BUMULONG ANG ISANG APAT-NA-TAONG-GULANG NA BATA SA KINATATAKUTANG BILYONARYO, “MAY SAKIT PO ANG MAMA KO PERO KAILANGAN NIYA PONG MAGTRABAHO PARA HINDI MAGALIT ANG HALIMAW NIYANG BOSS.” ANG GINAWA NG CEO MATAPOS MARINIG ITO AY BUMAGO SA BUHAY NG DAAN-DAANG EMPLEYADO.
Ang Malamig at Walang Pusong Boss
Ako si Alejandro Imperial, tatlumpu’t walong taong gulang at ang Founder at CEO ng Apex Innovations, isang naglalakihang tech company sa Pilipinas. Sa mundo ng negosyo, kilala ako bilang isang “Bakal na Heneral”. Wala akong pakialam sa personal na buhay ng aking mga empleyado. Para sa akin, bayad sila para magtrabaho. Kapag nagkasakit ka, umalis ka. Kapag hindi mo kaya ang pressure, mag-resign ka. Ang mahalaga lang sa akin ay ang kita at tagumpay ng kumpanya.
Isang Biyernes, alas-onse na ng gabi. Tahimik na ang buong 40th floor ng aming gusali. Kagagaling ko lang sa isang mahabang video conference mula sa New York, kaya naglakad ako patungo sa pantry upang kumuha ng kape bago umuwi.
Ngunit habang naglalakad ako sa madilim na pasilyo ng Accounting Department, napansin ko ang isang ilaw na nakabukas sa pinakadulong cubicle. May naririnig akong mahinang ubo at tunog ng mabilis na pag-ta-type sa keyboard.
Lumapit ako upang sitahin sana kung sino man ang nag-aaksaya ng kuryente. Ngunit bago pa ako makarating sa cubicle, may napansin akong gumalaw sa ilalim ng isang bakanteng mesa.
Ang Bata sa Ilalim ng Mesa
Napakunot ang noo ko. Yumuko ako at sumilip sa ilalim ng mesa.
Doon, nakaupo sa malamig na sahig ang isang maliit na batang babae, humigit-kumulang apat na taong gulang. Nakasuot siya ng manipis na jacket, nakayapos sa isang lumang teddy bear, at tahimik na nagkukulay sa isang lumang notebook gamit ang maliit na flashlight.
Nang makita niya ako, nanlaki ang kanyang inosenteng mga mata. Agad niyang inilagay ang kanyang maliit na hintuturo sa kanyang labi.
“Shh… Kuya, wag po kayong maingay,” pabulong na pakiusap ng bata, tila takot na takot na may makarinig sa kanya.
Nabigla ako. Mahigpit na ipinagbabawal sa kumpanya ang pagdadala ng bata o sinumang outsider sa loob ng opisina. “Sino ka? Anong ginagawa mo rito nang ganitong oras?” pabulong ko ring tanong, pinipigilan ang aking galit.
“Ako po si Lily,” sagot ng bata, nanginginig dahil sa lakas ng aircon. Itinuro niya ang cubicle sa kabilang banda kung saan nanggagaling ang pag-ubo. “Hinihintay ko po si Mama. Nilalagnat po kasi siya at masakit po ang ulo niya kaya umiiyak po siya kanina.”
“Nilalagnat? Bakit hindi siya umuwi at magpahinga?” takang tanong ko.
Tumingin si Lily sa akin na may halong lungkot at inosensya. “Sabi po kasi ni Mama, kailangan niya daw pong tapusin ‘yung trabaho kahit may sakit siya. Kasi po, baka tanggalin siya sa trabaho ng halimaw nilang boss. Kapag tinanggal po siya nung halimaw, wala na po kaming pambili ng gamot at pagkain. Kaya nagtatago po ako rito para hindi magalit yung halimaw.”
Ang Pagguho ng Bakal na Puso
Parang pinasabugan ng granada ang dibdib ko.
Ang halimaw na boss. Ako iyon. Ako ang tinutukoy ng batang ito.
Dahan-dahan akong tumayo at lumapit sa cubicle kung saan nanggagaling ang ubo. Sumilip ako. Nakita ko si Elena, isa sa mga data encoders ng kumpanya. Nakabalot siya sa isang manipis na shawl, nanginginig ang buong katawan, at namumutla habang pilit na tinatapos ang isang bundok ng mga reports sa kanyang computer. Panaka-naka niyang pinupunasan ang kanyang mga luha habang patuloy sa pag-ta-type, halatang pilit na nilalabanan ang matinding sakit ng katawan.
Sa sandaling iyon, parang isang malakas na sampal ang dumapo sa aking mukha. Nakita ko ang sarili kong ina kay Elena. Lumaki rin ako sa hirap; namatay ang aking ina dahil sa overfatigue at sakit dahil ayaw nitong lumiban sa trabaho, para lamang mapakain ako. Ipinangako ko noon na yayaman ako para hindi na maulit iyon, ngunit ngayon, ako pala ang naging dahilan kung bakit may ibang mga pamilyang nagdurusa!
“Elena,” malumanay kong tawag.
Napatalon sa gulat si Elena. Nang makita niya ako, nawala ang huling patak ng dugo sa kanyang mukha. Mabilis siyang tumayo, nanginginig ang mga tuhod, at napayuko.
“S-Sir Alejandro! P-Pasensya na po! M-Malapit ko na pong tapusin ‘to! P-Pangako po, hindi po ako natutulog!” nagpapanik na pakiusap niya. Nilingon niya ang ilalim ng mesa kung saan nagtatago si Lily, at mas lalo siyang umiyak. “Sir, parang awa niyo na po, wag niyo po akong tanggalin! Wala po kasing magbabantay sa anak ko sa bahay kaya isinama ko po, pero tahimik lang po siya! Kailangan ko po ang trabahong ito!”
Hindi ako nakapagsalita. Lumuhod ako at inilabas si Lily mula sa ilalim ng mesa. Binuhat ko ang nanginginig na bata at inalalayan siya.
Hinubad ko ang aking mamahaling coat at isinuot iyon sa nanginginig na balikat ni Elena.
“S-Sir…?” naguguluhang tanong ni Elena.
“I-save mo ang ginagawa mo at i-shut down mo ang computer, Elena,” malumanay at basag ang boses kong utos. “Uuwi na kayo. Ipapahatid ko kayo sa private driver ko patungo sa ospital para ma-check-up ka at mabigyan ng gamot. Sagot ko ang lahat.”
Umiyak nang tuluyan si Elena, hindi makapaniwala sa ginagawa ng kinatatakutan nilang CEO.
Ang Bagong Umaga sa Apex Innovations
Kinabukasan ng umaga, nagpatawag ako ng isang emergency “Town Hall Meeting” para sa lahat ng limang daang empleyado ng Apex Innovations. Nagkumpulan ang lahat sa malaking bulwagan, nagbubulungan at kinakabahan na baka may mass lay-off na magaganap.
Umakyat ako sa entablado. Tiningnan ko ang mga taong nagpapagod para sa kumpanya ko. Mga taong may sariling pamilya, may sariling pinagdadaanan.
“Kagabi,” panimula ko, ang boses ko ay umaalingawngaw sa tahimik na bulwagan. “May nakausap akong isang apat na taong gulang na bata. Tinawag niya akong isang halimaw.”
Nagulat ang lahat ng mga empleyado at mas lalong kinabahan.
“At tama siya,” patuloy ko, hindi pinipigilan ang emosyon sa aking boses. “Naging halimaw ako. Tiningnan ko kayo bilang mga makina, hindi bilang mga tao. Nakalimutan ko na ang kumpanyang ito ay hindi tatayo kung wala ang inyong dugo at pawis.”
Huminga ako nang malalim at inilabas ang isang manipis na folder.
“Simula ngayong araw, magpapatupad ako ng mga bagong patakaran na tatawagin nating ‘The Lily Initiative’,” anunsyo ko. “Una, mandatory paid sick leaves para sa lahat. Kapag may sakit kayo, bawal kayong pumasok, at babayaran pa rin kayo. Pangalawa, full premium health insurance at HMO hindi lang para sa inyo, kundi pati sa buong pamilya at mga anak ninyo. At pangatlo…”
Ngumiti ako sa mga nagugulat at nakangangang empleyado.
“…ipapa-renovate ko ang buong 2nd floor ng building na ito upang gawing isang libre at fully-staffed na Daycare Center. Wala nang magulang ang kailangang mangamba kung sino ang magbabantay sa mga anak nila habang nagtatrabaho. Pwede niyo silang isama, at aalagaan sila rito nang libre.”
Parang huminto ang oras sa loob ng bulwagan. Makalipas ang ilang segundo, isang matandang empleyado ang nagsimulang pumalakpak habang umiiyak. Sumunod ang iba. Sa loob ng isang minuto, ang buong kumpanya ay nakatayo na at nagbibigay ng isang nakakabinging standing ovation. Umiiyak ang mga magulang, nagyayakapan ang mga empleyado, at naramdaman ko ang isang kapayapaan na kailanman ay hindi ko nabili ng pera.
Minsan, ang pinakamalaking pagbabago sa isang makapangyarihang imperyo ay hindi nanggagaling sa mga magagaling na board of directors o sa milyun-milyong investment. Minsan, kinakailangan lamang ng isang inosenteng bulong mula sa isang bata upang gisingin ang pusong nakalimutang maging tao.
