BUMAGSAK ANG EROPLANONG SINASAKYAN KO AT IDINEKLARA AKONG PATAY. NGUNIT NANG MAKA-UWI AKO NANG BUHAY KAHIT PUNO NG SUGAT, BUMUNGAD SA AKIN ANG ISANG MALAKING PARTY. NAGSASAYA ANG ASAWA KO, ANG KANYANG KABIT, AT ANG BIYENAN KO HABANG BINABASA ANG AKING HULING HABILIN.
Ang Himalang Pagkaligtas
Ako si Victoria, tatlumpung taong gulang at ang nag-iisang may-ari ng pinakamalaking chain of luxury resorts sa bansa. Tatlong araw na ang nakalipas, bumagsak sa gitna ng karagatan ang sinasakyan kong private plane dahil sa masamang panahon. Ibinalita sa buong bansa na walang nakaligtas sa trahedya, at idineklara na akong patay ng mga awtoridad.
Ngunit isang himala ang nangyari. Inanod ako sa isang liblib na isla at iniligtas ng mga mangingisda. Puno ng sugat, may baling braso, at pagod na pagod, ang tanging nasa isip ko ay ang asawa kong si Marco. Sigurado akong naghihinagpis siya ngayon, hindi makakain, at umiiyak sa aking pagkawala. Minahal ko siya nang buong puso at binigyan ko ng marangyang buhay ang kanyang pamilya.
Kaya naman nang makahiram ako ng telepono upang makontak ang aking private security team, hindi na ako tumawag kay Marco. Gusto ko siyang isurpresa. Umuwi ako agad sa Maynila upang punasan ang kanyang mga luha.
Ang Kasiyahan ng mga Buwaya
Pagdating ng aking sasakyan sa tapat ng aming malaking mansyon sa Forbes Park, nagtaka ako. Walang itim na laso sa gate. Walang mga nakikiramay. Sa halip, dinig na dinig ko ang malakas na pop music, ang tawanan, at ang tunog ng mga nag-uumpugang wine glasses.
Pumasok ako sa mansyon. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Madilim sa hallway, kaya hindi nila napansin ang aking pagdating. Nang makarating ako sa dulo ng sala, halos gumuho ang mundo ko sa aking nakita.
Nakatayo si Marco sa gitna ng sala, nakasuot ng party shirt at may hawak na mamahaling champagne. Naka-angkla sa kanyang braso ang matalik kong kaibigan at assistant na si Chloe! At ang mas nakakakilabot, may suot na malaking diyamanteng singsing si Chloe na pag-aari ko! Sa tabi nila ay ang biyenan kong si Doña Beatrice, masayang-masayang iwinawagayway ang isang makapal na dokumento—ang aking Last Will and Testament.
Ang Lihim na Ibinunyag
“A toast!” malakas na sigaw ni Marco, nakangiti nang napakalapad habang itinataas ang kanyang baso. “Sa wakas, tapos na ang pagtitiis ko sa boring at laging busy kong asawa! Wala na si Victoria! Sa akin na mapupunta ang buong resort empire niya, at malaya na tayong magpakasal, Chloe, my love!”
“I love you, babe! We’re finally rich!” malanding tili ni Chloe, at naghalikan silang dalawa sa harap ng nagtatawanang pamilya ni Marco.
“Sinasabi ko na nga ba, anak, napakaswerte ng pagbagsak ng eroplanong iyon!” halakhak ng biyenan kong si Doña Beatrice. “Napakadaling pekein ng mga luha ko sa harap ng media kahapon. Pinuri pa nila ako bilang the ‘grieving mother-in-law’! Ngayon, buksan na natin ang vault niya! Sa atin na ang lahat ng alahas at pera ng patay-gutom na ‘yon!”
Ang Pagbangon Mula sa Hukay
Nanginginig ang buong katawan ko. Hindi dahil sa sakit ng mga sugat at baling buto ko, kundi sa isang matinding galit na parang bulkan. Ang mga taong inakala kong nagmamahal sa akin ay mga demonyong nag-aabang lang pala sa aking kamatayan. Ginamit nila ang yaman ko at ipinagdiwang ang pagkawala ng aking buhay.
Huminga ako nang malalim. Dahan-dahan akong naglakad palabas mula sa dilim patungo sa gitna ng maliwanag na sala.
“Masyado yata kayong nagmamadaling buksan ang vault ko, Doña Beatrice,” malamig, garalgal, ngunit madiin kong sabi.
Tumigil ang malakas na musika.
Nalaglag ang baso ng champagne mula sa kamay ni Marco. CRASH!
Sabay-sabay silang lumingon sa aking direksyon. Nang makita nila akong nakatayo doon—may mga benda sa braso, may mga sugat sa mukha, at matalim na nakatitig sa kanila na tila isang diyosa ng paghihiganti—namutla silang lahat na parang nakakita ng multo mula sa impyerno.
Ang Huling Halakhak ng Patay
“V-Victoria…?!” nanginginig na tili ni Chloe. Nanlaki ang kanyang mga mata at nagtago siya sa likod ni Marco, pilit na itinatago ang singsing na ninakaw niya mula sa akin. “M-Multo! Layuan mo kami!”
“V-Victoria… b-babe… b-buhay ka…?” utal-utal at pinagpapawisang tanong ni Marco. Nanghina ang kanyang mga tuhod at napaluhod siya sa sahig, hindi makahinga sa matinding gulat at takot. “A-Akala namin…”
“Akala niyo patay na ako kaya nag-party agad kayo at binasa ang will ko?” sarkastiko kong tanong, mabagal na naglalakad palapit sa kanila.
Lumapit ako sa nanginginig kong biyenan at hinablot ko ang Last Will and Testament mula sa kanyang mga kamay. “Victoria, anak… nagkakamali ka ng iniisip… n-nagce-celebrate lang kami ng buhay mo… a-alala mo lang…” palusot ni Doña Beatrice, pero bakas ang matinding panginginig ng kanyang mga labi.
“Save your lies,” malamig kong utos. Sa mismong harapan nila, pinunit ko ang Last Will nang paulit-ulit at inihagis ang mga piraso nito sa kanilang mga mukha. “Sayang ang celebration niyo. Buhay ako. At narinig ko ang lahat ng kataksilan ninyo.”
Kinuha ko ang aking cellphone at agad na tinawagan ang aking head of security na naghihintay sa labas ng gate. “Papasukin niyo ang mga pulis at ang legal team ko.”
“Victoria, please! Asawa mo ako! Patawarin mo ako, nadala lang ako ng tukso ni Chloe!” umiiyak na gumapang si Marco at pilit na niyakap ang aking sapatos. Wala na ang kanyang kayabangan.
Pabigla kong sinipa ang kamay niya palayo. “Kagabi, habang palubog ako sa malamig na dagat, ang tanging nagpalakas ng loob ko ay ang isiping babalikan kita at naghihintay ka sa akin. Pero ngayon, nakita ko na mas gugustuhin ko pang makasama ang mga pating sa dagat kaysa sa inyong mga ahas sa sarili kong bahay!”
Dumating ang mga gwardya at pulis. Ipinakaladkad ko sina Marco, Chloe, at Doña Beatrice palabas ng aking mansyon habang sila ay nagmamakaawa, nag-iiyakan, at nagsisisihan sa isa’t isa. I-finreeze ko agad ang lahat ng bank accounts ni Marco at sinampahan ko sila ng patong-patong na kasong adultery at qualified theft dahil sa pagnanakaw nila ng mga alahas ko habang “patay” ako.
Ang grand party na inakala nilang simula ng kanilang walang-hanggang kayamanan ay nauwi sa pagbagsak nila sa pinakamatinding kahirapan at rehas na bakal. Natutunan nila nang gabing iyon na hindi mo dapat ipagdiwang ang pagkamatay ng isang reyna, dahil kapag bumangon siya mula sa hukay, sisiguraduhin niyang kayo ang isusunod niyang ibaon.
