BUMAGSAK ANG EROPLANONG SINASAKYAN KO. GUMAPANG AKO SA PUTIKAN AT NAG-AAGAW-BUHAY MAKA-UWI LANG SA ASAWA KO… PERO DINATNAN KO SILANG NAGPAPARTY AT BINABASA ANG HULING BILIN (WILL) KO!
Ako si Clara, ang nag-iisang nagmamay-ari ng Imperial Real Estate Group. Tatlong araw na ang nakakalipas, naging laman ng mga balita ang pagbagsak ng Flight 828 sa isang bulubunduking bahagi ng probinsya. Ako ang isa sa mga pasahero doon. Walang inaasahang survivors.
Pero himalang nabuhay ako. Iniligtas ako ng mga katutubo sa bundok. Tatlong araw akong walang malay, bali ang kaliwang braso, puro sugat ang mukha at katawan, at walang signal ang telepono. Sa mga araw na iyon, iisang tao lang ang nagbigay sa akin ng lakas para mabuhay—ang asawa kong si Roman. Naisip ko kung gaano siya siguro umiiyak ngayon. Naisip ko ang matapobre kong biyenan na si Donya Matilda, baka nagluluksa rin sila para sa akin.
Nang makababa ako ng bundok at makahiram ng telepono, hindi na ako tumawag. Gusto ko silang surpresahin. Gusto kong makita ang saya sa mga mata ng asawa ko na buhay ako. Umuwi ako sa mismong mansyon namin sakay ng inupahang van, suot pa rin ang duguang mga damit at may benda ang ulo.
Pero pagpasok ko sa mataas at gintong gate ng mansyon, napansin kong kakaiba ang paligid. Walang itim na laso. Walang umiiyak. Sa halip, rinig na rinig ko ang malakas at masayang musika mula sa aming grand sala.
Dahan-dahan kong itinulak ang malaking pinto na nakaawang. At doon, nanigas ang buong katawan ko. Parang pinatay ako nang ikalawang beses.
Nakita ko si Roman, ang lalaking pinangakuan ko ng buhay ko, na may hawak na baso ng mamahaling champagne. Nakaupo siya sa paborito kong sofa, at sa hita niya ay nakakandong si Stella—ang sarili kong personal assistant. Naghahalikan sila nang buong tamis.
Sa kabilang upuan, humahalakhak ang biyenan kong si Donya Matilda habang hawak ang isang legal na dokumento. Ang aking Last Will and Testament.
“Cheers to my new billionaire son!” malakas na sigaw ni Donya Matilda. “Sa wakas, patay na rin ang aroganteng babaeng ‘yon! Hindi na natin kailangang magpanggap na mabait sa kanya! At Stella, hija, sa wakas, pwede na kayong magpakasal ni Roman nang hindi nagtatago!”
“Salamat sa Diyos at bumagsak ang eroplano niya,” nakangising sagot ni Roman habang hinahalikan ang leeg ng assistant ko. “Limang taon, Stella. Limang taon kong tiniis ang ugali ng babaeng ‘yon para lang makuha natin ang buong kumpanya. Ngayon, sa atin na ang lahat ng bilyones niya!”
Nanginig ang buong katawan ko, hindi sa lamig o sa sugat, kundi sa matinding galit na nagliyab sa aking kaluluwa. Humakbang ako papasok sa maliwanag na sala.
(Karugtong ng kwento…)
Sa tabi ni Donya Matilda ay nakaupo si Atty. Valderama, ang family lawyer ko. Nakatungo lang ito at halatang napilitan lang na pumunta para basahin ang aking Last Will.
“Atty. Valderama, bilisan mo na ang pagpapapirma!” naiinip na bulyaw ni Roman, nagtatawanan pa rin sila ni Stella. “I-transfer mo na ang lahat ng bank accounts at titulo ng Imperial Group sa pangalan ko. Ako na ang bagong Chairman!”
Tahimik akong naglakad. Ang mga duguang sapatos ko ay nag-iwan ng marka sa makinis na marmol ng sala.
“Masyado atang maaga para sa inuman,” malamig at paos kong bati. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong sala, pumuputol sa tawanan nila.
Tumigil ang musika. Unti-unting lumingon si Roman, Stella, at Donya Matilda sa direksyon ko.
Nang magtama ang mga mata namin, parang huminto ang oras. Nalaglag mula sa kamay ni Roman ang mamahaling crystal glass na hawak niya. Nabasag ito sa sahig, kasabay ng tuluyang pagkawasak ng ilusyon nila.
“M-M-Multo!” tili ni Stella. Napatayo siya mula sa pagkakakandong kay Roman at napaatras hanggang sa bumangga siya sa pader, namumutla at nanginginig ang buong katawan. “Lumayo ka sa akin, Clara! Wala akong kasalanan!”
Si Donya Matilda ay tila inatake ng hika. Napahawak siya sa kanyang dibdib, nanlalaki ang mga mata habang nakatitig sa duguang damit ko at sa benda sa aking ulo. “C-Clara? P-Paano… Sabi sa balita, walang natira sa eroplano!”
Si Roman ay parang naging yelo. Nawala ang lahat ng kulay sa mukha niya. “B-Babe? B-Buhay ka?” nauutal niyang bulong, halatang hindi malaman kung tatakbo o luluhod.
Ngumisi ako nang pagak. “Bakit, Roman? Nakakadismaya ba na buhay pa ako? Sayang, hindi man lang umabot sa bank account mo ang mga bilyones ko.”
Lumapit ako nang dahan-dahan. Bawat hakbang ko ay parang parusa sa kanila. Ang mga gwardiya ng mansyon ko, na nakatayo sa gilid at kanina pa halatang hindi pabor sa nangyayaring party, ay mabilis na lumapit para alalayan ako, ngunit tinaas ko ang kamay ko para patigilin sila. Kaya kong tumayo mag-isa.
“Clara! Mali ang iniisip mo!” biglang lumuhod si Roman, sinusubukang hawakan ang kamay ko pero nandiri akong umiwas. “A-Ang party na ‘to… p-para ‘to sa… sa pag-alala sa’yo! Celebration of life mo ito, babe! M-Masyado kaming nasaktan kaya idinadaan na lang namin sa alak!”
“Celebration of life?” mapakla kong tawa. Binalingan ko si Stella na ngayon ay umiiyak sa takot. “At kasama ba sa celebration ang paghalik mo sa leeg ng personal assistant ko? Habang sumisigaw ang nanay mo ng pasasalamat na bumagsak ang eroplano ko?!”
Wala silang maisagot. Tahimik lang na humihikbi si Stella habang nanginginig ang tuhod ni Donya Matilda.
Tiningnan ko si Atty. Valderama, na ngayon ay nakatayo at may malawak na ngiti sa labi, pilit itinatago ang tuwa na buhay ang tunay niyang boss.
“Atty. Valderama,” kalmado kong utos. “Punitin mo ang Last Will na ‘yan. Buhay ako, kaya walang bisà iyan.”
“With pleasure, Madam Clara,” mabilis na pinunit ng abugado ang dokumento sa harap nilang tatlo, na lalong nagpaputla kay Roman.
“Pero may ipapagawa ako sa’yo na mas mahalaga,” pagpapatuloy ko, hindi inaalis ang nanlilisik kong tingin sa asawa ko. “I-file mo agad ang Annulment at Divorce namin bukas na bukas din. At dahil may nakasaad sa Prenuptial Agreement natin, Roman, na sa oras na mahuli kitang nangangaliwa… wala kang makukuhang kahit isang sentimo. Zero.”
“Clara, hindi mo pwedeng gawin ‘to!” nagwala si Donya Matilda, biglang nawala ang takot at nangibabaw ang kasakiman. “Asawa mo ang anak ko! May karapatan siya sa kalahati ng yaman mo!”
“Karapatan?!” sigaw ko, ang boses ko ay puno ng galit na naipon ko mula pa sa bundok. “Limang taon akong nagpakatanga sa inyo! Pinakain ko kayo, binihisan, at binigyan ng bubong! Tapos ipagdarasal niyo ang kamatayan ko?! Kayo ang walang karapatan!”
Itinuro ko ang malaking pinto ng mansyon. “Umalis kayo sa pamamahay ko.”
“Babe, please! Patawarin mo ako!” gumapang si Roman sa sahig at humagulgol, nakikiusap. “Ito! Si Stella ang umakit sa akin! Siya ang nagplano nito! Wala akong kasalanan, Clara! Mahal kita!”
“Walanghiya ka, Roman!” tili ni Stella, sinampal nang malakas ang lalaking kanina lang ay kahalikan niya. “Sinabi mo sa aking papatayin mo siya kung hindi siya naaksidente para makuha na natin ang pera! Tapos ngayon isisisi mo sa akin?!”
Natahimik ang lahat. Ang pag-amin ni Stella ay mas lalong nagpabaon sa kanila.
“Papatayin mo pala ako?” malamig kong bulong. Tiningnan ko ang Head of Security ko. “Marcus, tawagan mo ang pulisya. I-report mo si Roman at Stella para sa Conspiracy to Commit Murder. May mga CCTV cameras ako sa sala na naka-record ang lahat ng sinabi nila ngayong gabi.”
Nanginig si Roman at tuluyang bumagsak sa sahig. Si Donya Matilda ay tuluyan nang hinimatay sa takot.
“At bago dumating ang mga pulis,” utos ko sa mga gwardiya, “kaladkarin niyo silang tatlo sa labas ng gate. Gusto kong itapon niyo sila sa kalsada nang walang dalang kahit ano, kahit pamasahe. Ang mga damit na suot nila ngayon ang huling bagay na makukuha nila mula sa akin.”
Walang nag-atubili ang mga tauhan ko. Sa loob ng ilang minuto, ang maingay at masayang party nila ay napalitan ng mga sigaw, iyak, at pagmamakaawa. Kinaladkad ng mga gwardiya sina Roman, Stella, at ang walang-malay na si Donya Matilda palabas ng mansyon at literal na itinapon sa madilim na kalsada.
Naiwan ako sa loob ng malawak kong sala. Tahimik na ulit. Dumating ang mga paramedic para asikasuhin ang mga sugat ko. Habang ginagamot nila ako, nakatingin ako sa labas ng bintana. Ang mga luhang hindi ko nailabas noong nag-aagaw-buhay ako sa gumuhong eroplano ay dahan-dahang tumulo.
Ang pag-ibig na inakala kong totoo ay sumama sa pag-crash ng eroplano. Ngunit mula sa mga abo at putikan, bumangon ang isang bagong Clara—mas matapang, mas matatag, at kailanman ay hindi na muling magpapalinlang.
