BINUHUSAN AKO NG TUBIG NG MADRASTA KO — PERO NAGULAT SIYA NANG YUMUKO ANG INVESTOR SA AKIN DAHIL AKO ANG TUNAY NA BOSS.
Ako si Ella. Simula nang mamatay ang mama ko at mag-asawa ulit si Papa, naging impyerno na ang buhay ko sa sarili naming pamamahay. Ang madrasta kong si Tita Rose at ang anak niyang si Kara ang nasusunod sa lahat. Ginawa nila akong katulong—taga-luto, taga-linis, at bawal humarap sa mga bisita.
Si Papa naman, dahil takot mawala ang negosyo niyang palugi na, sunud-sunuran lang kay Tita Rose dahil galing daw ito sa mayaman (kuno) na pamilya.
Isang gabi, may mahalagang dinner sa bahay. Darating daw si Mr. Yamamoto, ang Japanese billionaire na sasagip sa kumpanya ni Papa.
“Ella! Siguraduhin mong hindi ka makikita ni Mr. Yamamoto!” banta ni Tita Rose habang inaayos ang buhok ni Kara. “Doon ka lang sa kusina! Nakakahiya ang itsura mo, para kang basahan!”
Sumunod ako. Naghugas ako ng pinggan sa likod habang sila ay nagtatawanan sa sala. Pero kinapos sila ng yelo.
“Ella! Magdala ka ng yelo dito, bilis!” sigaw ni Kara.
Nagmamadali akong lumabas bitbit ang ice bucket. Sa kasamaang palad, napatid ako sa carpet at natapon ang ilang piraso ng yelo sa mamahaling sapatos ni Tita Rose.
“Aray! Tanga!” sigaw ni Tita Rose.
Sa harap ng mga bisita (mga business partners ni Papa na nauna nang dumating), kinuha ni Tita Rose ang isang pitsel ng tubig at isinaboy ito sa mukha ko.
SPLASH!
Basang-basa ako. Tumulo ang tubig mula sa buhok ko pababa sa luma kong damit.
“Lumayas ka sa harap ko!” sigaw ni Tita Rose, nanggigil. “Wala kang kwenta! Palamunin ka lang dito! Hindi ka namin pamilya! Hampaslupa!”
“Rose, tama na…” subok awatin ni Papa, pero tinulak lang siya ni Tita Rose.
“Isa ka pa! Kinukunsinti mo ‘yang anak mo kaya lumalaking tanga!”
Napaiyak ako sa hiya. Aalis na sana ako palabas ng pinto nang biglang bumukas ito.
Pumasok ang isang matangkad na lalaki na naka-suit, kasama ang limang bodyguard. Si Mr. Yamamoto.
Napatigil ang lahat. Biglang nagbago ang mukha ni Tita Rose. Mula sa pagiging dragon, naging maamong tupa siya.
“O-Oh! Mr. Yamamoto!” bati ni Tita Rose, todo ngiti habang inaayos ang sarili. “Welcome to our humble home! Pasensya na sa… ah… sa katulong namin. Medyo clumsy kasi. Kara, batiin mo si Mr. Yamamoto.”
Lumapit si Papa para makipagkamay. “Mr. Yamamoto, it’s an honor…”
Pero nilampasan sila ni Mr. Yamamoto. Hindi niya tinignan ang nakalahad na kamay ni Papa o ang ngiti ni Kara.
Diretso ang tingin niya sa akin—sa akin na basang-basa at nakayuko sa gilid.
Nanlaki ang mga mata ni Mr. Yamamoto. Nagmadali siyang lumapit sa akin, kinuha ang kanyang mamahaling panyo, at iniabot ito sa akin.
Pagkatapos, sa harap ng gulat na gulat na si Tita Rose at Papa, yumuko si Mr. Yamamoto nang 90 degrees—ang pinakamataas na uri ng paggalang ng mga Hapon.
“Ella-sama,” sabi ni Mr. Yamamoto sa magalang na boses. “I apologize for being late. Are you okay? Who did this to you?”
Nalaglag ang panga ni Tita Rose. “E-Ella-sama? Mr. Yamamoto, bakit niyo kinakausap ang katulong namin?”
Humarap si Mr. Yamamoto kay Tita Rose, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa galit.
“Katulong? This woman is Ms. Ella Cruz. She is the Silent Partner and Majority Shareholder of Yamamoto Global Holdings. Siya ang nag-apruba ng pondo para sa negosyo niyo. In short, she is my BOSS.”
“A-Ano?!” sabay na sigaw ni Papa, Tita Rose, at Kara.
Tinignan ko sila habang pinupunasan ang mukha ko gamit ang panyo.
“Yes, Papa,” sabi ko sa malamig na tinig. “Yung ipinamana sa akin ni Mama na lupa sa probinsya? Ibinenta ko ‘yun at ininvest sa Japan noong nag-aaral pa ako. Lumago ‘yun. Kaya ‘yung kumpanyang nililigawan niyo para mag-invest sa inyo? Ako ang may-ari nun.”
Namutla si Tita Rose. Halos himatayin siya.
“E-Ella… anak…” utal ni Tita Rose, pilit na ngumingiti. “Joke lang naman ‘yung kanina. Alam mo naman na love kita ‘di ba? Mommy mo ako…”
“Sabi mo kanina, hindi mo ako pamilya, ‘di ba?” sagot ko. “Mr. Yamamoto, cancel the deal. I don’t invest in people who treat others like trash.”
“Understood, Boss,” sagot ni Mr. Yamamoto. “Let’s go.”
“Ella! Huwag! Malulugi kami!” makaawa ni Papa, lumuhod sa paanan ko.
“Matagal na kayong lugi, Pa. Lugi sa pagmamahal, lugi sa prinsipyo,” sagot ko bago ako tumalikod.
Sumakay ako sa limousine ni Mr. Yamamoto. Iniwan ko silang nag-aaway at nagsisisihan sa loob ng bahay na unti-unti nang mawawala sa kanila.
Sa huli, ang tubig na isinaboy nila sa akin ay siya ring tubig na naghugas at nagpalinis sa paningin ko—para makita ko na hindi ko kailangan ng pamilyang hindi marunong magpahalaga sa akin.
WAKAS.
