BINAWI NG ASAWA KO ANG IMBITASYON KO SA KASAL NG KAPATID NIYA DAHIL ‘NAKAKAHIYA’ RAW AKO. HINDI NIYA ALAM NA AKO ANG NAG-IISANG MAY-ARI NG LUXURY HOTEL NA PAGDARAUSAN NILA.
Ang Pagkansela sa Imbitasyon
Tatlong araw bago ang inaabangang “Wedding of the Year” ng bayaw kong si Eric at ng mayamang nobya nitong si Cindy, kinausap ako ng asawa kong si Mark. Nakaupo ako sa sofa, nagtatahi ng butas sa luma kong daster nang lapitan niya ako.
“Bella, huwag ka na lang kayang sumama sa sabado?” malamig niyang sabi habang nag-aayos ng kanyang mamahaling necktie sa harap ng salamin.
Napatigil ako sa pagtahi. “Bakit? Akala ko ba pamilya tayo? Imbitado tayong mag-asawa.”
Humarap siya sa akin na may halong inis at pandidiri sa kanyang mga mata. “Tingnan mo nga ang sarili mo. Puro ka amoy sibuyas, wala kang matinong damit, at ni hindi ka marunong makipag-usap sa mga alta-sosyedad. Mga politiko at bilyonaryo ang bisita ng pamilya ni Cindy sa The Grand Escala Hotel. Nakakahiya ka lang sa akin.”
Nanikip ang dibdib ko sa mga narinig ko. Si Mark ang lalaking pinili ko limang taon na ang nakalipas. Minahal ko siya noong panahong isa lamang siyang simpleng empleyado.
“Kaya ko namang mag-ayos, Mark,” mahina kong sagot.
“Huwag na, Bella! Wag mo nang ipilit!” bulyaw niya. “Baka isipin pa nila na kumuha ako ng katulong para maging asawa. Manatili ka na lang dito sa bahay. Maglilinis ka pa.”
Yumuko ako at hindi na kumibo. “Sige. Kung ‘yan ang gusto mo.”
Ang Lihim sa Likod ng Simpleng Asawa
Nang umalis si Mark papuntang opisina, dahan-dahan kong ibinaba ang tinatahi kong daster. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa ilalim ng aking mga damit sa aparador at dinial ang isang private number.
“Hello, Madame Isabella?” sagot ng isang propesyonal na boses sa kabilang linya. Siya si Mr. Laurent, ang General Manager ng The Grand Escala Hotel—ang pinakasikat at pinakamahal na 5-star hotel sa buong bansa.
“Laurent,” malamig kong utos. “Ihanda mo ang Presidential Suite para sa akin sa Sabado. At ipasend mo sa kwarto ko ang pinakamagandang custom couture gown mula sa Paris. A-attend ako sa kasal ng mga Imperial.”
“Masusunod po, Madame,” mabilis niyang sagot.
Hindi alam ni Mark na ang babaeng tinatawag niyang “katulong” at “nakakahiya” ay ang nag-iisang tagapagmana at may-ari ng buong hotel chain na pinagmamalaki ng pamilya ng hipag niya. Itinago ko ang yaman ko kay Mark dahil gusto kong makahanap ng lalaking magmamahal sa akin nang walang halong interes. Akala ko siya na yon, pero nagkamali ako.
Ang Araw ng Kasal
Dumating ang araw ng Sabado. Umalis si Mark na suot ang kanyang pinakamahal na suit. Ni hindi man lang siya nagpaalam sa akin bago sumakay sa kanyang sasakyan.
Pagkaalis niya, dumating ang isang itim na limousine sa likod ng aming bahay para sunduin ako. Sa loob lamang ng ilang oras sa Presidential Suite, inayos ako ng pinakamagagaling na makeup artists at isinuot ang isang napakagandang gintong gown na kumikinang sa bawat galaw, na nagkakahalaga ng milyun-milyong piso.
Bumaba ako patungo sa Grand Ballroom, kasunod ang apat kong bodyguards at si Mr. Laurent.
Sa loob ng ballroom, umaapaw sa kagarbohan ang lahat. Nakita ko si Mark mula sa malayo, may hawak na champagne, at nakikipagtawanan sa mga mayayamang bisita ni Cindy. Nagpapanggap siyang isang matagumpay at mayamang negosyante.
Ang Pagdating ng May-Ari
Biglang tumigil ang musika. Umakyat si Mr. Laurent sa entablado at kinuha ang mikropono.
“Ladies and gentlemen, we are deeply honored tonight. Para magbigay ng isang espesyal na mensahe sa ating mga bagong kasal, nais kong tawagin ang nag-iisang may-ari ng The Grand Escala Hotel, Madame Isabella.”
Lahat ay pumalakpak, naghihintay na makita ang mahiwagang bilyonaryo na bihira lamang magpakita sa publiko.
Dahan-dahan akong naglakad papasok sa gitna ng ballroom. Ang ilaw ng spotlight ay nakatutok sa akin. Bumalot ang nakakabinging katahimikan. Lahat ay nabighani sa aking ayos, ngunit may isang taong halos tumigil ang paghinga.
Nabitawan ni Mark ang hawak niyang babasaging baso. CRAAASH! Nanlaki ang mga mata niya, namumutla, at nakanganga habang nakatingin sa akin. “B-Bella…?” pabulong niyang nasabi na halos marinig ng mga nasa paligid niya.
Lumapit ang groom na si Eric kay Mark. “Kuya, kilala mo ang may-ari ng hotel?!”
Hindi makasagot si Mark. Nanginginig ang buo niyang katawan.
Naglakad ako palapit sa kanilang table. Nakangiti ako, ngunit ang mga mata ko ay kasing lamig ng yelo.
“Good evening, Eric and Cindy. Congratulations on your wedding,” bati ko sa mag-asawa, pagkatapos ay binaling ko ang tingin sa asawa ko. “At hello sa’yo, Mark.”
“B-Babe… a-anong ginagawa mo rito? B-Bakit ikaw ang…” utal-utal na tanong ni Mark, pinagpapawisan ng malamig.
Ang Resibo ng Katotohanan
“Bakit ako ang may-ari?” nakangisi kong sagot. Humarap ako kay Cindy at Eric. “Alam niyo ba na kaya kayo nakakuha ng 90% discount sa venue na ito ay dahil lihim kong inutusan si Mr. Laurent na bigyan kayo ng pabor? Gusto ko sanang iregalo ito sa pamilya niyo.”
Gulat na gulat ang buong pamilya nila.
“P-Pero…” humarap ako kay Mark, ang boses ko ay rinig ng lahat ng bisita na ngayon ay nakatutok na sa aming drama. “…tatlong araw bago ang kasal, sinabi ng asawa ko na nakakahiya daw akong isama. Amoy sibuyas daw ako, at mukhang katulong. Hindi niya alam na ang babaeng pinaliligpit niya ng kanyang pinagkainan ay ang may-ari ng mismong lupang kinatatayuan niya.”
Napasinghap ang mga bisita. Si Cindy ay namula sa sobrang hiya, habang si Eric ay galit na tiningnan ang kanyang kuya.
“Bella, please… wag dito…” nagmamakaawang bulong ni Mark, tangkang hahawakan ang braso ko pero hinarang siya ng bodyguard ko.
“Mr. Laurent,” tawag ko.
“Yes, Madame?”
“Bawiin ang 90% discount ng kasal na ito. Gusto kong singilin niyo sila ng buong halaga ng Grand Ballroom, pagkain, at lahat ng serbisyo. Limang milyong piso. At kung hindi nila kayang bayaran ngayong gabi, ipatawag ang mga pulis.”
Napasigaw si Cindy. “Limang milyon?! Wala kaming ganyang kalaking cash!”
Umiiyak na lumuhod si Mark sa harapan ko. “Bella! Asawa kita! Parang awa mo na, huwag mo namang gawin sa pamilya ko ‘to! Mahal na mahal kita!”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa, gaya ng ginawa niya sa akin noon.
“Tingnan mo nga ang sarili mo, Mark. Nakakahiya ka sa mga bisita ko,” malamig kong pag-uulit sa mismong mga salitang sinabi niya sa akin. May inabot akong isang dokumento mula sa aking bag at itinapon iyon sa kanyang mukha.
“Annulment papers. Pirmahan mo ‘yan bago ko pa bawiin lahat ng kotseng binili mo gamit ang joint account natin. Have a great wedding, everyone.”
Tinalikuran ko siya. Habang naglalakad ako palabas ng ballroom, narinig ko ang hagulgol at paninisi ng pamilya niya kay Mark. Wala na akong naramdamang awa, dahil ngayong gabi, tinapon ko na ang basurang nagpabigat sa buhay ko.
