobre siya. Ayaw niya sa mga madudungis.
Sa tapat ng mansion niya, may isang “Taong Grasa” (lalaking gusgusin at may sakit sa pag-iisip) na laging nakatambay at natutulog sa gilid ng gate.
“Guard! Paalisin niyo nga ‘yan! Ang baho-baho! Nakakasira ng view!” utos lagi ni Don Ricardo. “Buhusan niyo ng tubig kapag ayaw umalis!”
Araw-araw, itinataboy nila ang pulubi. Pero bumabalik ito kinabukasan, tahimik lang na nakatingin sa mansion na parang may hinihintay.
Isang Linggo ng umaga, naglalaro sa garden ang 7-anyos na anak ni Don Ricardo na si Miggy. Nakita ni Miggy ang pulubi sa labas ng rehas.
Lumapit si Miggy. “Hello po. Gutom po ba kayo?”
Ngumiti ang pulubi, bungi-bungi na ang ngipin. May dinukot ito sa kanyang maduming bulsa. Akala ng guard ay patalim, pero isang lumang litrato pala.
Nalaglag ang litrato sa loob ng gate. Pinulot ito ni Miggy.
Tumakbo si Miggy papunta sa Daddy niya na nagkakape sa veranda.
“Daddy! Daddy! Look oh!” sabi ni Miggy. “Bakit po merong picture niyo ang pulubi sa labas? Kamukha niyo po ito nung bata kayo, ‘di ba?”
Tinignan ni Don Ricardo ang litrato. Luma na ito, black and white, at punit-punit ang gilid.
Nanlaki ang mga mata ni Don Ricardo. Nabitawan niya ang tasa ng kape. CRASH!
Ang nasa litrato ay dalawang batang lalaki sa bukid. Ang isa ay siya, at ang isa ay ang Kuya niya na naka-akbay sa kanya.
“I-Imposible…” bulong ni Don Ricardo.
Tumakbo si Don Ricardo palabas ng gate, hindi na nagsuot ng tsinelas.
Naabutan niya ang mga guard na tinutulak at pinalalo ng stick ang pulubi.
“LAYUAN NIYO SIYA!” sigaw ni Don Ricardo na dumagundong sa kalsada.
Lumapit si Don Ricardo sa pulubi. Hinawi niya ang mahaba at maduming buhok nito. Tinignan niya ang mukha. Kahit puno ng dumi at kulubot, nakilala niya ang peklat sa noo—ang peklat na nakuha ng Kuya niya nung ipagtanggol siya sa ahas noong bata pa sila.
“Kuya… Kuya Berting?” garalgal na tawag ni Don Ricardo.
Tumingin ang pulubi. Parang may kislap ng pagkilala sa mata nito.
“Ric… Ric…” bulong ng pulubi. “Ric… aral… mabuti… para… yumaman…”
Napahagulgol si Don Ricardo. Lumuhod siya sa semento at niyakap ang kapatid na amoy-basura at ihi. Wala siyang pakialam kung madumihan ang kanyang mamahaling damit.
“Kuya! Patawarin mo ako! Hindi kita nakilala!” iyak ng bilyonaryo.
Naalala ni Don Ricardo ang lahat. 30 years ago, ulila na sila. Para makapag-aral si Ricardo sa Maynila, ibinenta ni Kuya Berting ang kaisa-isa nilang kalabaw at lupa.
“Sige Ric, umalis ka na. Mag-aral ka. Ako na ang bahala dito. Magtatrabaho ako sa construction. Basta mangako ka, magiging engineer ka,” sabi ni Berting noon.
Naging successful si Ricardo. Pero dahil sa busy sa trabaho at pagpapamilya, nawalan siya ng kontak sa kapatid. Hindi niya alam na na-aksidente si Berting sa construction site, nauntog ang ulo, at nawala sa sarili dahil sa hirap at gutom, hanggang sa napadpad sa siyudad kakahanap sa kanya.
“Hinanap mo ako, Kuya… kahit wala ka na sa sarili, hinanap mo pa rin ako,” hagulgol ni Don Ricardo.
Binuhat ni Don Ricardo ang kapatid papasok sa mansion.
“Ihanda ang guest room! Tumawag ng pinakamagaling na doktor! Paliguan at bihisan niyo ang Kuya ko!” sigaw niya sa mga katulong.
Mula noon, inalagaan ni Don Ricardo si Kuya Berting. Ipinagamot niya ito sa mga espesyalista. Kahit hindi na bumalik nang buo ang isip nito, naramdaman ni Berting ang ginhawa at pagmamahal.
Ang pulubing dating itinataboy sa gate, ngayon ay nakaupo na sa kabisera ng hapag-kainan, suot ang magagarang damit, at inaalagaan ng kapatid na naging bilyonaryo dahil sa kanyang sakripisyo.
WAKAS.
